Aşkı Da Yemiş -Night Serisi 2

11°

Yola başlamış olsak da aklım hala beni pencereden izleyen kızdayken ne yapmam gerektiğini henüz çözememiştim.

Gözleri bana öyle bakarken beni sevdiğini rahatlıkla söyleyebilirdim ama beni istemediği de ayrı bir gerçekti. Peki, beni sevdiğini anlaması için ne yapmam gerekiyordu?

"Çağdaş'ı nerden tanıyorsun sen?" diye yanımdaki kızdan gelen soru ile düşüncelerime ara verip en azından bu bir haftada kafamı ondan uzak tutmayın iyi olacağına karar verip Mine'ye güldüm.

"Aynı bölümdeyiz. Güzel not tutuyor" dedim omuz silkerken. Mine ise buna pek inanmamış gibi ağzını büktü. "Hepsi bu kadar mı?" dedikten sonra da önüne döndü.

"Bana pek öyle gelmedi de"

Bu sefer de ben omuz silktim.

"Tabi ki bu kadar, Mine" dedim gülerek. O da bana dil çıkardı bu sözümle. "Aylin teyzeye nasıl anlatacaksın göreceğim ben. Bendeki kadar çabuk kestirip atabilecek misin?" dediğinde gözlerimi devirdim.

Aylin, benim annemdi ve beni tanıyan herkes gibi o da beni annemle tehtit ediyordu. Çünkü, söz konusu olacak her istediğini yerine getirirdim. En azından elimden gelen her istediğini.

"Hala ispikçisin demek" dedim gülerek. O da bu dediğimle gülümsedi ve dudağını dişleyerek başını aşağı yukarı salladı.

"İşime gelen her alanda" dediğinde ikimizde güldük. "Ama bu uzun bir hikaye. Başka bir zaman anlatırım" dedikten sonra direksiyondan radyoyu açtım. Şu an sıkışmak istediğimden çok emin değildim. Annemin her şeyi öğrenmesi de işime gelmiyordu elbette.

Uzanıp radyoyu kapadıktan sonra omuz silkti. "Yolumuz uzun" dedi gülerek. Ben de aynı sakin gülümsemeyle ona döndüm.

"İlk Giresun arabasıyla yollayalım istersen seni" dediğimde güldü. "Bütün arabalar dolu. Boşuna uğraşma da anlatmaya başla" dediğinde gözlerimi devirdim. Şimdi ben nereden başlasam oradan elimde kalacaktı.

Ben de bildiğim en iyi şeyle başlama kararı aldım.

"Çağdaş'a aşık oldum"

*////*

"Oğlum sen niye hep böyle gevşeksin? Azıcık ders çalışsan ne olur?" diyen babama gözlerimi devirdim. Hayır, ne gerek vardı ki?

"Ya, ben bütün sınavlara girdim zaten diğer okulda. Beni burada tekrar sınava alsınlar diye kapılarında mı yatsaydım?" dedim. Babamın da benden aşağı kalmadığı için o da gözlerini devirdi.

"Biz de sana güveniyoruz şirketin başına geçecek diye. Nerde bizim paşada? O anca büyütsün!" diyerek odadan çıktığında omuz silkip filme geri döndüm. Ne yapsaydım ki?

Bana böyle söyleniyor olsa da iyi bir yazılımcı olduğum okul tarafından kabul edilmişti. Daha önce yazdığım kodlar vardı ve kullanım alanları da hayli genişti. Diğer bir deyişle, istediği şirketi yattığım yerden yönetebilirdim.

"Demir, yavrum yine ne dedin babana?" diyerek annem odaya dalınca kafamı koltuğun başına yasladım. Sonra bu çocuk niye zıvanadan çıktı diyorlardı bir de. Sakin sakin odamda oturduğumda bile bana, beni çıldırtacak malzeme veriyorlardı. Benim özellikle uğraşmama gerek yoktu ki.

"Ben diyorum ki, şirketteki hisselerimi kimsesiz çocuklara bağışladıktan sonra barın başına geçeyim. Belki de dedemin yoluna girip mafya babası falan olurum? Hı? Olmaz mı?" dedikten sonra bu evde bana huzur olmadığına kanaat getirip arabanın anahtarlarını alıp evden çıktım.

Şu anda, kendi evime gidebilirdim. Belki de çocuklara uğradım. En kötü birilerini pataklardım.

Tabi, tüm işler benim planladığım gibi olmuyor.