KURT

2.BÖLÜM - GRİ KURT

Evin tadilat işleri tamamen bittiği için mutluydum. Artık toz, duman solumuyorduk. Annem evimize çok yakın bir serada iş bulduğuna memnundu. Ücreti çok düşük olmasına rağmen şikâyet etmemişti bile. Babam ise sabahları erkenden işe gidiyordu. Onu sadece akşamları görüyordum. Yaptığımız konuşma ise genellikle gözlüklerim ile ilgili oluyordu.

Okul çok durağandı. Henüz ilk hafta olduğu için konsantre olamadım ve genellikle sıkıldım. Arkadaş canlısı kimseyle tanışmadım. Ya da kimse benimle tanışmak için çok hevesli değildi. Bazen İngilizce dersini beraber aldığımız Erica adında bir kız ile sohbet ediyordum. Bu sohbette genelde Bay D'cruz 'un ne kadar iyi bir öğretmen olduğu, çok güzel bir aksanı olduğu konusunda oluyordu. Sadece başımı sallıyordum.

Hafta sonuna kadar kütüphaneye gitmedim. Pazar günü bunun saçma olduğuna karar verip, kendime meydan okumak amacıyla kütüphanenin yolunu tuttum. Bayan Wright'ın bu sefer sıcak bir selam vermesini umuyordum ancak o soğuk bakışlarını üstümde gezdirmekten çekinmedi. Ben yine de içeri girerken gülümsedim. Yarım saat kadar kitapları tedirgin bir şekilde inceledikten sonra oradan sanki zafer kazanmış gibi çıktım. Sanırım kendimle olan savaşımda galip gelmiştim. Komik.

Sabah kalktığımda bana kütüphaneyi hatırlatacak her şeye bakmama konusunda inatçıydım. Sıcak bir duş aldım ve saçlarımı kurutup atkuyruğu yaptıktan sonra krem rengi kazağımla koyu kahverengi pantolonumu giydim. Komodinin üstündeki kalın çerçeveli gözlüğümü taktıktan sonra havayı inceledim. Sisliydi.

Mutfağa indim. Annem ve babam erkenden çıkmıştı. Biraz meyve atıştırdım ve portakal suyu sıktım. Sıktığım portakal suyunu şişeye boşaltıp çantama sıkıştırdım. Biraz televizyon izledikten sonra yağmurluğumu giydim ve evden çıktım. Babamın arabası dışarıdaydı ve camına bir not sıkıştırılmıştı.

"Anahtarı çantana koydum. Bir daha ki sefere seni ben bırakacağım, söz veriyorum."

Çantamın arabanın üstüne koydum ve anahtarı aradım. Bulduktan sonra sevinçle arabanın sıcacık, rahat koltuklarına yerleştim, sürmeye başladım. Yağmur hızını arttırmadan okula varabilmiştim. Arabayı lacivert bir kamyonetin yanına park edebildiğimde zil çaldı. Aceleyle içeri girdim ve doğruca Kimya sınıfına yürüdüm. İçeri girdiğimde tüm sınıf başını kaldırıp bana baktı. Yağmurluğumu kapının hemen yanındaki askılığa astıktan sonra saçlarımla yüzümü kapatmaya çalışarak yerime oturdum ve bir daha evden geç çıkmamak gibi saçma bir kuralı daha hafızama kaybettim. Benim ardımdan Bay Miller sınıfa girdi ve geçen hafta verdiği ödevlerimizi çıkartmamızı söyledi. Yaptığım 4 sayfalık ödevi sırama koyup dışarısını seyretmeye başladım. Dipleri yosunla kaplı, ladin ağaçları oldukça uzundu. Neredeyse okulun boyunu geçiyordu. Bay Miller benim yanıma gelene kadar bahçeyi incelemeye devam ettim.

"Güzel çalışma, Tanner." dedi Bay Miller dikkatimi dışarıdan uzaklaştırmamı açıkça ima ederek.

O uzaklaşana kadar başımı kitaptan kaldırmadım. Bana sırtını döndüğünde ise gözlerim tekrar bahçeyi incelemeye koyuldum. O oradaydı! Onun burada okuduğunu bilmiyordum. Geçen hafta hiç görmemiştim. Nasıl oldu da fark etmemiştim? Belki de bana öyle bakmasının sebebi beni tanıyor olmasıydı. Yine de bu her şeyi açıklamazdı. O kararsız bakışların altında bundan çok daha önemli bir sebep olmalıydı. Gözlerimi birkaç defa kapadım, açtım. Daha sonra çok aptal gözüktüğümün farkına vardım ve bunu yapmayı kestim.

Elim kararsızlıkla havaya kalktı ve yine kararsızlıkla biraz sallandı. İfadesiz bakışlarının yerini şaşkın bakışları alana kadar el salladığımdan emin bile değildim. Gülümsemeye çalıştım. Tepki vermedi. Bu pişman olmam için yeterliydi sanırım. Elimi sanki hiç selam vermemişim gibi saklamaya çalıştım ve atomun parçalanması hakkında bir şeyler anlatan Bay Miller'ı dinlemeye çalıştım. Bu zordu. Ona bakmamak için kendimi zorluyordum. Dersin ortalarında başımı, fark etmemesine özen göstererek çok az çevirmeye çalıştım ancak sonunda tamamen çevirdim. Bu saçmalıktı çünkü rahatsız olması gereken ben değildim.