KURT

17.BÖLÜM - YENİDEN LA PUSH

Odamda oturmuş Quileute kitabımın sayfalarını karıştırıyorken, saatler önce yağmayı bırakmış olan kar taneleri Forks tarihinin en yumuşak yağmur damlacıkları tarafından ıslatılıyordu. Neyse ki kar yerde tam anlamıyla bir katman oluşturmamıştı. Bu iyiydi çünkü hafta sonuna sadece birkaç gün kalmıştı ve her tarafın beyazlıkla kaplanması tüm planları iptal etmeye yeterdi. Bir tarafımda bunu istemiyor değildi ancak annemin son günlerdir sıkı takipçisi olduğu New York Times'a şöyle bir göz atarken Washington'ın önümüzdeki iki hafta boyunca bulutlu olacağı haberini gördüğümden beri bu isteğimi aklıma getirmeme çalışıyorum. Oraya gideceğimi çoktan kabullenmiştim aslında. Yine de Seth ile, sadece Seth ile vakit geçirmeyi tercih ederdim.

Birkaç sayfayı daha yarım yamalak okuduktan sonra kitabın sonuna geldim. Hafta sonu haberini aldığımdan beri her gün yatmadan önce Quileute Efsanelerini okuyordum ve bunu neden yaptığımı hiç sormamıştım kendime. Bu bir sınav değildi. Oraya gittiğimde çevremi sarıp ilginç kabileleri hakkında sorular sormayacaklardı. Ama ben resmen bilinçaltımda bu görüntüyü canlandırarak uyuyordum. Onlar kovboy filmlerindeki yabani, saldırgan bir Kızılderili topluluğu değildi ki. Jared ve Kim gibi insanlar olmalıydılar. Hem Seth'in söylediğine göre benimle tanışmayı da istiyorlardı. Onlar gibi olmadıklarımı biliyorlardı ve dikkat edeceklerine emindim. Peki ya on tane, Kurt'a dönüşebilen çocukla birkaç saat geçireceğim gerçeği? Hem de Seth'in anlattıklarından sonra. Üstelik bu on kurt adamın içinde bir tanesinin kontrol problemi vardı.

Dışarıya titrek bir nefes bıraktım. Oradan Emily'nin ki gibi bir izle dönmek istemiyordum. Abartılı bir endişeydi bu, biliyordum ama öylece unutmamda beklenemezdi.

Kitabı kucağımdan itip önümüzdeki birkaç gün boyunca sadece Seth'e odaklanmaya karar verdim. Onu düşünürsem, kendi düşüncelerimin beni korkutmasına, vazgeçirmesine engel olabilirdim. Quileute kitabını da verecektim, vermem gerekiyordu zaten. Onu babamla Cowlitz'e gittiğimizde gizlice bir kütüphaneden ödünç almıştım ve süresi birkaç gün önce dolmuştu bile. Bu telefonumdaki yabancı bir numaradan gelen cevapsız aramaların tek nedeniydi. Kitabı aldığım günü hatırladığımda aklıma en baştaki sayfa geldi. Daha önce okuyanların listelendiği sarı bir sayfa. Oraya adımı yazacak mıydım?

Hayır, bir Quileute bile değildim.

Hafta sonuna iki gün kala okuldan sonra babamın arabasını alıp Cowlitz'e gittim ve önceliğim olan, kitabı teslim etme işini hallettim. Birkaç gündür aramalarına cevap vermediğim kütüphane görevlisi hiçbir şey söylemese de bakışlarındaki soğuklukla söylemek istediği her şeyi bana aktarmış oldu ve evet, haklıydı. Yine de kitaptan kurtulduğum için rahatlamış, hatta tüm endişelerimi içimden atmış gibi hissediyordum. Bir yerden başlamam gerekiyordu. İki gün kalmıştı ve hazır olmalıydım. Gergin görünmek istemiyordum.

Eve geldiğimde Cowlitz'e gidip gitmediğime emin olmak isteyen annem konuyu yine Seth Clearwater'a getirmişti. Bu sefer tartışmadık çünkü ona hak veriyordum. Seth ile serada vakit geçirdiğimiz akşamdan Sue Clearwater olmasa haberi bile olmayacaktı ve bu tür şeyler onu deli ederdi. Her anneyi deli ederdi. Yine de konu "başka arkadaşlara" geldiğinde tüm anlayışım kayboldu. Bunu yansıtmadım tabi ki ve sabırla dinledim. Sonuç biraz hayal kırıklığına uğratacak türdendi.

Annemin kibar ve dürüst olacağım, zorunlu isteğinin üzerine Sophia'yı okula gitmeden önce bize gelmesi için davet ettim. Bu hayli garip bir şeydi çünkü en iyi arkadaşlar değildik ve olacak gibi de görünmüyorduk. Bu ani davetim karşısında afallasa da kabul ederek beni Seth'i yemeğe çağırma zorunluluğundan kurtardı. Annemin böyle bir isteği yoktu ama Sophia'nın gelmemesi durumunda bir sonrakinin bu olacağını biliyordum. Neyse ki o geldi ve yemek iyi geçti. Çok samimi olmadığımız gözler önüne serilmişti ama en azından annemi ikna edebildik, edebildim sayılırdı. Ve böylece elimdeki son günde tükenmişti. Ertesi gün La Push'ta olacaktım.