Steeds meer snikken verlaten mijn mond, en een luide schorre schreeuw verlaat mijn mond. "Hou je bek! Slet!" Klinkt het van boven, waarna de deur met een ruk werd opengetrokken. Michel mijn 'moeders' verloofde kwam de trap aflopen, met een afschuwelijke grijns op zijn gezicht en ik wist gelijk wat hij van plan was. Zijn passen waren hard en sloom, waardoor je duidelijk kon horen dat hij geen haast had. "Ik hoorde dat je wel wat plezier wilde hebben." Ik schud mijn hoofd en de tranen stromen over mijn wangen. "Alsjeblieft, nee." stotter ik richting hem. Hij drukt mijn lichaam plat op het verscheurde matras. Ik begon mijn lichaam wild heen en weer te bewegen maar dat stopte hij door boven op mijn benen te gaan zitten. Met mijn armen probeerde ik hem overal te raken wat maar lukte. "Blijf van me af! Viezerik!" schreeuwde ik uit en een klap brandt op mijn gezicht. Zijn handen glijden onder mijn shirt. En ik roep verschillende protesten uit. Zijn handen scheuren het shirt bijna van mijn lichaam af. Samen met mijn bh. Zijn handen glijden over mijn hele lichaam terwijl tranen over mijn wangen stromen. De afschuwelijke grijns staat nog steeds op zijn gezicht. "Ah, een jong tienerlichaam, prachtig." grijnst hij en ik spuug in zijn gezicht. Hij kijkt me woedend aan. "Gaan we het zo spelen! Dat ga je bezuren." sist hij en ik krimp een beetje in een. Ik slik en voel hoe hij van mij afgaat. Mijn broek rukt hij van mijn benen af en opent ze hard. Een schreeuw verlaat mijn mond. En zonder twijfeling komt hij in me, zonder condoom, en zonder bescherming. De pijn verspreidt zich over mijn hele lichaam en schreeuwen van pijn verlaten mijn mond. Zijn stoten zijn hard, en zijn handen knijpen mijn heupen samen, als hij klaar is trekt hij zijn broek weer aan en drukt mijn benen dicht. "Volgende keer mag je wel beter je best doen. Je was niks aan, je vriendje had je beter moeten voorbereiden. En die schreeuwen, klonken als niks, iets meer opgewonden mag wel." sist hij terwijl hij me een stomp in mijn maag geeft en weg loopt. Ik voel me vies, en verafschuw mijn hele lichaam op dit moment. Ik trek mijn kleren over mijn lichaam en laat me op het bed vallen terwijl luide snikken mijn mond verlaten. De pijn in mijn benen en lichaam was onuitstaanbaar, en meer tranen verlaten mijn ogen. De jongens kunnen maar beter snel komen, ik houd het hier waarschijnlijk geen week meer uit.
- Nils Alexander Käller -
Overal hadden we gezocht, we waren bij mensen langs geweest die ze kende, maar niemand leek ook maar iets te weten. Niemand wist waar Megan was. Ze was al twee weken weg. Het laatste huis waar we langs moesten was haar moeder, niet dat die veel meer zou weten, maar ze diende te weten dat haar dochter vermist was. De auto stopt voor het huis waar Marie - de moeder van Megan - zich nu bevindt. We bellen aan en na een aantal minuten wordt er open gedaan. "Hallo?" zegt ze verbaasd. "Euhm, kunnen we binnen komen we moeten u iets belangrijks vertellen." Ze schudt haar hoofd. "Zeg het maar, ik heb nog meer te doen." ik zie hoe Owen met zijn ogen rolt. "Megan is vermist." mompelt Owen. "Ach nee toch, niet mijn Megan. Mijn mooie meisje." Ik laat een geïrriteerde zucht uit. Een gil komt uit het huis. Gelijk kijk ik op naar Marie. Die ons geschrokken aan kijkt. Het blijft een tijd stil en dan komt er een man uit de kelder lopen. Marie wil de deur dicht gooien maar ik druk haar aan de kant. "Megan!" Schreeuw ik uit. En ren het huis in. Ik wordt gevolgd door de drie jongens en Simone. Ik ren langs de man heen en ruk de kelderdeur open. De man die net de kelder uit kwam volgt mij de kelder in. "Megan!" Roep ik blij uit en sluit haar in mijn armen. "Nils, het doet zo'n pijn." Ik kijk haar vragend aan, terwijl ik achter me hoor hoe de jongens de man tegen houden. "Wat doet pijn, lieverd." vraag ik terwijl ik een kus op haar voorhoofd druk. "De klappen, mijn hele lichaam. De verkrachting." het laatste kwam er als een fluister uit. Woede verspreidt zich over mijn lichaam. "Wie!" Sis ik. Ze wijst met een trillende vinger naar de man die zich los probeert te worstelen uit Reins armen. Woedend sta ik op. "Nils, nee." Megans stem klinkt niet meer dan een fluister. Ik loop op de man af. "Hoe durf je. Hoe durf je haar aan te raken. Hoe durf je!" schreeuw ik recht in zijn gezicht en geef een stomp recht in zijn maag. "Vieze klootzak!" Sis ik richting hem, en geef hem een andere stomp in zijn maag. Woede neemt mijn lichaam over en mijn vuisten raken hem over zijn hele lichaam als ik wordt tegen gehouden door tengere vingers, die alleen bij Megan kunnen horen. Ik draai me om, en kijk richting het gezicht van Megan. "Nils, alsjeblieft, hou me gewoon vast." zucht ze zachtjes terwijl tranen over haar wangen beginnen te stromen. Ik sluit haar in mijn armen en voel haar door haar benen heen zakken. Ik laat me ook door mijn benen zakken en trek Megan op mijn schoot. Haar tengere vingers sluiten zich om mijn T-shirt heen, terwijl er grote snikken haar mond verlaten. "Megan kijk me aan." ik voel haar zachtjes haar hoofd schudden. "ik zie er niet uit, ik ben twee weken niet verzorgd, mijn gezicht zit onder de blauwe plekken, ik wil niet dat je me zo ziet." verteld ze terwijl snikken haar mond verlaat. Ik til haar hoofd op. "You'll always be beautiful to me, babe." zeg ik terwijl ik mijn lippen op die van haar druk. Ik voel hoe Megans lichaam slap wordt. "Megan! Megan nee, blijf bij me! Ik kan je nu niet kwijt raken." snik ik terwijl haar lichaam bewegingsloos in mijn armen ligt. Achter me hoor ik hoe Owen 112 belt en Simone naast me neerknielt. "Het komt goed, Nils. Het komt goed."
