Heyecandan odamda volta atıyordum. Aramasına beş dakika vardı ve biz bugün hiç konuşmamıştık. Aradığında ve ben açtığımda ne diyeceğimi ya da konuşmaya nasıl gireceğimi hiç bilmiyordum.
Sesimin titremesinden ve kekelemekten korkuyordum. Sonunda yatağımın kenarına oturmuş bir şekilde beklemeye devam ettim. Sanki saatler durmuştu. Adeta saniyeler ilerlemiyordu.
Sütlü kahvemden bir yudum aldım. Sütlü kahveyi kim bulduysa iyi ki bulmuştu. Çünkü sütlü kahve dünyanın en mükemmel şeylerinden biri olabilecek düzeydeydi.
Gözlerimi saate diktiğimde dokuza bir dakika olduğunu gördüm. Tekrar gözlerimi telefona diktim ve sabırla beklemeye başladım. Saat şuan tam dokuz olmuştu ve saniyeler sonra arayacaktı.
Ekranda beliren yabancı numaranın o olduğunu tahmin ederek öylece bakakaldım. Ellerim titreye titreye telefona yanıt verdim.
"Alo"
"Selam"
"Selam"
"Iı, nasılsın?"
"İyiyim, sen?"
"Evet bunları konuşmak için aramadım işte, her neyse."
"Ne için aradın?"
"Sadece şey diyecektim, şey..."
"Ney?"
"Burnunun dibindeyim ve sen bunu fark etmiyorsun diyecektim."
"Ne? Nasıl yani?"
Telefondan ses gelmiyordu. Biraz bekledikten sonra bir kaç hışırtı sesi geldi ve kapatmaya karar verdim. Fakat tam kapatacakken karşıdan konuşma sesleri geldi.
"..114 Numara mı? Tamam ben giderim."
"Dikkatli ol da yemesinler seni. "
"..... Otel demiştin değil mi?"
"Evet, olabildiğince hızlı olmalısın. Anladın mı beni?"
Bu konuşmaların üstüne telefonu kapattım. Büyük ihtimalle telefonu kapattığını düşünerek konuşmuştu. Eğer gidersem güvenini kaybetmiş olur muydum?
Tırnaklarımı kemirmeye başladım. Bence gidersem güvenini kaybetmez ya da sarsmazdım. Çünkü zaten onu bulmamı istemiyor muydu? İstiyordu. Peki bu şekilde miydi? Belki hayır. Ama bu benim umrumda değildi. Dolabımdan kıyafetlerimi alıp giyinmeye başladım...
