Forgive or Forget

Chapter 2

Nagising ako kinabukasan ng antok na antok pa. Anong oras na kong nakatulog kagabi at kulang na kulang ang apat na oras na pag-tulog ko. Ayokong ma-late ngayon at baka masabon pa ko ng prof ko. Kahit na artista ako ay walang excemption sa university namin. Marami din naman ang artistang nag-aaral doon kaya parang wala lang sa kanila.

Habang nagdi-discuss ang prof pakiramdam ko anumang oras ay makaka-tulog ako. Parang bigla na lang babagsak ang ulo ko sa desk ng kinauupuan ko ngayon. Kaya bago pa man mangyari 'yon ay kinurot ko na ang braso ko.

"Ouch," daing ko ng masaktan ako dahil sa sariling kagagawan. Nababaliw na ata ako.

Finally, my two subjects has ended already. It's my vacant time now, so I decided to go to cafeteria and ordered something. Habang kumakain ako ay naiilang ako sa mga titig ng mga kapwa ko estudyante sa akin, especially the boys. They're always like that. Walang oras na walang nakatingin sa'kin. Kailan ba ko masasanay sa ganitong set-up?

"Hey!" ani Czeah ng makarating sa harap ko at maupo, kasama ang tray ng order niya. Si Lei ay mayroon pang klase ngayon.

Napakunot ang noo ko, "What took you so long? It's so uncomfortable to be alone here," I pouted my lips.

Natawa naman siya, "Because of their stares?"

"Yes..."

"Hay nako, kailan ka ba masasanay, Jeenah Neveah?"

Napakamot na lang ako sa ulo ko, "I don't know," kibit-balikat ko.

"Whatevs, I don't know what to do with you anymore." She rolled her eyes on me.

"Wow, ha! Coming from you, Czeah Elyse!" natatawang ani ko.

"Well-" naputol na lang ang sasabihin niya ng mapatingin sa ibang direksiyon at nanlaki ang mga mata. "Oh my god! There he is! The guy I was talking about!" itinuro niya ang direksiyon patungo sa pintuan ng cafeteria, kaya sinundan ko itong ng tingin.

Doon ko nakita ang lalaking tinutukoy niya. He had a tousled black hair, which was thick and lustrous. His eyes were a mesmerising deep ocean blue, flecks of silvery light performed ballets throughout. His face was strong and defined, his features molded from granite. He had dark eye brows, which sloped downwards in a serious expression. At isa lang ang masasabi ko, mukhang masungit nga lalo na sa suot niyang eyeglasses.

Napataas ang kilay ko habang pinagmamasdan siya. Czeah is right, he's... handsome.

"Hey, ano na?!" Czeah exclaimed. Nagulat na lang ako at tarantang napatingin sa kaniya.

"W-what?"

She looked at me like she's waiting for my answer. "What can you say about him? His face is annoying, right?"

Napaawang na lang ang labi ko. "Ha?"

Binigyan niya ko ng tingin na parang hindi makapaniwala. Ano ba ang dapat kong sabihin?

"Seriously, Jen?" hindi makapaniwalang tanong niya.

"Seriously what?"

Napapikit na lang siya ng mariin, "Hays! I said, look at him, hindi naman siya gano'n ka-gwapo para mag-sungit 'di ba?"

Napatingin akong muli sa lalaking iyon. Kasama na niya ngayon ang mga kaibigan niya sa isang table na 'di kalayuan sa amin. "Oo kaya," gwapo siya.

"Anong oo kaya?!"

Tinignan ko siya, "I mean, I think, he's good,"

"Good? No way! I promised you, Jen, I'd never like that guy as a person or even as a friend!"