Forgive or Forget

Chapter 27

As usual, nang sumunod na araw ay trending na naman ang mga pictures mula sa ball, lalo na ang nga nakuhang litarato namin ni Hans.

They're all saying, we really look good together, we're very sweet, we are the best love team, and many more.

I just shrugged and smiled. I understand them though.

Pumasok na ko sakay sa kotse ko na pinagda-drive ng driver ko. Mabuti na lang at maganda at maayos ang naging takbo ng araw ko ngayon.

"Trending ka na naman, babaita," ani Cze habang umiinom sa juice niya.

"Oo nga, and your gown and Hans suit was so perfect!" Lei exclaimed.

"Yeah right, you looks like matchy-matchy,"

Pilit lang akong tumawa sa mga sinabi nila.

"When will be our next hang out?" Lei
asked.

"Kayo?"

"Jen, it's you kaya, when do you prefer?" mariing sabi ni Cze. "It's on your schedule always, right? Lei and I were just waiting for you,"

"Right, we can always adjust our time, Jen,"

"Okay, okay," I pouted my lips. "I'll just remind you when I will be free," nakangiting sabi ko. Alam ko kasing nagtatampo rin sila minsan pero hindi naman nila 'yon pinapairal, dahil mas lamang ang pag-intindi at pag-suporta nila sa'kin.

That's why I love this girls so much, kahit na lagi lang kaming nag-aasaran lang kapag nagkikita.

Maya-maya ay bumalik na kami sa kaniya-kaniya naming klase. Napansin kong absent si Pam, siguro ay may problema talaga siya. Hindi naman kasi siya basta-basta na lang uma-absent. Naging smooth naman ang mga huling klase ko kaya naman nang matapos ito ay excited akong lumabas ng room.

Dumiretso ako sa main lib dahil nakita ko ang text ni Jiu na pupunta siyang library dahil may aaralin pa. More than an hour niya na 'yung text at hindi ko alam kung nandon pa rin siya, pero malay natin.

Gusto ko na din talaga siyang makita para mag-sorry sa nangyari kahapon. Pagod siya tapos inaway ko pa siya, pero nagawa ko lang naman 'yon dahil rin sa kaniya. Ayokong tratuhin niya ng ganun ang sarili niya. Masaya din ako dahil doon ko talagang napagtanto kung gaano siya ka-matured.

Hindi niya hinayaang umuwi akong magka-away kami. And that's so sweet.

Pumasok ako sa library at hinanap siya doon. Masiyado rin kasing malaki itong main lib. Nang marating ko ang dulo ng library ay nakita ko siya... doon ay nawala ang pagka-excite ko ng makita kung anong ginagawa siya.

He's there with someone. The girl looks happy while talking to him, while he's smiling too because of what she's saying. He's not smiling when not needed, and if he smile while talking to you it means your important to him.

Napaatras ako. No Jeenah, it's nothing. They're just talking, okay? Nothing more. They're just studying, look, the books is over their table. Calm, down. Don't think too much. I convinced myself.

I closed my eyes tightly, and when I opened it, I saw her held his hand and pressed it.

Napalunok ako, agad naman iyong tinanggal ni Jiu at medyo lumayo ng konti sa babae pero hindi 'yon naging sapat para pagaanin ang loob ko.

"Jeenah..." Napatingin ako kay Jiu, nakita na pala niya ko. Nang magtama ang mga mata namin ay agad akong tumalikod at tumakbo. Lumabas ako ng library at tumakbo lang palayo sa kanila. Naririnig ko pa ang paghabol sa'kin ni Jiu pero hindi ko 'yon pinansin at pinagpatuloy lang ang paglayo.