COINCIDENCE ✓

Otuz sekiz

Dünyanın en rahat yeri kişiden kişiye değişir. Kimi evini seçer kimi sevdiğin insanın yanını. Kayra da onlardan biriydi. Ona göre dünyanın en rahat yeri sevdiklerinin yanıydı. En rahatsız yerlerinden biri de şu an bulunduğu ortam olabilirdi. Üstelik 1 saat önce hayatının en güzel anılarından birine tanıklık eden bu baraka şu an onu çok kötü hissettiriyordu.

Pamir gideli 1 saat olmuştu. Kayra onun arkasından öylece bakalı 1 saat olmuştu. Pencerenin camından gördüğü beden öylece yürüyüp gitmişti. Kayra onun araba olmadan nasıl geri döneceğini merak ediyordu.

Tartıştıklarında sonucunun böyle olacağını asla tahmin edemezdi. Pamir'i en hassas noktasından vurmak istememişti. Sadece böyle bir ihtimalin olup olmayacağını merak etmişti. Çünkü birkaç gündür yaşadıkları hiç normal değildi. Amacı asla Sezgin'e hakaret etmek değildi. Ne yazık ki Pamir tam olarak bunu yaptığını düşünmüştü. Hatalıydı. Düşüncelerini hala destekliyordu ama söyleme tarzı yanlıştı. Telefonunun sesini duyduğunda koşarak telefonunu eline aldı. Pamir olabilirdi.

Telefonun üzerinde yazan isimle omuzlarını düşürdü. Arayan annesiydi.

"Alo?"

"Kayra ne zaman dönüyorsunuz?"

Annesine Pamir'in onu burada yalnız bıraktığını söyleseydi zaten çok iyi olmayan ilişkileri bitmiş olurdu. Annesinin Pamir'le iyi anlaşmasını istiyordu. Çünkü hatalı olan kendisiydi.

"Çıkıyoruz şimdi."

"Evde seni bir sürpriz bekliyor."

"Ne sürprizi?"dedi bir yandan eşyalarını toplarken.

"Geldiğinde görürsün." Annesi telefonu kapattığında boş boş telefona baktı. Ne sürpriziydi bilmiyordu ama sürprizlerden nefret etmeye başlamıştı.

Barakadan çıktığında arabaya bindi. Pamir'i birkaç kez arasa da telefonu açmamıştı ki Kayra açmayacağını biliyordu. Eve nasıl döneceğini bilmiyordu. Peşinden gitmeyi düşünse de Pamir sinirliyken düşünmezdi. Bu daha fazla tartışmalarından başka bir işe yaramayacaktı. Çünkü Kayra,Sezgin hakkında yanıldığını düşünmüyordu. Sezgin'in insanlara nasıl halüsinasyonlar gördürdüğüne kendi bizzat tanık olmuştu. Ölü birinin ardından böyle konuşmak belki kötü bir şeydi ama ölmemiş de olabilirdi.

Sinirle ellerini direksiyona vurdu. Araba hafif sola kaydığında toparladı. Çok sinirliydi. Belki ilk defa bu kadar sinirliydi ve bir şeyler yapmak istiyordu. Biri onunla çok fena oynuyordu ve Kayra bunu yapanı pişman edecekti. Tam her şey düzeldi derken başa dönmekten nefret ediyordu.

Geri dönüş yolunda arabayı o kadar hızlı sürmüştü ki ne ara eve geldiğini kendi bile bilmiyordu. Evlerinin önündeki arabayı gördükten sonra o da arabasını park edip indi. Bu arabanın kimin olduğunu bilmiyordu. Kapıyı çalmak yerine kendi anahtarlarıyla içeri girdi. Annesinin sesini duyuyordu ama kiminle konuştuğunu anlayamamıştı. Salona girdiğinde onu ilk gören annesi olmuştu.

"Kayra hoş geldin."

Annesinin konuştuğu kişiye baktı.

"Ege?"

Ege oturduğu yerden kalktığında Kayra ona bakıyordu. Burada ne işi vardı? Geleceğini söylememişti bile.

Ege ona sarıldığında Kayra şoktan çıkıp ona karşılık verdi. Ege sanki birkaç gündür onu aramayı düşündüğünü anlamış gibi şimdi buradaydı.

"Burada ne işin var?"

"Kayra çok ayıp."dedi annesi.

"Anne sen bize izin verir misin? Ege gel."