COINCIDENCE ✓

On altı

Pamir'in onu evin önünde bırakıp gitmesinden sonra bir süre soğukta bekledi. Yaşadığı şok hareket etmesini ve mantıklı düşünmesini engelliyordu. Dudaklarının üzerinde hissettiği hafif sızı az önce yaşananların kanıtıydı. Ne kadar sokakta öylece bekledi bilmiyordu. Karşıdan gelen iki tanıdık gölgeyle kendine geldi. Sokak lambasının altına geldiklerinde yüzleri iyice belli olmuştu. Kayra'yı ilk fark eden İlker olmuştu. Esmer çocuk gözlerini kısıp Kayra'ya baktığında elindeki poşetlere aldırmadan uzun zamandır görmediği arkadaşına koştu.

"Lan,"

Kayra çocuğun tepkisine gülerken üzerine çullanan ağırlıkla geriye savruldu. Arkadaşına sıkıca sarılmıştı. Gerçekten çok özlemişti.

"Neredesin lan sen? Tek kelime etmeden çekip gittin. Sonra Cemre'ye birkaç cümlelik mesaj atınca için mi rahatladı? Şu dallamanın söyledikleri yüzünden gittiğini sandık."

İlker gözleriyle Emre'yi gösterdiğinde Kayra çekinerek ona baktı. Malum en son konuştuklarından dolayı ona hala kızgın olması normaldi. Emre ise onu şaşırtıp sarıldığında Kayra hemen karşılık verdi. Aralarında bir sorun olmasını istemiyordu. O gün fevri bir şekilde Pamir hakkında kötü konuştuğu için Emre ona kızmakta haklıydı. Sonuçta Pamir'le çok yakındılar.

"Tamam İlker. Üstüne gitme kardeşimin. İçeri geçelim. Kızlar içerideler. Biz markete çıkmıştık."

Birlikte apartmana girdiklerinde Kayra arkalarından onları takip ediyordu. Sanki hiç gitmemiş gibi davranmışlardı. Bu davranışlarından dolayı onlara minnettardı. Şu an kaldıracak bir ruh halinde değildi. Aklı hala Pamir'deydi. İlker zili çaldığında kapıyı açan Asya olmuştu.

"Nerede kaldınız? Çok acık-" sözü en arkada dikilen Kayra'yı gördüğünde kesilmişti. Çığlık atıp bağırdığında tüm apartmanın Kayra'nın geldiğinden haberi olmuştu. Kayra üçüncü sarılmasını da yaptığında Cemre de onlara katılmıştı. Hep beraber içeri geçtiklerinde içeriden gelen yemek kokularıyla sofraya oturacaklarını anlamıştı. Salona geçtiklerinde Kayra evi inceliyordu. Değişen hiçbir şey yoktu. Evi bıraktığı gibi bulmuştu. Hepsinin bakışlarını onun üzerindeyken Kayra rahatsızca kıpırdandı. Ondan bir açıklama beklediklerini biliyordu. Haklıydılar da.

"Yemek mi yiyeceksiniz? Ben de acıkmıştım. Ne şans, hadi yiyelim. Ne yaptı-"

"Suratına ne oldu senin? İlk ondan başlayabilirsin anlatmaya."dedi Cemre otoriter sesiyle. Kayra onları geçiştiremeceğini biliyordu ama şu an konuşmak istemiyordu.

"Birkaç serseriden dayak yedim. Önemli bir şey değildi."dedi yalan söyleyerek. Bu akşam daha çok yalan söyleyeceğini de biliyordu. Öyle de oldu. Arkadaşlarına kafa dinlemek için gittiğini söylemişti. İlk ona sitemlerini belli etmişler. Sonra yaşadıkları normal olmayan durumdan dolayı anlayışla karşılaştılar.

Uzun süre sonra birlikte yemek yemişlerdi. Kızlar bir süre sonra yurtlarına döndüğünde 3 genç yalnız kalmıştı.

"Kayra o günki söylediklerimden sonra gittiğini düşündüğüm için her gün vicdan azabı çekiyordum."dedi Emre. Birlikte salonda oturuyorlardı.

"O gün haksızdım. Pamir hakkında öyle konuşmamam lazımdı."

Açıkçası Pamir hakkında o cümleleri kurduğu için kendini kötü hissediyordu. O evde kaldıkları süre boyunca Pamir'in diğerlerine ne kadar çok değer verdiğini görmüştü. Bir yerde haklı olduğunu biliyordu.

"Böyle düşünmene sevindim. Pamir'den hala haber yok. Yer yarıldı da içine girdi sanki."

"Bilmiyorum. Siz ne yaptınız ben yokken?"