Dünya'nın son savaşını vermesinin üzerinden yıllar geçmiş, köklü ve yıkılmaz medeniyetler tarihin tozlu sayfalarına karışmıştı. Artık yeni bir dünya düzeni vardı ve bu düzenin en güçlüsü ULUM'du. Başkentleri sahte bir gökyüzünün altına inşa edilmiş...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
🎵This Is War (feat Richard Farrel) 🎵
6. Bölüm
Kolumu biraz daha yukarı kaldırıp ablamın saatimden yansıyan üç boyutlu görüntüsüyle göz göze geldim ve inandırıcı olduğuna emin olduğum bir ses tonuyla "Bir sorun yok Beliz," dedim. "İlaçlarımı alıyorum ve hiçbir olaya karışmıyorum. Tek yaptığım hastalarla ilgilenmek ve kendimi geliştirmek." Yalanın bir kitabı olsa yazarı ben olurdum çünkü söylediğim her şeyin tam tersini yapıyordum. Beliz gözlerinde beni süzen ciddi bir ifadeyle başını salladı. "Umarım doğrudur, içimde tuhaf bir his var ve hislerimde yanılmam." Gözlerimi devirirken inandırıcılığımın sınırlarını zorluyordum. "Benim için endişelenmen gözlerimi yaşarttı ancak ilgilenmem gereken insanlar var. Lütfen sevgili babacığımı benim için öp, görüşürüz!"
Bir şey söylemesine fırsat bırakmadan görüntüyü kapattıktan sonra derin bir nefes almıştım. Beliz'e söylediğim her şey kocaman bir yalanın parçalarıydı; gizlice merkezden ayrılmış, bir yabancıya güvenmiş ve tüm bunlar olurken ilaçlarımı bile almamıştım. Haklı hiçbir yanım yoktu fakat ilk defa bir haksızlık beni bu kadar tatmin ediyordu. Dün gece tüm ömrüm boyunca hissettiğimden daha özgür ve mutlu hissetmiştim, yalan söylemek böyle hissettirecekse bir süre daha buna devam edebilirdim sanırım. Zaten kısa zaman içinde buradan gidecek ve bir daha dün gece yaşanılanlar gibi şeyler başıma gelmeyecekti.
Arın diye birinin varlığını bile unutacak ve Mithra'nın sıkıcı yaşantısına geri dönecektim. Bir yasağı önce merak ederdiniz, bu merak sizi yavaşça ele geçirdiğinde o yasağın tadına bakar ve bir kere o lezzeti aldığınızda bir daha ondan vazgeçemezdiniz. Benim böyle bir seçeneğim yoktu, o yasağı unutmak ve gerçek hayata geri dönmek zorundaydım. İşimin başına geri dönerken düşüncelerimi zihnimin gerisine yollayıp asıl konuya odaklanmayı başarmıştım. Bugün enfeksiyon hastalıkları servisindeydim, bizden bir doktor yoktu fakat araştırma ekibi bugün buradaydı. Sürekli bir şeyler not alıyorlar fakat kimseyle konuşmuyorlar ve bana bile bilgi vermiyorlardı. Umrumda da değildi, ben hastalarla ilgilenmekten memnundum.
Merkezin kendi doktoru bir hasta hakkında bilgi verip benim de görüşlerimi aldıktan sonra "Mithra'da bu tarz hastaları çok görmüyorsunuzdur." dedi. Kırklı yaşların başında, genç görünümlü bir erkekti. Onu başımla onaylarken "Evet, enfeksiyon hastalıklarına sık rastlanmıyor." diye yanıtlamıştım. Bildiği bir şeyi onaylayan cümlemin üzerine buruk bir tebessüm etti.
"Şartlarınız çok daha iyi, kıymetini biliyordur umarım orada yaşayanlar."
"Cam bir fanusun içinde dünyanın geri kalanından bihaber yaşıyoruz ama haklısınız; şartlarımız çok daha iyi."
