Ikinci Bahar....

Bölüm 2

Güne başlamak için güzel bir gün diye düşünerek kalktım yataktan. Her ne kadar eski anılar canlansa da gözlerimin önünde unutmaya çalıştım geçmişte olanları. Her sabah aynı şekilde uyandığımi farkettim bu sefer de. Hafif bir tebessüm oluştu yüzümde. Ben anılara kaptırmışken kendimi, telefonun çalması ile kendime geldim. Arayan kişinin is arkadaşım Fatoş olduğunu görünce günün güzel geçmeyecegini yine bir şey isteyeceğini anlamış oldum. Telefonu "Günaydın" diyerek açtım.

- Günaydın Meral bu gün nasılsın. Diye sorduğu soruya. Hafif bir tebessümle.

- her zaman ki gibi yanıtını vererek bir gün bu soruların biteceğini umut ediyordum.

Beni daha fazla bekletmek istemedi galiba, hemen konuya girdi.

- bir hafta sonra yayınlayacak olduğumuz urfa'nın güzellikleri adlı konu için resim gerekiyor. Senin bu aksam urfa ya gitmen gerekiyor dedi. Ben şok olmuş vaziyette Fatoş u dinlerken.

- ama nasıl olur Fatoş? Cümlesi döküldü dudaklarımdan.

-haklısın Meral ama, patron sadece senin gitmen istedi. Bende bir şey diyemedim.dedi.

3 dk yakın telefonda geçen sessizliğin ardından " hem 2 yıl oldu artık Meral unutup kendine gelmen gerekli. Belki de senin için iyi olur kendine gelirsin." Gibi cümleler kurarak benim canımı daha çok sıktıgindan haberi yoktu.

Düşünmek için zaman istedim. Aksama kadar cevap beklediğini söyleyip telefonu kapattı. Kendime gelebilmek adına kısa bir dusun ardından üstüme alelade birseyler geçirerek 1 aydır her sabah gittiğim psikologum mehmet beyin yolunu tuttum...