UNTIL OUR STARS COLLIDE AGAIN

Chapter 9: Weird

"C-chase.."

"Please lang, Bhea. Hindi mo lang alam kung gano kasakit sakin ang makita kang masaya kapag kasama mo siya, ewan ko ba kung nangaasar ka kasi kung oo, tangna! Asar na asar na ako." Sabi niya kaya napayuko ako.

Bakit ba ganito ako ngayon? Bakit pa bang kilala niya ako, samantalang ngayon ko lang siya nakilala.

"J'espère que tu te souviens de moi." (I hope you remember me.)

Napalingon naman ako ng sabihin niya ang salitang hindi ko alam ang ibig sabihin.

"What did you say?" Mahinang tanong ko pero umiling lang siya tsaka pinaandar ang kotse paalis dito.

Kaya siguro niya ako dinala dito para mahimasmasan siya. Nagulat nalang ako ng tumigil kami sa tapat ng bahay ko.

"Pano mo---"

"Don't ask how." Putol niya sa sasabihin ko kaya nagbuntong hininga ako bago nagiwas ng tingin.

"Thank you." Sabi ko at aaktong aalis pero pinigilan niya ako.

"I'm sorry." Sincere na sabi niya kaya nginitian ko nalang siya ng pilit.

Dumaan ang sabado at linggo na walang ginawa ang buhay ko. Sa bahay lang ako the whole weekend dahil ayaw kong lumabas kahit niyayaya pa akong maglaro ng volleyball ni Dale. Alam kong nahahalata niya na ang pagiging weird ko nitong weekend pero pinili niyang wag magsalita. At ngayon ay lunes, may klase ako.

Buong dalawang oras ay nilaan ko lamang sa klase kahit ang isip ko ay sa uwian na. Nakakaboring marinig sa teror na maliit na to. Idadagdag mo pa ang kilay niyang sabog.

Nang matapos ang klase ko, dumeretso ako sa canteen at omorder ng pagkaing gusto ko tsaka kumain magisa not until dumating si Nate.

"Why are you alone?" Bungad na tanong niya at umupo sa tapat ko.

"Wala lang, gusto ko lang." Sagot ko at tumango naman siya.

Hinayaan naman niya akong kumain pero naiilang ako sa paraan ng pagtitig niya sakin. Kakaiba kasi eh.

"Nyare sayo?" Tanong ko para mabawasan ang awkward na nararamdaman ko.

"If you eat messy, fix it." Sita niya kaya napasimangot ako at walang nagawa kundi ayusin.

"Stop pouting!" Sita niya ulit kaya sinamaan ko siya ng tingin.

"Bakit? Dahil nakukyutan ka? Crush mo ko no?" Pangaasar niya.

"What if, yes?" Bigla niyang sabi kaya nanahimik ako.

Seryoso siya dun?

"Kidding." Bawi niya at maraang ngumiti.

Sa inis ko naman ay binato ko siya ng isang fries.

"Bwisit! Kainis!" Asik ko.

"You're rude, damn it!" Sabi niya at tinanggal ang fries sa kanya.

"Ble, buting nga. English pa more." Asar ko at nilayasan siya pero sinundan niya ako.

"Where are you going?" Tanong niya habang naglalakad kami.

"Bakit? Sasama ka?" Asar ko.

"Pwede din," tipid na sabi kaya kumunot ang noo ko.

"Sa library, matutulog." Sagot ko kaya nilingon niya ako.

"Huh? You just ate." Kunot noong puna niya.

"Edi magpapahinga muna." Sabi ko.

"I'm curious, what are you really doing in the library? why do you always want to be there?" Tanong niya bago kami makapasok sa library.

"HAHAHAHA, natutulog lang ako dun." Sagot ko.

Naglakad naman kami sa loob hanggang sa nakapunta kami kung saan ang tambayan ko. Umupo naman siya sa tapat ko at tiningnan ako.

"Why? Can't you sleep in your house?" Tanong niya kaya hinampas ko siya ng librong nadampot ko di kalayuan.

"Sira! Hindi, sadyang masipag lang akong magpahinga." Sagot ko at natawa kaya natawa din siya.

"I see."

"Teka! Wala kang klase?" Tanong ko sa kanya.

"Nothing." Sagot niya kaya tumango tango nalang ako.

"Did you have a boyfriend?" Biglaang tanong niya kaya gulat akong napatingin sa kanya. Bakit ba ang hilig magtanong ng magkakaibigan na to kung nagkaboyfriend na ba ako.

"Ano bang klase tanong yan?" Asik ko.

"Just answer!" Pilit niya.

"Oo,"

"How many?"

"Tss, dalawa." Sagot ko. Ang weird niya.

"Oh, I see."

"Ang weird mo." Sabi ko kaya napalingon siya sakin.

"Am I?" Siguradong tanong niya.

"Ay hindi, ako. Ako yung weird, tanga!" Bara ko at inirapan siya.

"Don't curse, it's annoying." Sita niya sakin kaya napataas ako ng kilay.

"Nakairita daw, duh!" Mahinang sabi ko sa sarili at umirap sa kanya.

Dahil sa pagiging tahimik ni Nate, hindi ko namalayang nakatulog na pala ako. Napamulat naman ako ng may maramdaman akong nakakatitig sakin. Nang maaninagan ko na ito, nakita ko ang muka ni Nate na nakangiti sakin. Pero ngingitian konna sana siya kaso biglang nanakit ang ulo.

Shit! Bakit parang mag nakikita ako?

"HAHAHAHA, stop staring at me."

"HAHAHA, why? Am I not allowed to stare at the person I love?"

"Tss, kalokohan!"

"Ang weird mo, Trix."

Ah, ano yun? Bakit biglang may nagflashback saking alaala? I can't see the man clearly. Who is he? Bakit niya ako tinawag na Trix? Tsaka the person I love? Ako?

"Hey Bea, are you okay?" Tumingin naman ako kay Nate at nakikita ko ang pagaalala sa kanya.

"Uh, oo. Okay lang ako. Nabigla lamang ako kanina." Sagot ko pero pinipigilan kong wag ipakita sa kanya ang sakit.

"Oh, okay."

"Ilang minuto akong tulog?" Tanong ko sa kanya kaya natawa siya.

"You just didn't sleep for a minute. You sleep for two hours, actually." Sagot niya kaya nanlaki ang mga mata ko.

Two hours? Luh!

"Ah shit! May klase ako." Sabi ko at tumayo tsaka tumingin sa relo ko pero agad ding napaupo ng makita ko ang oras. Super late na ako.

"Why?" Takang tanong ni Nate.

"Super late na ako, Nate." Sabi ko at tumingin sa kanya ng may maalala.

"Teka! May klase ka ba? Kanina kapa dito?" Tanong ko ka agad sa kanya.

"Yeah, I have a class." Sagot niya.

"Ngayon?"

"No earlier." Tipid na sagot niya.

"Bakit ka hindi pumasok ngayon."

"I'm late if I still go to my class." Sagot niya.

"Eh bakit ka hindi pumasok sa class mo?" Tanong ko.

"Isn't it obvious?" Tanong niya habang nakatingin saking mga mata.

"Ha?"

"I don't want to leave you alone here. Even if I get late or not, I just don't leave you. It is difficult if suddenly someone approaches you. Because I want, I am the only one who can approach you without anyone else but only me."