"What are you going to tell to me and Mariz, Marcus?" sabay naming nilingon ang nag lalakad na si dad papunta sa amin kasunod si mommy.
"About what happen to me last night and Azeyha" sagot naman sa kanya ni Marcus tsaka tumayo kaya tumayo na din ako
"What happen last night?" nag tatakang tanong ni mommy...
"Tita, tito. Me and Azeyha..."
"Don't tell me that..." hindi masabi ni daddy
"May nangyari na sa inyo? Nasa ligawan stage pa kayo ah. Ang bata nyo pa" napamaang ang labi ko sa sinabing iyon ni mommy
"Tita, hindi po yun" pag deffend agad ni Marcus "ahmm. What I'm about to say is nakapag usap po kami kagabi ni Zeyha. And we are officially together na po" paliwanag ni Marcus
Habang ako ay inaantay ang reaksiyon ni mommy at daddy
"Akala ko naman may ibang nangyari... wait, what? Kayo na?" Sabat naman ni kuya
"Yeah" sagot ko sa kanya habang tumatango pa.
"Marcus, I know that she is safe with you. I don't want her to be hurt" sambit pa ni dad tsaka naupo sa tabi ni kuya
"I am happy for you baby" lumapit naman sa akin si mommy at niyakap ako tsaka kami naupo na dalawa
"I promise tito that I won't hurt her" sambit naman ni Marcus na nakatayo sa harap ni dad "I promise" nakangiting sambit nya sa akin
"So kailan ang wedding?"
"Ayden!" sabay na saway ni kuya at dad sa biro nya
"Why kuya? Inggit ka? Sila na. Tapos ikaw di mo pa napapasagot si ate Shai" pang aasar sa kanya ni Ayden
"Really? Are you sure di ko pa napapasagot?"
Sabay sabay naming nilingon si kuya
"So you mean... kayo na?" I asked him
"Yes. Last month pa" proud pang sambit ni kuya
"Why didn't you tell us about it?"
"Inaantay ko pang maging kayo bago ko sabihin" tsaka nya kami tinuro ni Marcus
"Why don't you bring her here?" sambit naman sa kanya ni dad
"I will. Kapag naandito na uli sya sa manila." sagot ni kuya kay dad tsaka kinuha ang game controller na gamit ni Marcus kanina
"Okay then, I'll just go upstairs, may gagawin pa ako" paalam ni dad bago tumayo at umakyat.
"Punta lang ako sa likod" paalam din ni mommy kaya kami na lang ang natira dito.
Nag basa naman ako ng libro ng may naramdaman akong umupo sa tabi ko at nilagay na naman ang throw pillow sa legs ko.
I looked at him and he smiled at me so I smiled back.
"I feel happy that they know about us" pabulong na sambit
"Yeah. I didn't expect that they wouldn't said anything. I mean madaming paalala"
"No need for paalala. Di naman kita sasaktan noh"
"You sure?" tanong ko sa kanya
"Yes" confident na sagot nya.
"Panindigan mo yan ha!" sambit ko tsaka muling nag basa
Naramdaman ko naman ang pag sandal nya sa balikat ko pero di ko na iyon pinansin.
BINABASA MO ANG
Expect the Unexpected
Ficção AdolescenteSa bawat araw na darating hindi mo alam kung anong posibleng mangyari. Maaring saya, lungkot o pagkabigo ang harapin mo sa panibagong araw. Ganoon pa man, dapat ay palagi kang handa at positibo sa buhay. a sequel of story of Unexpected
