Sahte Sevgili Operasyonu

XLVII

47.Bölüm;Çaresizlik

Çaresizlik ve umutsuzluk beni ele geçiriyordu ve ben hiç bir şey yapamıyordum..

Eve geldiğimde çok yorgundum odama çıkıp camı açarak havalandırdım ve giyinme odama girip üstüme pijama giyip makyajımı sildim.

Tekrar odama girdiğimde sıçradım "Ne yapıyorsun burda?" yatağım da oturan Kerem sırıttı ve kolumdan tuttarak beni yanına çekti.

"Şatonun camını hiç bir zaman açık bırakmamalısın Rapunzel." gözlerimi devirdim. "Hırsız mısın nesin nasıl girdiysen." gülümsedi "Ben Kerem Korkmazım ben her türlü her şeyi başarırım."

Ayakkabılarını çıkarıp yatağa uzandı "Hiç seni beklemicem uyuyacağım istersen yerde yat." kaşlarımı kaldırdım ve gözlerini kapayan Kereme baktım ışığı kapatıp yanına yattım ve kulağına "Bugün hayatımın en güzel günlerinden biriydi,her şey için teşekkür ederim Küçük Ayım." diye fısıldadım ve yanağına bir öpücük bıraktım.

Kolunu belime sarıp başımı boyun girintisine yerleştirdi "Seni Mutlu etmek benim görevim ve ben sadece görevimi yerine getirdim."

Kıkırdadım "Ne güzel bir görevmiş bu." o da kıkırdadı "Bencede güzel." kollarımı beline sardım yanağına bir kez daha öpücük bırakıp gözlerimi kapadım "Bu aralar sende bir şeyler var beni öpüp duruyorsun." güldüm "Sende beni hep öpüyorsun."

"Yani tamamda sen sevmezsin aslında öyle şeyleri." ellerimi saçlarına götürüp okşamaya başladım "Ya neyse ne işte,bence tadını çıkar istemiyorsan yapmaktan vazgeçebilirim." diyerek elimi saçından çektim.

Elimi saçına tekrar götürdü "Yok bir kere alıştırdın beni bir daha unutamam şimdi." güldüm "İyi madem." saçını okşamaya devam ettim o ise önce dudağıma sonra yanağıma defalarca öpücükler bıraktı.

****

Sabah alarmın sessiyle gözlerimi araladım ve bana sımsıkı sarılmış uyuyan Kereme baktım.Dün beni çok mutlu etmişti.

Alarmı kapatıp saçlarını okşadım yanağına bir öpücük bıraktığımda kaşlarımı çattım.Niye yanıyordu bu çoçuk?

Kerem öksürünce elimi anlına koydum "Kerem hasta olmuşsun." diyerek saçlarını okşamaya başladım "Her yerim ağrıyor." diye mırıldandı kısık sesiyle.

"Tamam ben seni iyileştireceğim sen burda kal olur mu?" gözlerimi azcık aralayıp bana baktı "Öp." dedi bir bebek gibi.Kıkırdayıp saçlarına bir öpücük bıraktım ve ayağa kalktım.

Feriha ablanın yanına gittim "Feriha abla siz Rıza abimle beraber akşama kadar gezmeye mi gitseniz?" Feriha abla kaşlarını çattı "Kızım sen iyi misin?Bak sen hiç bu kadar sık sık evi boşaltmazdın." yutkundum "Sana anlattım ya Müge diye bir arkadaşım var onu çağırıcağım." kaşlarını çattı "Okul?"

"Bu gün sadece iki ders var o yüzden gitmeyeceğim." omuz silkti. "İyi madem ne diyeyim." Çantasını alıp evden çıktığında yukarı çıktım.

Yastığıma sarılmış uyuyan Keremin yanına gidip saçlarını okşadım.Hala Ateşi çok yüksekti.

Telefonum çalınca açtım "Nerde kaldınız Esila siz?" Kereme baktım "Kerem ateşlendi ne yapıcağımıda bilmiyorum."

"Ay geçmiş olsun,çorba yap ona." gözlerimi devirdim "Müge ben çorba yapmayı biliyor muyum?" Müge güldü "Sevdiğin için uğraşıp internetten bakıp yapıcaksın."

"Kızım ne bağıra bağıra konuşuyorsun ya biri duycak." güldü "Duysun,aşık olmak kötü mü?" alt dudağımı ısırdım "Müge!Ferhat ile takıla takıla Ferhat gibi olmuşsun!"