Μόνο Μία Φορά

51. Σχέδιο

Joseph's POV

Τα πάντα φαίνονται σκοτεινά στο σαλόνι και οι αναποδογυρισμένες καρέκλες, οι κλειστές κουρτίνες και το αίμα – ακόμα και σ' αυτές τις δύο κοιλίδες – κάνει την ατμόσφαιρα περισσότερο αποπνικτική απ' όταν μπήκα στο σπίτι.

Και ειλικρινά δεν φαντανταζόμουν όταν συμφώνησα ότι θα τους την παραδώσω ότι θα κατέληγα έτσι.

Ένα ξεφτυσμένο ρεμάλι από ντροπή, έλεος και τρόμο.

Ναι, πλέον η απλή ανησυχία, το άγχος, είχε μεταμορφωθεί σε κάτι πιο μεγάλο, πομπώδες. Είχε μεταμορφωθεί σε τρόμο.

«Πρέπει να κάνεις κάτι» ψέλλισε η Άμπι μέσα στη σιωπή.

«Πλέον...» τον λόγο πήρε ο Έμετ «... δεν μπορεί να κάνει τίποτα».

«Τι εννοείς μ' αυτό; Την πουλήσατε! Στην κυριολεξία την δώσατε σαν σακί με πατάτες σε ισπανική μαφία. Σε ισπανική μαφία» τόνισε τις τελευταίες λέξεις με τόσο νεύρο, που η φωνή της βράχνιασε στο τέλος.

«Ακριβώς» ανταποκρίνεται ξανά ο Έμετ «Να ο λόγος που δεν μπορούμε να τα βάλουμε μαζί με τους. Πιστεύεις ότι δύο εναντίον τριάντα, το λιγότερο ( ! ), άτομα θα βγουν καθαροί;»

«Δεν μπορείτε να την παρατήσετε» μίλησε στον πληθυντικό αλλά τα μάτια της ήταν καρφωμένα σ' εμένα.

Το βλέμμα μου κατευθύνθηκε μηχανικά προς την συγχυσμένη αδερφή μου. Ολόκληρη ήταν χλωμή, άχρωμη σαν φάντασμα και παρόλα αυτά η ένταση της δεν μπορούσε να κρυφτεί.

«Δεν πρέπει να την αφήσεις»

Σηκώνομαι όρθιος απεγνωσμένα και ξεφυσάω πηγαίνοντας πάνω-κάτω ακούγοντας  την Άμπι να με επιπλήττει, να με μειώνει, ώσπου όλα γυρίσουν και το χαλί του πατώματος έρχεται σε πολύ πιο κοντινή απόσταση. Ή μάλλον εγώ έρχομαι κοντά σ' αυτό.

«Μπάσταρδε!» κι άλλο χτύπημα. Κι ο πόνος είναι ευπρόσδεκτος στο κορμί μου κι ανάθεμα – αυτές τις μπουνιές θα τις αναγνώριζα παντού.

«Έντυ σταματά!»

Μία μεγαλοπρεπή κλωτσιά προσγειώνεται στο στομάχι μου κόβοντας μου την ανάσα όσο στη θολή όραση μου μετακινούνται μαύρες σκιές ανήσυχες και μετά επιστρέφουν σε εμένα.