Μόνο Μία Φορά

20. Σύμβολο ανακωχής

¡ΠρΟσΟχΗ!
Σ' αυτό το κεφάλαιο θα υπάρξουν ανώμαλες σκηνές ( για τις ορμόνες με πόδια: μην χαίρεστε, μία θα είναι κι ας ελπίζουμε αυτή η μία να βγει ανθρώπινη +_+ ), οπότε ναι ας κάνουμε την προσευχή μας να μην φαντάζει με σκηνή δύο ελεφάντων που προσπαθούν να καβαληθούν :(
___________________________________________

Ο χώρος είναι ελάχιστα φωτιζόμενος, χάρτινα κουτιά είναι διεσπαρμένα εδώ κι εκεί, ενώ η σκόνη δηλώνει παρούσα σε κάθε σημείο του κτηρίου. Τα παράθυρα είναι ψηλά, οπότε μπορεί να δικαιολογηθεί, κάπως, η βρομιά κι η ασφυκτικά αηδιαστική μυρωδιά που βασιλεύει εδώ.

Εισπνέω λίγο πιο βαθιά. Νιώθω ότι μπορώ να γευτώ την κλεισούρα μέσα σε μία μείξη ευωδιάσεων, που δεν θα ήθελα να μάθω τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν. Μία δυνατή επιθυμία να βγάλω το εσωτερικό του στομαχιού μου έρχεται, όμως εξαιτίας της αφαγίας μου, κάτι τέτοιο δεν πραγματοποιείται.

Προχωράω εξερευνώντας κι άλλο, όσο ο Τζο κι οι – απ' ότι μου τους σύστησε – φίλοι του, μιλάνε σε μία γωνία ψιθυρίζοντας και ρίχνοντας καμία φορά κλέφτες ματιές προς το μέρος μου. Δεν δίνω σημασία, ακόμα κι αν ανατριχιάζω όταν αισθάνομαι κάποιον να με γλύφει με τα μάτια του – κι αυτός, δυστυχώς, δεν είναι ποτέ ο Τζο.

Βήματα αργά, προσεκτικά μην τυχόν και τρίξει κάποια σανίδα κάτω από τα πόδια μου και αποπροσανατολίσει την παρέα, που σχηματίζει έναν τέλειο ημικύκλιο σε μια απομονωμένη γωνία. Και καθώς παλεύω να διαχειριστώ το βάρος του σώματος μου πιάνω ξένες λέξεις - πιθανότατα ισπανικές – να αιωρούνται στον αέρα, μα παρόλο που δεν γνωρίζω την ερμηνεία τους διαισθάνομαι κάτι σκοτεινό σε αυτές...

Μπερδεμένα γέλια αντηχούν, δυνατά, τραβώντας μου την προσοχή. Όλοι είναι στραμμένοι προς τα εμένα. Ένας από αυτούς με δείχνει και προσπαθεί, μάταια, να συγκρατήσει τους ακατάπαυστους ήχους, που βγάζει το στόμα του ως ενδείξη διασκέδασης, ενώ ο πιο λιγνός από αυτούς φωνάζει «¡Prepárate para ser una muy buena puta, bebé!»

Όλοι γελάνε· όλοι εκτός από τον Τζο.

Έχει σκυμμένο το κεφάλι, σαν να μην θέλει να ακούει τα αστεία των φίλων του, σαν να ντρέπεται γι' αυτά που λένε.

Αγνοώντας τους, σφίγγω τα χείλη μου σε μία ευθεία γραμμή και συνεχίζω να παρατηρώ γύρω μου. Όμως δεν μου είναι εύκολο. Σε κάθε βήμα που κάνω νιώθω εκτεθειμένη και – γαμώτο – αυτό το καταραμένο σφίξιμο στην καρδιά επανέρχεται μαζί με την φωνή, η οποία τώρα δεν με προειδοποιεί για κίνδυνο, αλλά με βρίζει. Άσχημα.