Μόνο Μία Φορά

25. Ο Έντυ μου

Abigail's POV

Θα μπορούσα απλά να τον παρατηρώ να τρώει δημητριακά για μία ολόκληρη ημέρα.

Χωρίς διάλειμμα

Χωρίς σταματημό.

Με τα καστανόξανθα μαλλιά του να μπαίνουν μπροστά στα πανέμορφα μάτια του κάθε φορά που σκύβει, τα μακριά του δάχτυλα να διώχνουν μερικές τούφες, για να δει...

Μόνο με αυτή την κίνηση, αποδεικνύεται ότι υπάρχει τελικά Θεός και κάνει, όντως, θαύματα.

«Έντυ είδες τον φορτιστή μου;» στην τραπεζαρία μπαίνει απρόσκλητη η Χάνα, που με τα λόγια της, κατάφερε να τον κάνει να σηκώσει το βλέμμα του από το μπολ του.

Τα μάτια μου, όσο πιο γρήγορα ήταν δυνατόν, ξεκόλλησαν από πάνω του κι επικεντρώθηκαν πάνω στο ποτήρι με τον χυμό μου.

«Νομίζω τελευταία φορά τον είδα στο σαλόνι.» δήλωσε, πηγαίνοντας να βάλει άλλη μία γεμάτη κουταλιά γάλα στο στόμα του.

Maldición*...

Μικρές σταγόνες ξεχύθηκαν στο σαγόνι του, κυλώντας τραγικά αργά πάνω σ' αυτό.

Οργανισμός που δεν μπορούσε να συγκρατηθεί, όραση ανυπακοή· αμετάκλητη όσον αφορά την θέα του Έντουαρντ.

Ειδικά όταν έσερνε απαλά τα άκρα του πάνω στα χείλη του, μαζεύοντας ό,τι είχε απομείνει από την τροφή του και βάζοντας τα στο στόμα του, πιπιλώντας τα, αδιάφορα.

Mi dulce dios**...

«Έχω ψάξει εκεί!» γκρίνιαξε η Χάνα αρκετά δυνατά, για να μπορέσει να διαλύσει τις απαλές σαν σύννεφο σκέψεις μου.

Δύο χρόνια.

Δύο χρόνια ερωτευμένη με έναν άντρα τέσσερα χρόνια μεγαλύτερο μου, που αναπνέουμε και τρώμε κάτω από την ίδια στέγη, γνωριζόμαστε από μικρά παιδιά και προσπαθώ να του δείξω τα συναισθήματα μου πάνω από εννιά μήνες.

Κι όχι μόνο δεν τα έχει καταλάβει ακόμα.

Ούτε καν οι φίλοι μου δεν έχουν αντιληφθεί την κατάσταση – οι οποίοι τυγχάνουν κι αυτοί να μένουν στο σπίτι!

«Στο δωμάτιο σου;» έκφραση αγανακτησμένη, μα χροιά γλυκιά.

«Δεν είναι ούτε εκεί!» η κοπέλα μπροστά γκάριξε.

Ο Έντουαρντ σηκώνεται από την θέση του – αφήνοντας μισοτελειωμένο το πρωινό του – και βγήκε έξω από την κουζίνα, σέρνοντας σχεδόν τα πόδια του στην διαδρομή.