Μόνο Μία Φορά

10. Χαλαστρα

Ειπε μολις τωρα...

«Τζοοοο» η γυναικεια φωνη βογγηξε ακομα μια φορα το μοναδικο ονομα που δεν περιμενα να ηχησει στα αυτια μου. Τουλαχιστον οχι με αυτο τον τροπο, και κυριως οχι απο μια αλλη.

Πλησιασα ακομα πιο πολυ εκεινο το σημειο με την ανασα μου να βγαινει κοφτη, τραχεια απο το στομα μου ξηραινοντας τις ακρες των χειλιων μου. Οι ηχοι ηδονης κι απολαυσης εβγαιναν πιο εντονα αυτη τη φορα με τα ντεσιμπελ τους να τρυπανε το εσωτερικο του κρανιου μου.

Ηθελα οντως να παω;

Οχι.

Ηθελα οντως να βεβαιωθω οτι ηταν κι αυτος εκει;

Οχι. (γιατι ηξερα την απαντηση, απο τη στιγμη που ακουσα το ονομα του να βγαινει απο το αμαρτωλο της στομα)

Ηθελα να τους κανω χαλαστρα;

Ναι.

«Ω Τζοοο!»

Μπροστα μου εξελισσοταν το πιο αηδιαστικο θεαμα! Εννιωθα ηδη τα εσωτερικα μου οργανα να σφυγκονται, την κοιλια μου να ανακατευεται, το στομαχι μου να δενεται σε εναν σφυχτο κομπο, οπως ηταν πιασμενα τα μαλλια της ξανθιας κοπελας.

Το αγορι, που εψαχνα, ηταν κολλημενο ακριβως πισω απο την πλατη της ξεμαλλιασμενης γυναικας(;). Το ενα του χερι κρατουσε, μεσα στην χουφτα του, γερα, μερικες τουφες απο την αλογουρα της, ενω το αλλο βρισκοταν κοντα στην περιοχη της, κρατωντας την εκει που ηθελε -ή μαλλον- ετσι οπως ηθελε. Την εδιωχνε μακρια του και μετα να την ξαναφερνε αποτομα κοντα του καρφωνοντας την, με εναν απανθρωπο ρυθμο.

Εκεινη ηταν στριμωγμενη αναμεσα στον σκονισμενο τοιχο, μπροστα της, και σε ενα απο τα ατομα, που ευχομουνα να μην ηξερα εκεινη τη στιγμη.

Δεν περασαν πολλα δευτερολεπτα οταν η κοπελα γυρισε το κεφαλι της, αποτομα, και γουρλωσε τα ματια της στην οψη μου, οσο εκεινος συνεχισε την "δουλεια" του, διχως συναισθημα, διχως χαδια. Διχως τιποτα.

«Στα-σταματα. Τζο!»

Αυτο ηταν τι σινιαλο μου. Το σωμα μου εδρασε αυτοματα. Δεν ηξερα τι θα εκανα, ή που θα πηγαινα, ομως ηξερα, για τα καλα, οτι το σχεδιο: "διελυσε την στιγμη του" αυτοκαταστραφηκε απο μονο του.

Δεν επρεπε να με δει.

Δεν ξερω τον λογο που συνεχιζα να επαναλαμβανω αυτες τις πεντε λεξεις καθως τα ποδια μου ετρεχαν σε ταχυτητες, τις οποιες ουτε εγω δεν ηξερα οτι ειχα την ικανοτητα να ανταπεξελθω, ομως δεν μπορουσα να σταματησω να τις λεω.