Μόνο Μία Φορά

38. Το πρώτο γράμμα

Joseph's POV

Τα μάτια της έχουν μεγαλώσει, οι κόρες της συστέλλονται και η ανάσα της είναι κόφτη.

Η δροσερή αύρα που μας περικύκλωνε δέκα δευτερόλεπτα πριν έχει χαθεί και μαζί με αυτήν χάθηκε και η ευδιάθετη κοπέλα μπροστά μου.

Κάτι δεν πάει καλά.

«Πώς θα έπρεπε... πώς θα έπρεπε να τον φωνάζω;» τραυλίζει με το χρώμα του δέρματος της να παίρνει την απόχρωση του πάγου – ψυχρό, απόμακρο.

«Είσαι καλά;»

«Ν-ναι, ναι. Καλά είμαι!» λέει μαζεμένη.

Όχι, δεν είσαι.

Όλοι οι επιβάτες του λεωφορείου πετάνε για μια στιγμή στον αέρα, όταν ο γαμημένος οδηγός πατάει το γκάζι και βρίσκει σε μια λακούβα. Τα χέρια μου τυλίγονται κατευθείαν γύρω από τη μέση της, κολλώντας την πάνω μου προστατευτικά.

Γαμώ είμαστε τόσο κοντά.

Τόσο κοντά που μπορώ να νιώσω την ανάσα της να εισέρχεται στο στόμα μου.

Τόσο κοντά που μπορώ να αισθανθώ τους χτύπους της καρδιάς της να τρελαίνονται κάτω από το στέρνο της.

Τόσο κοντά που μπορώ να δω τον μαλακά από πίσω της να την χουφτώνει ξεδιάντροπα!

Το στήθος μου απαιτεί περισσότερο οξυγόνο. Οι αρθρώσεις μου τρεμοπαίζουν, ικετεύοντας να βρεθούν στο σαγόνι του. Να ακουστεί αυτός ο χαρακτηριστικός – ικανοποιητικός – ήχος του κοκκάλου να σπάει. Και μια φωνή μέσα μου ικετεύει να του προκαλέσω κατάγματα σε κάθε μέρος του σώματος του.

Σκέψεις που προκαλούν την αδρεναλίνη να καταλαμβάνει τα εγκεφαλικά μου κύτταρα μεμονωμένα, υποδεικνύοντας μου την εξής σκέψη: αυτόν κάτω. Πνιγμένο απ' το ίδιο του το αίμα. Τώρα.

«Τζο...» και τότε μπαίνει στη μέση αυτή, με τα τεράστια, σοφά της μάτια να με αιχμαλωτίζουν στο απέραντο καστανό της.

Προφέρει το όνομα μου – κι ακόμα κι αυτό περιέχει μια περιπλοκότητα, μόνο και μόνο επειδή βγήκε από εκείνη.

Διαολεμένο σύστημα που ηρεμεί, γαληνεύει υπό την απαλή χροιά στη φωνή της.

Την σφίγγω περισσότερο στο στήθος μου και στο πρόσωπο της διαγράφονται λεπτές ρυτίδες απορίας.