For Reality (Louis Tomlinson)

Part 23

"Çocuklar, bölüyorum galiba?" demesiyle ayrıldık ve arkamıza döndüğümüzde donup kaldık; bu müdürümüz Bay Kris'ti...

"B-bay Kris?" dedim şaşkınlıkla. Şimdi işimiz bitmişti.

"Evet, ikinizi ders başlangıcında odamda bekliyor olacağım." dedi ve arkasını dönüp gitti. Biz ne yaptık böyle? Nasıl bir belanın içine düştük?

"Louis biz okuldan atılacağız." dedim yanağımdan süzülen göz yaşında engel olamayarak.

"Hayır atılmayacağız, sadece bizi uyaracaklar Diana. Korkmana gerek yok." dedi. Korkudan titreyen elimi tutmasıyla zilin çalıp benim hıçkırıklara boğulmam bir oldu. Ve en sonunda zar zor Bay Kris'in odasına gittik. Bizi bekliyordu gerçekten.

"Hoşgeldiniz çocuklar, şöyle oturun. " dedi ve önündeki koltukları gösterdi. Biz de hızlıca yerleştik.

"Çocuklar bu yaptığınız gerçekten okul içinde yapılmaması gereken bir davranış. Özellikle daha yaşınız buna hazır değil." Gerçekten mi? Hem biz çocuk değiliz!

"Bay Kris, biz çocuk değiliz. Tabii bu okulun içinde yapılmaması gereken bir davranış ama biz genciz. Ve eminim siz de gençliğinizde böyle hatalar yapmışsınızdır." dedim. Ağlamamı kesmiş, kendimi toparlamıştım.

"Ama bu hatayı yapan tek siz değilsiniz Diana. Bu hatayı okulda çoğu kişi yapıyor ve artık normal bir şey haline geldi." dedi. Garip ama sakin sakin konuşuyorduk ve Louis çıtını çıkarmıyordu.

"Siz kendiniz söylüyorsunuz. Hem Amerika'da buna 'hata' diyen ilk kişi sizsiniz sanırım." dedim. Evet, gerçek duygularımı ortaya çıkaracağım. İçimde saklamaktan bıktım.

"Diana, öyle bir şey yok. Bu daha sizin için çok erken ve okulda okumak için geliyorsunuz!"

"Ben açıkçası daha önce hiç bir büyüğün bunu 'hata' olarak algıladığını duymuyorum ve tekrar söylüyorum biz çocuk değiliz." Bun dememle birlikte Louis elimi öyle bir sıktı ki bu acıyı daha önce hiç yaşamamıştım. Ama durmak yok; yola devam!

Louis'ten elimi kurtardım ve konuşmaya devam ettim. "Siz de bunları yaptınız öyle değil mi? Siz de gençliğinizde öpüştünüz! O zaman neden bize karşı çıkıyorsunuz? Bizim de gençliğimizi ve aramızdaki aşkı yaşamaya hakkımız var!"

"Çık dışarıya Diana. Ve buraya 1 hafta içinde bir daha gelme!"

"Nasıl yani, siz beni şu an okuldan mı uzaklaştırıyorsunuz?" dedim. Galiba biraz fazla ileriye gitmiştim.

"Evet." dedi sakinleşmeye çalışırken.

"Bay Kris?"

"Çık dışarıya dedim!"

"Bay Kris onun yerine beni uzaklaştırın. " Louis de sonunda konuşabildi. Bir dakika bir dakika ne? Asla!

"Hayır Louis. Bunu bu sözlerinden önce düşünecekti." dedi ve ben tekrar hıçkırık-ağlama moduna geçtim. Louis beni sakinleştirmeye çalıştı ve ben de hızlı adımlarla odadan çıktım. Louis de anında yanıma geldi ve ellerini göz yaşlarından ıslanmış yanaklarıma dokundurdu. Yanaklarım Louis'in elleri arasında kalmıştı.

"Diana, korkma. Sadece bir an bu kadar sinirlendiği için bunları söyledi."

"Hayır, öyle değil Louis. O bana 1 haftalık uzaklaştırma verdi. Ben hayatımda ilk defa uzaklaştırma alıyorum Louis beni anlıyor musun?"

"Evet anlıyorum." dedi ve uzun bir sessizlik çöktü.

"Her neyse, sen derse gir. Ben eve gidiyorum." dedim ağlamam dinimce.