I've Chosen You

CHAPTER 37

For the nth time, my Luciano go on bended knees to ask for my forgiveness. Isang taon lang sana ang hinihingi ko para tuluyang bumalik sakanya pero maraming nangyare. I had a reflection of what happened. I forgive him already.

There could be a foul play in the results of our test. It's impossible that it stated that he is infertile when I am already carrying his daughter at that time. Hindi ko kinokonsenti ang mga ginawa niya sa akin noong panahon na 'yon. Mali siya at alam niya 'yon. The issue about my Mother, it was hard to forgive him. Doon talaga ako pinakanagalit. He disrespected her on her last night. He calls her name. Namatay ang Nanay ko na dala ang panghuhusga sakanya ng mga tao. Hindi siya nabigyan ng pagkakataong linisin ang pangalan niya. Ang matandang Monteveros na ang gumawa no'n.

Ang mali ni Luciano ay hindi siya nagtanong. He did not ask his father if it was true and executed his plan. As a son, I know it's heartbreaking to know that your father is cheating. His feelings were valid. He was hurt and angry. But still at fault. May pagkukulang siya sa parteng may pagkakataon siyang linawin sa ama ang isyu pero hindi niya ginawa. Mahirap kalimutan ang mga salitang binitiwan niya sa Nanay ko pero napatawad ko na siya. My mother is also not the type who hold grudges. Alam kong napatawad niya na rin sina Luciano.

Tiningala niya ako. His eyes are red because of unshed tears.

"Stand up, Luan." I tried again. Umiling siya. "I forgave you. Matagal na. Tumayo kana, please." pakiusap ko. It breaks me seeing him this way.

"It still hunts me. Those nights you weren't with me, I had the worst. I couldn't even close my eyes because every time I try, I always see the image of you. Too broken because I broke you." tuluyang tumulo ang mga luha niya. Sumisikip ang dibdib ko sa bawat iyak niya.

"Husssh. Napatawad na kita. I asked for space because I want us to realize things. I want us to forgive ourselves. Let's move forward, hmm? Uuwi na kami sayo. Tumayo kana, please." kinailangan kong lumuhod para pantayan siya. Ayaw niyang tumayo. Umiiyak siya ngayon habang nasa balikat ko na ang noo.

"I can't turn back the time... hindi ko na mababawi lahat ng mga salitang binitawan ko at ang mga ginawa ko. I hurt you. I deeply hurt you. I'm so sorry, baby." hagulhol niya. My tears cascade. Nagising si Luhan at umiiyak na rin.

"Let's start again. I want a new life with you. Please, tumayo kana." umiiyak na pakiusap ko. Umiling siya.

"Thank you. I promise to be better. Hindi ko sasayangin ang pagkakataong ito. Mahal na mahal kita, Auria. Kayo ni Luhan ang buhay ko." yumakap siya sa akin. Hinayaan ko siyang umiyak sakin. I know he needed this cry. We both needed to cry.

Muling nakatulog si Luhan. Kusa itong tumigil sa pag-iyak. Sabay kaming tumayo ni Luciano. He kissed my forehead before getting Luhan from me.

Parang may humaplos sa puso ko habang pinagmamasdan si Luciano na puno ng pag-iingat na buhat si Luhan. Kinakausap niya ito na para bang naiintindihan siya nito. Nagising akong mag-isa sa kama. Wala na sa tabi ko si Luciano. Madilim pa sa labas. Tiningnan ko ang digital clock at alas tres palang ng madaling araw.

"I promise to shave, baby." pagkausap niya sa anak. "I want to kiss you but I'm afraid I'll irritate your skin."

"Daddy will shave. I'll shower you kisses tomorrow." I smiled at the sight. Bagay talaga sakanya ang pagiging ama. I know he'll be a good one.

"She was crying. Kinuha ko para hindi kana magising." baling niya sakin. I said my thanks.

"Hindi ka pa ba natutulog?" mukha kasing hindi pa talaga siya natutulog simula kanina. Alam kong pagod rin siya.

"I'm fine. I'm well rested." ngumuso ako. Bet he didn't even close his eyes for a second. I wanted to stay with them but I'm too sleepy. Muli akong nakatulog dahil sa pagod at sobrang antok.