ခြေကျင်းဝတ်ထက် ခြွေတဲ့အနမ်းတစ်စုံ

21

unicode
zawgyi

ခွန်းစစ်ငယ်ခေါ်ရာနောက်ကိုသာ ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်တဆိတ်လိုက်လာခဲ့မိသည်။ ရန်ကုန်လမ်းများကို မကျွမ်းကျင်သည်မို့ ဘယ်ကိုသွားနေလည်းဆိုတာ ရှန်ယံမသိ။ သူ့အတွေးထဲဝင်လာတာက ခုချိန်ကောင်းလက်သက်သာရဲ့လားဆိုတာပင်။ ခွန်းစစ်ငယ်ကို ကြည့်မိတော့ အလွန်ပျော်နေဟန်။ သူကြည့်နေရင်းနဲ့မှ ခွန်းစစ်ငယ်က 'ဦးတည်ဆီသွားနေတာလေ' ဟု ခပ်တိုးတိုးပြောလာသည်မို့ ရှန်ယံ ခေါင်းကိုသာ အသာညိတ်ပြလိုက်သည်။

မြင်နေကျမဟုတ်သည့် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုသာ ခပ်ဆွေးဆွေးငေးရင်း လိုက်ပါမိသည်။ ခွန်းစစ်ငယ်အဖော်ရအောင်သာ လိုက်လာမိပေမယ့် တစ်ကယ်တော့သူလိုက်မလာချင်။ ကားရပ်လိုက်တော့မှ သူလည်းအသိဝင်လာသည်။ ခွန်းစစ်ငယ်က ကားပေါ်ကဆင်းရင်းကျသင့်ငွေကို ရှင်းနေသည်မို့ သူလည်းကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်၏။

"ခွန်းစစ်ငယ် ဦးမြတ်တည်တ့ံကရှိရောရှိရဲ့လား အိမ်ကလည်းတိတ်ဆိတ်နေတာပဲ"

"ရှိပါတယ် ဒီနေ့ပိတ်ရက်မို့ ဘယ်မှမသွားလောက်ဘူး"

"အေးပါ"

နှစ်ယောက်သား ​ြခံတံခါးကိုတွန်းဖွင့်ရင်းအထဲကိုဝင်လာခဲ့လိုက်သည်။ ရှန်ယံက ခြံထဲကိုမျက်လုံးဝေ့ကြည့်ရင်း ခွန်းစစ်ငယ်နောက်ကို လိုက်ပါလာ၏။ အိမ်ထဲကိုဝင်လာသည့်တစ်လျှောက်လုံး ရှန်ယံအကြည့်တို့က နှင်းဆီပန်းပင်တွေဆီကိုသာ ပို၍ရောက်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲကိုရောက်တော့ ခွန်းစစ်ငယ်၏ခြေလှမ်းတို့ရပ်တန့်သွားသည်မို့ ရှန်ယံလည်း ခွန်းစစ်ငယ်ဘေးတွင်သာ ရပ်လိုက်မိသည်။

"ဟင်! ကိုကို ဦးတည်"

ရှန်ယံ ခွန်းစစ်ငယ်အကြည့်တို့စုနေသောနေရာကိုကြည့်လိုက်မိတော့ ကောင်းလင်းခေတ်က ဦးမြတ်တည်တ့ံပေါ်ခွထိုင်ကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်အနမ်းချင်းဖလှယ်နေကြ၏။

"ကောင်းလင်းခေတ်!"

ရှန်ယံနှုတ်မှအလန့်တကြားရေရွတ်လိုက်မိသည်။တစ်ဆက်တည်း သူ၏ရင်အစုံကပါ မွန်းကြပ်လာ၏။ ခွန်းစစ်ငယ်ကိုတစ်ဖန် ကြည့်မိပြန်တော့ အကြည့်တို့ကစူးရဲနေပြီး လက်သီးကိုတင်းနေအောင်ဆုပ်ထားလေ၏။ယခုအချိန်တွင် ခွန်းစစ်ငယ်၏အကြည့်တို့က နဂိုချစ်စရာကောင်းသောပုံကို စုန်းစုန်းမြုပ်သွားစေသည်။