BAD EDUCATOR

Chapter 25:

Rob John's POV

I texted Curt that the venue of our date has change. I was looking for bouquet of flower na talagang magugustuhan niya but I can't fucking find anywhere dahil ba umuulan kaya walang nag-bebenta?

Noong mabigo ako na hindi makahanap, I decided to buy some chocolates sa chocolate factory dito sa Pampanga. Mabilis lang ako sa doon sa shop dahil kuha lang naman ako nang kuha at hindi na inisip kung magkano 'yon dahil nag-mamadali ako. Thirty minutes from now pupunta na si Curt sa venue na sinabi ko sakanya.

Mabilis kong pinatakbo ang sasakyan dahil may pupuntahan pa ako na bilihan ng projector at mas malaki na laptop for him. Alam kong magagamit niya 'yon in the future.

Habang bitbit ko ang regalo and driving fast heading to the venue, napag-isipan ko na kakaiba pala kumilos ang pag-ibig. It's weird to hear this pero kakaiba ang naramdaman ko kay Curt. Kapag titignan ko siya para syang babae, ang feminine and amazona at the same time dahil kapag kausap ko minsan para akong nasa debate. Hindi talaga siya magpapatalo.

Habang tinatahak ko ang daan, hinihintay kong mag-message si Curt but I didn't receive anything. Mukhang busy siya sa preparation.

I am fucking excited to see him.

Pagka-park ko sa sasakyan ko, pumasok ako sa loob dahil malakas ang ulan baka masira ang porma ko. Hihintayin ko nalang si Curt sa loob.

" Sir o-oorder napoba kayo? " Tanong ng waiter na lumapit saakin wearing his smile.

" No, come back to me after 30 minutes. " Giit ko at lumunok dahil parang nauuhaw ako. Actually, Curt thirty minutes late na si Curt sa time na usapan namin. I badly want to see him dahil one week din kaming hindi nagkita dahil busy kami pareho.

" Shit one hour and half na akong nag-hi-hintay. " Bulong ko sa sarili ko.

Sinubukan ko syang tawagan pero mukhang hindi niya hawak ang phone niya.

Lumabas ako kahit malakas ang ulam pero wala akong nakikita na taxi na huminto sa tapat ng restaurant. Dapat pala sinundo kona siya para sabay na kaming nag-punta dito.

Kahit basang-basa na ako sa ulan, I tried to dial her mother number but I didn't receive any response. Walang sumasagot.

Hindi naman siguro nagbago ang isip niya na sinagot niya ako o wala nama sigurong nangyaring masama sakanya?

As much as I can, ayokong mag-isip nang kahit ano pero hindi ko maiwasan. May mga bagay ako na naiisip na sana hindi naman.

I love him. I love Curt so much.

Naalala mo tuloy noong araw na binigyan ko siya ng dolls from my factory, yung pasasalamat niya hindi na niya tinigilan.

Madalas man kaming hindi nagkaka-intindihan pero regular ang pag-punta ko sakanila at ramdam na ramdam ko pa rin yung warn welcome nang family niya. Napaka-bait ng Mama na, mabait din naman ang Tatay niya pero hindi ko madalas madatnan.

Napaka-swerte ni Curt sa pamilya niya dahil napaka-bait at masisipag pa. Napaka-swerte ko din dahil nakilala ko ang pamilya nila.

Huminga ako nang malalim nang may makita akong kotse na huminto sa tapat ng restaurant. Akala ko si Curt na 'yon but I was wrong. It was Stella ang taong ayokong nakikita.

" What are you doing here? " Malamig kong sakanya.

" Chill, napa-daan lang ako. May hinihintay ka? " Tanong niya saakin.

" Yes. Si Curt, baka may nakausap mo siya kanina, may nasabi ba? " Tanong ko.

Himiling ito.

" Boyfriend ka niya 'di ba? Dapat alam mo kung nasaan siya. "