MAXIMILLIAN

ROZDZIAŁ 4

Wytarłem kciukiem jej ranę i pozwoliłem na swobodny ruch. Laura westchnęła głęboko i weszła do Klatki. Stała chwilę w przejściu, mocno się nad czymś zastanawiając. Po opuszczonych, drżących ramionach wiedziałem, że była na tę chwilę zrezygnowana. Wkrótce ujrzałem jej buzię, która zniknęła w ciemności.

– Kiedyś za to, co mi zrobiłeś, robisz i zrobisz, będziesz wył jak pies.

Bycie w mafii nie oznaczało codziennych akcji, rozbojów, morderstw, porwań. Nie siedzieliśmy na szpilkach przed dwadzieścia cztery godziny na dobę, paląc się do zabijania. Tak naprawdę gdyby nie wczorajsza akcja, w której jakiś gościu chciał mnie zajebać, minęłyby dwa spokojne tygodnie, w których jedynie doglądaliśmy produkcji narkotyków i ich sprzedaży w pobliskich klubach. No i Laura. Kilka dni temu mieliśmy sprowadzić nowe dziewczynki – niektóre z nich miały zostać sprzedane do burdelu, a zawsze jedna z nich lądowała w łapach jakiegoś brudnego starego lub młodego milionera. Ci to zawsze wykładali podwójną porcję kasy, niż jaką dostalibyśmy od znajomego z burdelu za dobrą sztukę (dziewica, najlepiej nieprzekraczająca siedemnastego roku życia, wysoka, ładna figura, no i najlepiej bardzo młodziutka twarz, najlepiej taka gładka, niewinna, jak u dziesięciolatki). Najmłodszą, jaką kiedyś dla nas załatwił Sullivan, była sześciolatka, córka byłego gubernatora Wirginii Zachodniej. Skubany zażądał od jej ojca skromnych dwustu pięćdziesięciu tysięcy dolarów. Ojciec zostawił pieniądze w umówionym miejscu, ale nie odzyskał już dziecka. Z tego, co się dowiedziałem, sześciolatka miała być zarezerwowana jednemu Rosjaninowi, zamieszkującemu bliskie tereny Alaski.

Po ziemi chodziły różne pojeby.

No i czasem, bardziej dla rozrywki, jeździliśmy parędziesiąt kilometrów na wschód od Staunton, na nielegalne wyścigi. Następny wyjazd miał się odbyć za tydzień w sobotę. Garett, to jedyna osoba, jaką znałem, która mogłaby pokonać samego Sebastiana Vettela. Dlatego, jeśli miał oczywiście ochotę, stawialiśmy za niego kasę, pchaliśmy gościa do naszej najlepszej bryki, którą Mark trzymał pod zadaszeniem, i czekaliśmy spokojnie, wiedząc, że Garett wygra. Przegrał tylko raz z jednym miejscowym, który, ups, został potem przypadkowo przeze mnie zapierdolony.

Mike z całej tej nudy, która nas ostatnio dotykała w Dziurze, załatwił u Sullivana, szybciej niż miał, kolejną dostawę nastolatek. Już na następny tydzień między nasze mury wpadnie kilka rozszlochanych dziewczynek, które będą mogły podać sobie rękę z Laurą. Z przyjemnością zaprowadzę moją Różyczkę do nowych towarzyszek, aby zobaczyła, że miała ze mną za dobrze.

– Ale ty, kurwa, nigdzie nie jedziesz. Zwłaszcza ze mną – poinformował mnie Mike, na co wybuchłem śmiechem.

Następnego dnia pojechałem w końcu do Walmartu na skromne zakupy dla Laury. Od razu miałem zamiar uzupełnić lodówkę w Dziurze, bo Bobby, który wypijał połowę napojów z lodówki, narzekał, że zawsze, kiedy tutaj przyjeżdżał, czyli rzadko, nie było niczego do picia. Mówiłem już, że to dzieciak zamknięty w skórze trzydziestoletniego byka?

Najprzyjemniejsze rzeczy zostawiłem na koniec – dziewczęce ubrania. Wrzuciłem do wózka kilka spodni dresowych, koszulki na krótki i długi rękaw, skarpetki, no i majtki, które zabrały mi najwięcej czasu. Wtedy, gdy przesunąłem kciukiem po miękkim materiale białej bielizny, zobaczyłem pewną osobę. Jak za pstryknięciem palców coś zmroziło moje łydki. Sekundę później schowałem się za regałem z wiszącymi kurtkami, potem go obszedłem i obserwowałem kobietę z czarnymi włosami do momentu, aż nie zapłaciła i wyszła ze sklepu.

Jej widok trochę zamieszał mi w głowie, dlatego przyspieszyłem wybieranie bielizny i skierowałem się do kas. Co ona tutaj robiła, do cholery? Ja pierdolę. Ostatni raz widzieliśmy się z sześć lat temu, zanim na dobre pogrążyłem się w mafii. Była to jedyna kobieta, która coś znaczyła w moim życiu, dopóki tego doszczętnie nie spierdoliła.