Impossible love

hoofdstuk 7

*POV Ilona*

Ik lig nog steeds op de grond, met naast mij het kadertje dat ik van oma kreeg vlak voor ze stierf. Het was het enige dat ik nog had van haar. Toen job het op de grond gooide, brak mijn hart, samen met de glazen bloemetjeskader, in duizend stukken. ik bleef gebroken op de grond liggen, net als de kader.

Mijn ogen kijken naar de scherven, tot ik uitgehuild ben en daarna vallen ze dicht.

...

Ik word wakker door mijn moeder die 'Ilona, ik ben thuis. Is die jongen al weg?' roept. 'Ja hij is net vertrokken' roep ik terug. Mijn stem beeft en midden in mijn zin moet ik snikken. 'wat is er gebeurd?' vraagt ze terwijl ik haar de trap op hoor komen. Ze komt in de deuropening staan en kijkt naar de scherven op de grond. 'ach schat, kom hier' en ze opent haar armen. 'hoe is dat gebeurd?' ze kijkt me vragend aan. 'ik... het was Job' beken ik. Ik heb de kracht niet meer om tegen haar te liegen, ik had me altijd voorgenomen niks over Job te zeggen, maar ik kan het niet meer. Ze kijkt me verbaasd aan. 'Waarom?' 'omdat hij zo is mam, dat doet hij altijd' snik ik. 'Hij moest hier helemaal niet zijn voor school, hij kwam gewoon' 'ach meid, ik had hier moeten blijven, het spijt me zo' zegt ze. Ze kijkt me met bezorgde ogen aan. 'wat heeft hij al nog gedaan, buiten die kader?' vraagt ze. Ik slik en kijk haar bang aan. 'Hij vraagt me om geld en als ik hem dat niet wil geven dan...' Er rolt een traan over mijn wang wanneer ik vervolg met: 'dan gebruikt hij geweld' Ik zie de woede in haar ogen, maar ze houd zich kalm, voor mij. 'En hij heeft al twee keer geprobeerd om....' Ik begin harder te huilen en laat mijn hoofd rusten op haar schouder.

Mam staart levensloos voor zich uit en ik zie haar vechten tegen de tranen. Het doet me goed dat ik het haar verteld heb, maar anderzijds weet ik niet of dit een goed idee was...

dit was een kort hoofdstuk, maar ik zal proberen het volgende langer te maken. Ik hoop dat jullie het leuk vinden. Vote? Comment? Follow?

xxx