Impossible love

Hoofdstuk 9

Hey mensen!
Hier hebben jullie een hoofdstukje. Zoals jullie weten kan ik momenteel moeilijk typen. Maar het grootste deel van dit hoofdstuk had ik al getypt voor ik met mijn hand tussen de busdeuren zat. En ik werkte af met één hand. : ) veel plezier! Xxx
(Sorry voor typfouten)

*POV Ilona*
Zzzzz zzzzz mijn GSM trilt op mijn nachtkastje en ik open mijn slaperige ogen. Ik grijp met mijn hand naar het toestel om te kijken wie er mij zo vroeg in de ochtend een bericht durft te sturen. Het is Inse: omg op fb staat dat Acid omvergereden is door een auto toen hij naar school fietste. Blijkbaar ligt hij in het ziekenhuis en heeft een lichte hersenschudding en wonde aan zijn arm. :' (
Ik ben meteen klaar wakker en spring uit mijn bed. Nee, niet Nathan, nee ik wil het niet!! reageer ik op haar bericht. Het schijnt al beter met hem te gaan, hij moet maar een weekje in het ziekenhuis blijven informeert Inse me.

Ik laat mezelf met een plof op mijn bed vallen. Ik ben blij dat alles goed komt met hem, maar ik wil niet dat hij pijn lijdt. Ik zit gedachteloos voor me uit te staren en kijk naar de witgeverfde muur. Ik weet even niet wat ik moet denken of doen. Het is teveel, ik kan het gewoon niet meer aan. Ik kan er niet meer tegen vechten. Het lijkt wel alsof ik geboren ben om gekwetst te worden, alsof het voor mij voorbestemt is. Een traan drupt uit mijn oog en ik kan mezelf wel slaan omdat ik zit huilen om iemand die me niet eens kent, iemand die niets om geeft, die geen idee heeft dat ik besta en waar ik toch zo hopeloos verliefd op ben. Want dat ben ik: hopeloos en zielig. Ik ben niets meer dan een zielig meisje dat de hele tijd zit te huilen. Ik wil een leven als elk ander meisje van 16, lachen en plezier maken met vrienden, feesten tot een gat in de nacht, zorgeloos en zonder enige angst door het leven gaan. Maar het lukt me gewoon niet. Telkens opnieuw gebeurt er iets dat mij de grond in duwt.
Ik kijk naar oma's foto, die bovenop mijn boekenkast staat. Was zij maar hier, om me te troosten en te zeggen dat alles goed komt. Maar ze is niet hier en ik kan haar niet vertellen wat er is gebeurt. Ik zal haar rustgevende, liefdevolle armen niet om me heen voelen en niet huilend in slaap vallen op haar schoot zoals ik vroeger ik altijd deed. Ik was tien toen oma stierf.
Oma betekende alles voor mij, en dat alles was opeens verdwenen. Mijn wereld stortte in en ik bleef alleen achter, zonder oma.

FLASHBACK
'Ik hou van je, oma! Je mag niet doodgaan' huil ik wanhopig. 'Ik ga niet dood meisje, dat mag je niet zeggen. Ik zal altijd blijven leven, daarbinnen' ze legt haar hand op mijn hart. 'Ik zal altijd bij je zijn, dat beloof ik' fluistert ze. Oma's adem stokt en ze blijft bewegingsloos liggen. Ik blijf verstijfd zitten op de stoel. De tranen rollen over mijn wangen. 'Nee' fluister ik 'oma, niet doen, ik wil je niet kwijt!' Schreeuw ik. Maar oma reageert niet meer..

EINDE FLASHBACK

Vote? Comment? Follow? Xxx