Zoete vergetelheid [Voltooid]

Hoofdstuk 1

Lethia

"Yo, krijg ik nog wat te drinken?" Zonder mijn antwoord af te wachten loopt Ruby al naar de keuken.

Snel loop ik achter haar aan. "Ja tuurlijk," Ik ga voor haar staan om de weg naar de keuken te blokkeren. "Wat wil je?" Nerveus kijk ik naar de keuken die zich een paar meter achter me bevindt. Ik weet niet zeker of ik alles wel opgeruimd heb na dat ritueel gisteravond....

"Doe maar een colaatje," Ruby loopt richting de woonkamer. "Trouwens, heb je het al gehoord over Sean?" Ze ploft neer op de bank.

Ik schenk twee glazen cola in, terwijl ik snel een mes dat gekleurd is met rood bloed afspoel onder de kraan. "Nee," Roep ik terug. Eerlijk gezegd boeit het me ook vrij weinig, dus probeer ik het gesprek op een ander onderwerp te brengen, maar ik heb geen idee waar ik het over moet hebben. "Hier is je cola." Zeg ik dan maar. Behendig zet het glas voor Ruby op de donkere salontafel.

"Nu we het toch over Sean hebben," Begint ze weer.

Ik rol met mijn ogen. "Wat is het toch altijd met Sean?"

"Niks hoor," zegt Ruby snel. "Hoezo vraag je dat?"

"Je hebt het altijd over hem." Zeg ik met samengeknepen ogen.

"Echt?" Ruby kijkt me vragend aan. "Oh, nou..."

"Luister," Zeg ik. "Altijd als we praten noem je minimaal een keer zijn naam en daarna praat je over niets anders. Elke keer als hij praat hang je aan zijn lippen en zegt ja bij alles wat hij zegt, maar als jij zegt dat er niets is..."

Op dat moment gaat Ruby's telefoon. Opgewekt neemt ze op.

"Ik zweer het, als dit Sean is..." Mompel ik zachtjes.

"Oh, hoi Sean!" Zegt Ruby opgewekt.

Ik sis geïrriteerd, maar Ruby is zo enthousiast dat ze het niet eens lijkt te merken. Vol blijheid praat ze in de telefoon. Kan ze hem niet een keer met rust laten?

"Oh, echt?" Ruby draait een plukje haar om haar vingers. Hij staat niet eens voor haar en alsnog probeert ze hem zo te versieren?

Ik kan haar niet uitstaan als ze zo met Sean aan het flirten is. De overdreven stem die ze opzet. Hoe overdreven ze altijd lacht om zijn grappen. Hoe aanstellerig ze zich altijd opstelt, terwijl ze anders zo nodig zo stoer wil zijn.

"Hé, Lethia, is dat goed?" Ruby gaat met haar hand heen en weer voor mijn gezicht. 'Joehoe, Lethia?"

"Huh," Ik schud mijn hoofd. "Wat?"

"Sean wil komen," Ruby straalt. "Is dat oké?"

"Nou," Begin ik. "Ik bedoel..."

"Ja hoor!" Onderbreekt ze me. "Sean, je kan komen."

Zodra ze op heeft gehangen, kijkt Ruby me onschuldig aan. "Je vindt het niet erg toch?"

Ik pak de twee lege glazen van tafel en loop ermee naar het aanrecht. "Nee," Zeg ik met een lage stem. "Maar alleen voor deze keer." Met een klap zet ik de glazen neer.

"Waar zat je eigenlijk aan te denken? Je was echt even helemaal van deze wereld." Lacht Ruby als ik weer op de bank zit.

"Oh, gewoon," Zeg ik nonchalant. "Niks bijzonders." Ik kijk haar strak aan. Die aansteller...

"Nu doe je het weer," Lacht Ruby. "Kom op, je kunt het me vertellen hoor."

"Je hoeft niet altijd alles te weten," Zeg ik kortaf. "Houd jij je maar gewoon bij Sean gerelateerde dingen, dan bemoei ik me ook met mijn eigen zaken."

"Oké?" Ruby kijkt me onderzoekend aan. Even hangt er een gespannen sfeer tussen ons. Dan doorbreekt Ruby de stilte. "Mag ik nog wat cola?"

Ik loop naar de keuken en schenk nog een glas cola in. Even denk ik er aan om er wat belladonna in te doen en er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Ik verban de gedachten alsnog snel uit mijn hoofd. Doe je zo gewoon mogelijk voor... De woorden van mijn moeder galmen door mijn hoofd. Geen duistere humor die alleen ik kan waarderen. Ik moet me gewoon als een alledaags meisje voordoen.

Ik overhandig het glas aan Ruby. "Alsjeblieft."

"Thanks," Ruby neemt het glas aan. Dan gaat de bel. "Wie zou dat nou zijn?" Ruby knipoogt naar me.

Ik kijk haar even wezenloos aan. Serieus? Hoe oud is ze nou? Hoe dan ook, Sean staat natuurlijk voor de deur en volgens mij doet Ruby enorme moeite om hem niet meteen af te lebberen.

"Hey!" Ruby vliegt hem net niet om z'n hals.

"Hoi," Sean houdt net iets te lang oogcontact met Ruby. Dan begroet hij mij: "Hey Lethia."

Zoals gewoonlijk draagt Sean weer een hoodie met een spijkerbroek eronder. Z'n haar zit door de war en hij heeft een glimlach op z'n gezicht.

"Hoi," Antwoord ik terug, waarna ik mijn rug naar Ruby en Sean toe draai. "Kom binnen."

Terwijl we door de gang lopen, kijkt Sean ongemakkelijk om zich heen. "Je woont in een... Ehm... Interessant huisje Lethia! Heel origineel, ook ehm... Cool ingericht!" Doet hij in een poging om het te complimenteren. Hij grijnst naar me.

Sean en Ruby volgen me naar de donkere woonkamer, die volstaat met zwarte meubels.

"Ik heb eigenlijk wel trek," Zegt Ruby zodra we met z'n allen in de woonkamer zitten. "Heb je misschien wat snacks?"

Kan dit mens ooit aan iets anders denken dan eten, drinken of Sean?

"Lekker!" Stemt Sean in. "Zal ik even meelopen naar de keuken, Le?"

Ik schud m'n hoofd. "Ik haal wel een zak chips of zo."

Zodra ik in de keuken sta, zie ik vanuit mijn ooghoek hoe Sean zijn hand op die van Ruby legt. De glazen schaal met chips die ik in mijn handen had, valt in duizenden stukjes kapot op de grond.