Zoete vergetelheid [Voltooid]

Hoofdstuk 14

Ruby

Mijn keel voelt droog aan en er prikt wat in mijn ogen. Dit kan niet, dit mag niet. Er zit een enorme leegte in me, maar tegelijkertijd word ik verscheurd door een orkaan van emoties. Ik wil iets zeggen, maar ik kan de woorden niet vinden. Ik kan alleen blijven staan als het nutteloze wezen dat ik ben, niet eens in staat om mijn eigen beste vriendin te beschermen.

Nooit van mijn leven zal ik dit vreselijke moment vergeten. De strijd van binnen. Moet ik mijn zelfvertrouwen faken en naar Sean gaan? Ik kan het niet. Ik heb het zo vaak gedaan. Deze keer kan het gewoon niet. Dus blijf ik maar naar de plas bloed staren die toebehoort aan Amaya. Ik wil me niet voorstellen wat zich hier allemaal afgespeeld heeft.

Sean omhelst me, terwijl mijn tranen maar blijven vloeien. Het boeit me niet eens meer. Ik ben bang. Verdrietig. Maar bovenal woedend. Woedend omdat dit is gebeurd. Woedend omdat ik er niet was om Lethia te stoppen. Nu, omdat ik haar niet heb gered, is Amaya weg. Ze is dood. Maar ik laat het er niet bij zitten. Ik sta op en loop naar de voordeur.

"Ruby, waar ga je naartoe?" Vraagt Sean.

"Ik ga naar huis. Ik ga dit monster voor eens en altijd stoppen. " Zeg ik. Ik klink zelfverzekerd maar eerlijk gezegd weet ik nog niet wat ik ga doen. De politie gaat er toch niks aan doen. Ineens komen er twee zinnen in me op uit een liedje waar ik vroeger vaak naar luisterde. Mijn nep zelfvertrouwen slaat om in een golf van goede moed.

I will not hesitate anymore, even if it's inevitable, even if I fight.
Even if it means turning the blade towards you.

"Dan ga ik met je mee!" Sean rent achter me aan en pakt mijn hand. Ik ga uitzoeken waar Lethia zit en dan laat ik haar boeten voor wat ze met Amaya heeft gedaan.

Eenmaal thuis aangekomen zet ik mijn computer aan. Ik pak een notitieboek, potlood en gum en leg die zorgvuldig op mijn bureau.

"Ehm..wat ga je eigenlijk doen?" Sean kijkt me vragend aan.

"Ik herinner me nog de namen van die boeken in Lethia's kast. Ik ga ze opzoeken en kijken waar ze over gaan." Zeg ik vastberaden. Het zijn wel hartstikke rare boeken. 'Boek van de Dode' 'Schaduwen' enzovoort. Tot nu toe heb ik niet zoveel gevonden behalve recensies over de boeken. Ik lees ze snel door, maar er zit geen nuttige informatie in.

Misschien kan Sean mij helpen. "Hé Sean, heb jij de afgelopen dagen iets raars gezien?" Vraag ik.

"Nu je het zegt," Hij denkt diep na. "Er was wel iets de ochtend nadat we een belletje kregen van de politie. Ik ging ontbijt maken, maar er was een soort schaduw in de tuin en daar ergerde ik mij een beetje aan." Hij doet zijn best om relaxed te blijven, maar toch hoor ik een vleugje angst in zijn stem.

Een schaduw...waar heb ik dat vaker gehoord? Oh, ik weet het. Snel typ ik 'Schaduwmensen' in het Google zoekbalkje. Talloze artikelen zijn over dit verschijnsel geschreven.

"Aha, gevonden!" Denk ik hardop. Ik vlieg snel door alle artikelen totdat ik een goede vind. Sean zit achter mijn rug mee te lezen.

"Schaduwmensen zijn donkere, gesilhouetteerde figuren die onverwacht verschijnen en die vrees en angst ontboezemen voor diegenen die er getuige van zijn. Meestal verschijnen ze in de slaapkamers van 'bezeten' huizen. Er zit ook een plaatje bij. Zag het er zo een beetje uit?" Vraag ik Sean zonder om te kijken, sinds hij toch al meekijkt.

"Ja, precies zo! Goed werk Ruby!" Zegt hij opgewekt. Ik voel mijn wangen al weer rood worden. Nu is niet het moment, Ruby.

"Schaduw mensen zijn een van de angstaanjagende paranormale wezens die we kennen. Weet je het zeker? Volgens mij is Lethia enger, hoor." Zucht ik.

Sean giechelt. "Je hebt gelijk. Ze is gewoon om niet aan te zien!" Proest hij heel dramatisch. Ik moet ook lachen, maar het is meer een schaterlach.

"Ooh zoo eng!" Zeg ik in grappig stemmetje. Het voelt goed om nu even te lachen en de spanning voor een paar seconden te vergeten, samen met Sean.

Plotseling wordt mijn beeldscherm zwart. In rode letters staat er "Ik laat je zien wat er echt eng is. X Lethia".