Zoete vergetelheid [Voltooid]

Hoofdstuk 12

Ruby

"Heb je nog wat van Amaya gehoord?" Ik ruim de borden met kruimels en restjes eten op. "Ik maak me zorgen om haar."

Sean schudt zijn hoofd. "Ik heb ook niet meer gekeken," Hij helpt me met afruimen. "Ze zei dat ze bij haar tante was en dat alles goed ging, dus je hoeft je niet druk te maken."

Ik glimlach zwakjes. "Ik bel haar toch even," Zeg ik, niet overtuigd. Misschien was het een beter plan geweest als ze meteen meegegaan was naar Seans huis. "Ben zo terug."

Ik doe de deur van de keuken dicht en zie de gemiste oproepen van Amaya. Ik had mijn telefoon aan moeten laten staan verdomme, denk ik. Als er iets met Amaya aan de hand is is het mijn schuld, omdat ik nooit opneem.

De telefoon van Amaya gaat een paar keer over. Ze neemt niet op. Ik probeer het nog een keer...

... En nog een keer...

... Nogmaals...

Na zes keer haar Voicemail gehoord te hebben smijt ik kwaad mijn mobieltje op het aanrecht. Ik zet mijn nagels in mijn handpalmen en begin te knarsetanden terwijl ik zachtjes vloek.

Dan neem ik een beslissing. Snel maak ik van mijn haar een staart en veeg de overgebleven slaap uit mijn ogen. Ik ga naar het huis van een tante, ook al is het alleen om polshoogte te nemen. Er klopt iets niet.

"Wat ga je doen?" Vraagt Sean zodra ik door de gang been. "Ga je weg?"

"Ik ga naar Amaya," Ik doe de voordeur open.

"Dan ga ik mee," Sean trekt zijn jas aan en geeft zijn sjaal aan mij. "Voor als je kou vat."

Ik wil zeggen dat kouvatten nu wel het minst belangrijke is, maar hij kijkt me zo lief aan dat ik de sjaal toch aanpak. Daarna gaan we naar het huis van Amaya's tante. Ik weet waar het is, want een paar weken geleden hebben Amaya en ik onze nagels nog bij haar laten doen. Het enige wat er nu nog van over is, zijn een paar zielige glitters die die nagellakremover er maar niet afkreeg.

Het huis is niet ver van Seans villa vandaan, maar twee kilometer. Er brandt licht achter de ramen en door het open raam klinken gespannen stemmen. Het klinkt niet alsof de drie volwassenen ruzie hebben, eerder alsof ze bezorgd zijn om iets. Of iemand.

Ik bel aan, maar de roestige bel werkt niet meer dus klop ik op het raam. Het gesprek aan de andere kant valt abrupt stil. Ik zie dat een van de volwassenen, Amaya's tante zo te zien, uit de kamer loopt en naar de deur toegaat. Hij gaat knarsend open en haar slanke gestalte verschijnt in de deuropening.

"Hallo," Begroet ik haar. "Is Amaya toevallig hierbinnen?"

Bij het horen van de naam Amaya deinst de tante achteruit, alsof ik haar zojuist verteld heb dat ik haar persoonlijk vermoord heb. "Amaya..." Amaya's tante wendt haar hoofd af. "Ze is vannacht weggaan."

In een klap lijkt mijn wereld in te storten. "Oh," Is het enige wat ik eruit krijg. Ik wil schreeuwen, Amaya's tante door elkaar schudden, stampen, huilen, maar ik moet rustig blijven. "Waar is... Waar is ze heen gegaan?"

"Ik had gehoopt dat jullie dat wel wisten," Ze slikt. "We staan op het punt om naar het politiebureau te gaan. Ze moeten hier wat aan doen."

"Ja," Stem ik in. "We moeten gaan." Ik trek aan Seans mouw. Zonder nog iets te zeggen beveel ik hem om naar Amaya's huis te gaan.

Sean zegt de vrouw nog snel gedag voordat hij achter me aan rent.

Amaya woont in een keurig rijtjeshuis in een keurige straat in een keurige wijk. Het is hoogseizoen en veel van haar buren zijn op vakantie, zei ze.

"Hier," Ik wijs naar nummer dertig. "Hier woont Amaya."

Ik loop de voortuin in. De deur zit op slot en...

"Waar is de reservesleutel?" Vraag ik. Amaya heeft altijd de een van de sleutels bij en haar ouders de andere. Vervolgens hebben ze nog een reservesleutel onder de bloempot aan de linkerkant van de deur liggen. Ik weet vrijwel zeker dat Amaya haar sleutel bijhad gisteren.

"Waar is die sleutel verdomme?" Roep ik.

"Rustig," Sean legt zijn hand op mijn schouder. "Waarschijnlijk heeft Amaya hem gepakt."

Ik loop rond het huis, opzoek naar een opening. Ik zie dat het raam van de woonkamer gedeeltelijk open staat. Voorzichtig duw ik tegen het glas aan. Gelukkig beweegt het mee, waardoor Sean en ik na enkele seconden in de woonkamer staan.

Ik doorzoek de woonkamer. Niks.

De keuken. Niks.

De badkamer. Niks.

Amaya's slaapkamer.

Zodra ik de kamer van Amaya binnenkom, lijkt het alsof er een bom ontploft is. Overal ligt kleding, haar matras is uit het raam gegooid en op de grond ligt een briefje. Niet goed. Niet goed.

Ik adem rustig in en uit, doe mijn best om geen paniekaanval te krijgen.

"Sean," Roep ik dan. "Ik heb wat... Gevonden."

Sean komt de kamer ingerend met een houten bordje onder zijn arm waar in bloed iets op geschreven is.

Ik. Kan. Het. Niet. Meer. Aan.

Ik laat mijn hoofd in mijn handen zakken. Waarom moet ons dit overkomen? Ik heb zuurstof nodig. Ik open het raam en laat mijn hoofd eruit hangen. Als ik mijn ogen open, val ik van schrik bijna uit het raam.

De achtertuin is een chaos. Het matras van Amaya ligt op de grond. De inhoud van haar tas ligt door de gehele tuin verspreid. En achter de boom zie ik iets roods.

Ik duw Sean voorzichtig aan de kant en sprint met twee treden tegelijk van de trap af, door de hal, naar de tuin. Mijn adem stokt in mijn keel zodra ik de tuin betreed. De geur van bloed dringt mijn neus binnen. Op de bast van de boom zit een bloederige handdruk en erachter ligt een plas bloed.

Er is hier maar een verklaring voor.

"We zijn te laat," Zeg ik, en ik voel hoe ik licht in mijn hoofd word.