Zoete vergetelheid [Voltooid]

Hoofdstuk 21

Lethia

Vanuit het raam kijk ik toe hoe ze wegrennen. Ik ken het hele bos uit mijn hoofd, in tegenstelling tot Sean en Ruby. Alsnog rennen ze zomaar een kant op, weg van mijn huis. Ik laat ze maar rennen, er is genoeg tijd voor mij om iets te bedenken. Ik kan niet te snel actie ondernemen.

"Heb geduld, Lethia." Spreek ik mezelf toe.

Kalm loop ik de deur uit, richting de bunker.

Voordat ik aan de slag ga, moet ik eerst mijn sporen uitwissen. Ik pak alle materialen die ik de afgelopen dagen gebruikt heb, al mijn kaarsen en mijn boeken, mijn drankjes en mijn krijt, mijn wierook en mijn ouijabord. Ik heb niet al mijn boeken meegenomen, want sommigen zijn te waardevol om ze gewoon rond te slingeren.

Eenmaal opgeruimd loop ik verder het bos in. Zo te zien zijn Ruby en Sean hier niet meer, maar ik maak me geen zorgen. Ik weet ze toch wel te vinden.

Mijn gevoel zegt dat ze nog steeds aan het rennen zijn. Tijd voor wat spanning. Ik stuur mijn gehoorzame kraaien weer op hen af. Het monster gebruik ik niet, want dat was een flop. Die achterbakse Ruby zorgde ervoor dat iedereen hem wist te ontwijken. Gelukkig viel zijn bloed op het briefje wel in de smaak.

Ik volg mijn kraaien tot hun locatie, diep in het bos, in het holst van de nacht. Daar zijn ze, twee hulpeloze kinderen.

"Stop maar met rennen hoor. Het heeft toch geen zin." Zeg ik. Ik laat het weergalmen door het bos, terwijl ik mij achter een boom verstop.

Ruby is onmiddelijk gestopt. "Waar ben je, jij gestoord mens?!" Roept ze.

Oh Ruby, het was geen goede zet om mij zo te beledigen.

"Gestoord? Ik? Wat gestoord is, is dat jij daar nog staat!" Zeg ik kwaadaardig.  Ik moet mijn woede beheersen, want anders gaat mijn plan niet goed. "Als ik jou was, dan zou ik alweer beginnen met rennen."

Ik laat mijn kraaien groeien en stuur ze op hen af. Zodra één van hen een geluid maakt, beginnen Ruby en Sean weer met rennen. Ik sta van achter de boom toe te kijken. Dit is zo amuserend!

"Waar gaan we heen?!" Hoor ik Sean roepen. Ik weet wel waar ze naar toe gaan. Ze rennen richting de rivier. Die rivier is hartstikke gevaarlijk. Als je je voet erin zet, wordt hij gelijk afgebeten. Durf je toch verder te gaan, dan wordt je meegetrokken door de stroming, de diepte in.

Toch vind ik dat er iets aan kan toegevoegd worden. "Rijs de zeemonsters!" Zeg ik dramatisch.

Terwijl Ruby en Sean zichzelf proberen te redden, loop ik terug naar mijn oude huis. Ik loop weer naar boven, naar de oude kamer van mijn zus.

"Anastasia, nog bedankt hè," Grinnik ik. Nou ja, bedankt. Ze heeft alleen maar Amaya uitgeschakeld. De zwakste van allemaal. "Anastasia? Hallo? Geef antwoord. Je weet dat ik het haat als je mij negeert."

Ze reageert niet. Ik heb haar nog zo gezegd dat ze het huis niet moet verlaten. Als ze straks terugkomt zwaait er wat. Ondertussen denk ik na over mijn volgende zet, terwijl ik in gedachten de schreeuwen om genade van Sean en Ruby al kan horen.

"Je zocht mij," Een wit, bijna transparant gedaante verschijnt voor me. "Zusje toch, ik zal dit huis nooit verlaten."

"Lieg niet tegen me!" Ik sla met mijn vuist op de make-up tafel. "Waar zat je?!"

De jonge vrouw die voor altijd vast zit in het lichaam van een twaalfjarige geest kijkt me onschuldig aan. "Ik was nergens," Haar blik verandert. "Ik heb geen zin in jouw gezelschap." Haar gewaad wappert in de wind die door alle kieren en spleten het huis binnenkomt. "Ga nu, zus, en laat me alleen."

"Nee," Zeg ik fel. "Ik heb je hulp nodig."

"Zoals altijd," Zegt Anastasia verwaand. "Na al die jaren heb je nog steeds mijn hulp nodig? Ik had toch wel echt iets beters van je verwacht."

"Let op je woorden," Sis ik.

"Wat wil je dat ik doe?" Anastasia trekt een wenkbrauw op.

"Ze zijn bij de rivier, Ana," Hint ik. "Ik wil ze zien verdrinken." Of nog beter, opgegeten zien worden door de piranha's.

"Waarom ik?" Anastasia zucht.

"Jij," Ik wil in haar buik prikken, maar ga recht door haar buik heen. "Bent een geest. Soort van. Je bent onsterfelijk. Als het fout gaat maakt het niks uit."

Anastasia kijkt me strak aan. "Heb ik niet al genoeg voor je gedaan door af te rekenen met dat vriendinnetje van hun?"

"Hoe vaak moet ik het nou nog zeggen," Ik buig naar haar toe. "Je bent me voor altijd iets schuldig."

"Goed dan," Zegt Anastasia stug. "Ik zal in het water duwen."

Anastasia verdwijnt en ik blijf met een tevreden gevoel achter.