Zoete vergetelheid [Voltooid]

Epiloog

Ruby
10 jaar later

Er is de afgelopen twaalf jaar teveel gebeurd. Nadat het lichaam van Amaya tien jaar geleden gevonden werd, stortte mijn wereld voor een lange tijd compleet in. Na de arrestatie van de kluizenaar in het bos is mijn leven enigszins weer op de rails gekomen. Al die tijd had mijn instinct gewoon gelijk. Met het schepje in de kast had hij haar begraven. Schijnbaar was hij vroeger goed bevriend met de ouders van Lethia, vandaar dat de foto's me vaag bekend voorkwamen: op enkele foto's was Lethia te zien, als peuter of kleuter. Toen ik dacht te weten dat hij de dader was ben ik naar de politie gestapt, samen met Sean. Ze keken ons eerst gek aan, maar uiteindelijk besloot Annelotte Sho zuchtend om toch mee te gaan. De kluizenaar had het niet zien aankomen en niet voldoende tijd om het bewijs te verbergen. De opgedroogde vloeistof op het schepje bleek bloed te zijn en na een DNA test bleek het van Amaya afkomstig te zijn. Ook heeft hij toegegeven dat hij ons voor een korte tijd gestalkt heeft, op de weilanden bijvoorbeeld. Drie jaar geleden is de man, Arthur Woods, weer vrijgekomen.

Eigenlijk zijn dit dingen waar ik niet meer over na wil denken. De vloek is er nog steeds. Soms word ik midden in de nacht schreeuwend wakker, dan heb ik het gevoel dat ik alles weer opnieuw beleef. Het is alleen niet bij de nachtmerries gebleven. De littekens van enkele weken geleden sieren mijn armen namelijk nog steeds. En gister moest ik het bloed dat van het plafond droop allemaal opruimen. Ik vraag me soms af voor hoe lang dit door zal gaan. Toch heb ik er veel van geleerd. Ik ben dan misschien niet meer dat zorgeloze, opgewekte meisje van zestien, de slimme en sterke kant is er nog steeds. Ik ben voorzichtiger geworden. Gedeeltelijk door de trauma's, maar ze vormen me wel tot wie ik vandaag de dag ben.

Als ik soms midden in de nacht wakker word zie ik Sean voor het raam staan. Dan kijkt hij urenlang doelloos naar buiten. Ik voel me machteloos, omdat ik hem niet kan helpen. Toch ben ik blij dat we het er levend vanaf gebracht hebben.

Ik ga nog wel wekelijks naar de begraafplaats voor Amaya. Al zou ik haar achter me willen laten samen met alle herinneringen, het gaat niet. Vandaar dat er iedere week een nieuwe bos roze rozen staat, een van haar favoriete bloemen.

Ik maak me alleen zorgen over mijn vier jarige dochter, Daphne. Ze beweert soms dat er een boos meisje van zeventien voor haar bed staat met vuur in haar ogen en bloed op haar lichaam die haar pijn wil doen. Een gestoord meisje. Dan vertel ik haar dat het maar een droom is en dat het niet echt is.Ik weet niet wanneer de tijd is om haar alles te vertellen, maar nu is het niet. Toch gelooft ze mijn leugen steeds minder. Want ook zij heeft al enkele littekens op haar armen.

Over het algemeen leef ik verder een zorgeloos leven. Sean, Daphne en ik vormen een gelukkig gezin en ook op mijn werk bij de politie gaat het goed.

Maar diep van binnen weet ik dat Lethia, in welke vorm dan ook, ooit nog eens toe zal slaan. En het enige wat we kunnen doen is afwachten tot dat moment. Ik droom er wel eens van om dit alles te vergeten. Want oh, konden wij dit alles maar vergeten. Geen nachtmerries meer, geen spreuken, bloed of monsters, alleen de zoete vergetelheid.

Einde...?