Zoete vergetelheid [Voltooid]

Hoofdstuk 6

Amaya

Het is een paar dagen na de ruzie tussen Ruby en Lethia. Ik zit nu bij Lethia op de bank, gewoon een beetje te bespreken wat er nou echt aan de hand was.

"Maar Lethia, weet je misschien waarom ze dat heeft gedaan?" Vraag ik schaapachtig.

Lethia kijkt me even fel aan. "Omdat ze zich zo nodig als een koningin wil gedragen.." Sist ze. "Ze kan er niet tegen als ze eens een keer iets voor een ander moet doen. In dat geval, opdonderen uit mijn huis."

Lethia is zo te zien nog steeds erg gepikeerd door dat gedoe met Ruby. Ik snap het probleem niet. Een paar maanden geleden was het nog 'beste vriendinnen voor altijd!' en nu dit. Het maakt mij nog het meeste zorgen dat dit al de vierde keer is deze maand, alleen normaal gesproken is Lethia het na een dag alweer vergeten.

"Hoe dan ook," Zegt Lethia met haar tanden op elkaar geklemd. "Wil je wat thee?" Ze weet dat ik dol ben op thee.

"Lekker," Zeg ik opgewekt. "Citroen graag."

Even later komt ze terug met twee dampende mokken thee. Eentje overhandigt ze aan mij, de ander houdt ze zelf. Daarna gaat ze weer naast me zitten. Heel dicht naast me. Ik houd mijn adem even in als haar arm die van mij raakt.

We zwijgen en nemen allebei slokjes van onze bloedhete thee. Lethia's thee is als eerste op. "Ik neem nog wat," Ze staat op. "Wil jij ook nog?"

Ik schud mijn hoofd. "Nee dankje, misschien dalijk nog."

Als Lethia langs me wil lopen, ben ik zo dom om te denken dat het een goed moment is om te gaan verzitten. Lethia struikelt over mijn benen en ze laat de kop vallen in een poging om rechtop te blijven staan. Hij valt uit elkaar op de grond.

"Oh!" Roep ik verschrikt. Waarom ben ik nou zo onhandig?! "Het spijt me!"

"Geeft niet," Lethia stapt over de scherven heen. "Ik pak wel een andere beker."

"Moet ik dit niet opruimen?" Ik laat me op mijn knieën vallen en probeer voorzichtig de scherven bij elkaar te rapen.

"Nee," Is Lethia's antwoord.

"Maar ik heb het laten vallen," Zeg ik resoluut. "En je ouders zullen wel heel kwaad zijn als ze straks in een scherf gaan staan."

"Mijn ouders zijn de komende tijd toch niet thuis," Zegt Lethia koel. "Dus maak je maar geen zorgen."

"Nu je het erover hebt," Ga ik er voorzichtig op in. "Waar zijn je ouders?"

"Zakenreis," Met een ruk draait Lethia zich om. "Het duurt nog even voordat ze thuis zijn."

"Oh ja," Ik bijt op mijn lip. "Nee. Nee, niet 'oh ja'. Lethia, iedere keer als ik iets over je ouders vraag is het zakenreis, vakantie, werk, uit eten enzovoort. Dat geloof ik niet meer. Vertel eens, wat is er echt aan de hand met jouw ouders?"

"Dat gaat jou niks aan, oké Amaya?! Mijn ouders, mijn zaken!" Lethia's woede overvalt me. Nog nooit heeft ze zo tegen mij geschreeuwd. Nog nooit.

"Sorry," Mijn ogen vullen zich met tranen. "Het was niet de bedoeling om je boos te maken. Ik was gewoon bezorgd." Ik sta op.

"Fijn," Lethia is alweer iets kalmer. "Omdat je het zo nodig wou weten. Mijn ouders zijn dood."

"Wat?" Ik schrik. "Dood?"

"Verongelukt," Lethia kijkt naar iets in de verte wat alleen zij lijkt te zien. "Vorig jaar."

"W-wil je me vertellen hoe?" Vraag ik een beetje uit het veld geslagen. "Alleen als je het wilt h-hoor."

Lethia lijkt even na te denken. "Ze hadden een fietstocht door de bergen. Alleen kwam er een auto te dicht langs en toen ze uit wouden wijken zijn ze een ravijn ingevallen."

"Wat erg voor je," Verschrikt sla ik mijn handen voor mijn mond.

"Vertel het tegen niemand," Ze balt haar handen tot vuisten. "Zeker niet aan Ruby."

Ik trek wit weg. "M-maar het helpt om er met mensen over t-te praten," Ik glimlach zwakjes.

"Ik heb het toch al aan jou verteld?" Roept Lethia uit. "Wat wil je nog meer van me?!"

"Sorry!" Zeg ik. In mijn stem is berouw te horen. Nu heb ik haar weer boos gemaakt.

"Nee, niet sorry." Zegt Lethia ijzig. Ze komt zo dichtbij dat ik haar ademhaling kan voelen op mijn huid. "Je bent net zo erg als Ruby. Altijd maar bemoeien. Altijd maar denken dat je het beter weet."

"Z-zo bedoel ik het niet," Fluister ik schor. "Ik dacht..."

"Stop dan eens met denken!"  Krijst Lethia. "Ik vertrouw je, ik zie je als beste vriendin en dit krijg ik er voor terug? Een egoïstische dubbelganger van Ruby?"

Ik deins achteruit, tot ik met mijn rug tegen het raamkozijn sta. Lethia komt nog steeds op mij af.

"Ik wist niet da-dat dit zo gevoelig voor je lag, anders was ik hier nooit over begonnen." Probeer ik nog.

Ik zie dat Lethia enorm haar best doet om zichzelf in te houden. "Overloper," Is het laatste wat ze zegt. Dan loopt ze de kamer uit, om vervolgens met een stoffer en blik de scherven van de beker op te ruimen.

Als ze niet kijkt, vis ik snel mijn telefoon uit mijn zak en stuur Sean en Ruby en berichtje. Er is iets mis met Lethia. Ik voel het. Alsof er iets duisters om haar heen zit.

Het is niets voor haar om vanuit het niets zo boos te worden, maar dat is het niet. Normaal gesproken wordt ze nooit zo boos, behalve toen...

De blik in haar ogen toen ik per ongeluk de boekenkast omgooide. Zou het iets met die boekenkast te maken hebben?