Unexpected love.

Chapter 45

"Αλεξάνδρα.." είπε γυρνώντας το σώμα του για να την αντικρύσει . "Οχι, όχι παλι" ψιθύρισε στον εαυτο του και έτρεξε αμέσως στο ξαπλωμένο σώμα της. "Αλεξάνδρα μωρό μου, μην κλείσεις τα ματια σου σε παρακαλω" της έλεγε ξανά και ξανά αφου την σήκωσε στην αγκαλιά του και την έβαλε στο μαυρο του αυτοκίνητο.

Έβαλε μπροστά βιαστικά την μηχανή του αυτοκινήτου και ξεκίνησε με προορισμό το κοντινότερο νοσοκομείο.

Αφού έφτασε στην είσοδο του νοσοκομείου, δεν σταμάτησε να την έχει στην αγκαλιά του και να της ψιθυρίζει να μείνει δυνατή.

"Κάντε κάτι σας παρακαλω" έλεγε ξανά και ξανά στους γιατρούς που έτρεξαν να την παραλάβουν για να την πάνε στα επειγοντα.

Αφού τους ακολούθησε ως τον μεγάλο γαλάζιο διάδρομο των επειγόντων, έκατσε εξω απο την πορτα της με σκυμμένο κεφαλι. Σκέψεις και προσευχές πλημμυριζαν την ψυχή του.

Ξαφνικά η μεγαλοσωμη μορφή του πατέρα της εμφανίστηκε μπροστά του.

"Σου είχα πει να την προσεχεις" του είπε και το βλέμμα του ήταν φανερό πως πετούσε φλόγες.

"Της είπα να μείνει στο σπίτι. Δεν με άκουσε. Ποτέ δεν με ακουει" παραπονέθηκε.

"Δεν σε ακουσε; Δεν έπρεπε να την αφήσεις λεπτό από τα μάτια σου" του είπε και ο τόνος της φωνής του είχε ανέβει υπερβολικά, έως που μια μικροκαμωμένη νοσοκομα να βγει από τον θάλαμο και να τους πει να ησυχάσουν.

"Εγώ φταίω" του είπε και έσκυψε το κεφάλι του.

Μετά από μερικά λεπτά ο γιατρός της Αλεξάνδρας βγήκε από το μεγάλο δωμάτιο και με βαριά βήματα έφτασε στις καρέκλες όπου καθόντουσαν.

"Γιατρέ ειμαι ο πατέρας της. Πείτε μου σας παρακαλω, είναι καλά το κοριτσάκι μου;" ρώτησε με κομμένη ανάσα.

"Η κατάσταση είναι πολύ κρίσιμη. Βγάλαμε την σφαίρα αλλά για κακή της τύχη, έχει χτυπησει σε αγγείο. Εχασε αρκετό αίμα και βγήκα να σας πω αν υπάρχει κάποιος με 0 αρνητικό ετσι ώστε να είναι συμβατό με της κοπελας, θα μπορούσε να την σώσει, αλλιώς μεσα στις επόμενες 24 ωρες πολλα ειναι πιθανα να συμβουν" τους είπε ο γκριζομαλλης γιατρός.

"Γιατρέ.." ισα που ακούστηκε η φωνη του Αρη, "Εγώ έχω 0 αρνητικο" ανακοίνωσε και αμέσως ο γιατρός του έκανε νόημα να τον ακολουθήσει. Το βλέμμα του Δημήτρη μπορούσε να τον σκοτώσει. Ο τρόπος με τον οποίο τον κοιτούσε 'φώναζε' πως εκείνος ευθύνεται για όλα όσα συνέβησαν.