Unexpected love.

Chapter 19

  Όσο περνούσαν οι μέρες η Αλεξάνδρα ήταν κάθε μέρα και περισσότερο χαρούμενη. Ένιωθε ζωντανή που είχε κάποιον τόσο σημαντικό πλέον. Πήγαινε κάθε μέρα στο νοσοκομείο μέχρι εκείνος να πάρει εξιτήριο. Κάθε μέρα μετά το σχολείο και πριν την δουλειά ή την σχολή. Ένιωθε όμορφα που ήταν μαζί του, η καρδιά της χτυπούσε δυνατά κάθε φορά και παρατήρησε πως τις τελευταίες μέρες χαμογελάει όλο και περισσότερο.

  "Θα έρθεις μετά;" την ρώτησε.

  "Υπάρχει περίπτωση να μην έρθω;" του απάντησε με παρόμοια ερώτηση.

  "Ξέρω εγώ, λέω μήπως δεν θα θέλεις να έρθεις" της είπε.

  "Πιστεύεις πως δεν θέλω;" τον ρώτησε ενώ ξεκίνησε να νευριάζει με την συμπεριφορά του.

  "Δεν ξέρω σου είπα" της απάντησε, ανασηκώνοντας τους ώμους του.

  "Λοιπόν, επειδή άρχισες να με νευριάζεις, στο ξεκαθαρίζω από τώρα. Αν δεν ήθελα να έρθω, δεν θα ερχόμουν αλλά όπως βλέπεις είμαι κάθε μέρα εδώ μαζί σου. Για αυτό να σκάσεις" του απάντησε και εκείνος χαμογέλασε ενώ ένα απαλό κόκκινο χρώμα εμφανίστηκε στα μάγουλα του.

  "Τι θα κάνω μαζί σου;" την ρώτησε.

  "Θα με ανέχεσαι,όσο αντέξεις" του είπε και ένωσε τα χείλη της με τα δικά του, φιλώντας τον γλυκά και έχοντας ως κύριο σκοπό να τον κάνει να ηρεμήσει και να αφεθεί στην στιγμή τους.

  "Θα βγεις αύριο;" τον ρώτησε αφού ένωσε τα μέτωπα τους.

  "Ναι, θα έρθει να με πάρει η Έλενα και θα με πάει σπίτι" της είπε.

  "Θα έρθω από κει να είναι" του είπε παίρνοντας την τσάντα της στην πλάτη.

  "Εντάξει μωρό μου" της είπε και της έπιασε το χέρι. "Πρώτη φορά είμαι τόσο χαρούμενος με κάποια" της είπε συμπληρώνοντας.

  "Χαίρομαι που σε κάνω χαρούμενο" του είπε και του χάρισε ένα γλυκό πεταχτό φιλί.

  "Να προσέχεις όταν δεν είμαι εκεί να το κάνω εγώ" της φώναξε λίγο πριν εκείνη ανοίξει την πόρτα, όταν τον άκουσε τον χαιρέτησε σαν στρατιωτάκι και χάθηκε τον μεγαλο γκρίζο διάδρομο.

[...]

  

  Ήταν  πραγματικά χαρούμενη. Κάθε φορά ήταν μαζί του ένιωθε σαν μικρο κοριτσάκι. Χαμογελούσε και όλο της το πρόσωπο έλαμπε από ευτυχία και αγάπη. Τα μάτια της ήταν φωτεινά από μόνα τους αλλά τώρα, φώτιζαν πιο πολύ ακόμη και από τον ήλιο.