Unexpected love.

Chapter 47

Αφού ανοιξαν την γαλάζια πόρτα, ο Άρης ένιωθε τα πόδια του να τρέμουν. Η καρδιά του χτυπούσε πέρα από το φυσιολογικο και ένα συναίσθημα ανακούφισης διαπέρασε όλο του το κορμί.

"Κορίτσι μου.." ακούστηκε η φωνή του πατέρα της που είχε ηδη κάτσει στην γωνία του κρεβατιού και της χάιδευε το πόδι.

"Καλά ειμαι μπαμπά ηρέμησε.Τωρα τουλάχιστον, είμαι καλα" είπε και γύρισε να κοιτάξει τον Άρη που όλη αυτήν την ώρα δεν είχε σηκώσει το κεφάλι του από το πάτωμα. "Μπαμπά,μας αφήνεις λίγο;" του είπε και εκεινος κοίταξε μια φορα φορά την κόρη του και μια τον Άρη, αμέσως μετά κούνησε καταφατικά το κεφάλι του και σηκώθηκε προχωρώντας προς την έξοδο.

Εκείνος την πλησιασε και της έπιασε το χέρι. Το ένιωθε κρύο και απόμακρο, το βλέμμα της ήταν κενο και τα χαρακτηριστικά της σκληρά και ταλαιπωρημένα.

"Συγγνώμη.. " ξεκίνησε να απολογείται, όμως εκείνη δεν τον αφησε να μιλήσει.

"Γιατί δεν με ακούς ποτε;" τον ρώτησε, "Θέλω μια μεγάλη χάρη. Μέσα στον επόμενο μηνά, θα έχουμε φύγει από δω" του ειπε και τότε το βλέμμα της τον χτύπησε γεμάτο φως και ελπίδα. Πίστευε πως θα τον έδιωχνε και δεν θα ήθελε να τον ξανα δει. Εκείνη όμως δεν του έριξε καμία ευθύνη, δεν τον κατηγόρησε για το παραμικρό.

"Στο υπόσχομαι κοριτσάκι μου,μέσα στον επόμενο μήνα θα έχουμε φυγει" της είπε και της έπιασε το χέρι φέρνοντας το κοντά στα χείλη του και φιλώντας το απαλά.

Μετά απο μερικά λεπτά ο γκριζομαλλης γιατρος μπήκε στο μεγάλο δωματιο με την συνοδεία του πατέρα της.

"Κύριοι, είναι ώρα για τις εξετάσεις της κοπέλας μας" τους ειπε με ένα ευγενικό χαμόγελο και λίγο αργότερα οι δύο άντρες ευχαριστησαν τον γιατρό, φίλησαν την Αλεξάνδρα και βγήκαν απο το δωματιο.

"Πηγαινε σπίτι, να ξεκουραστείς λίγο, να δεις πως πάει και το αλλο θέμα. Αν γίνει κάτι θα σε ενημερώσω αμέσως" είπε ο Άρης με ήρεμο τονο στη φωνή του.

"Εντάξει αγόρι μου" του απάντησε ο Δημήτρης και άνοιξε τα μεγάλα χέρια του να τον πάρει μια συμπονετικη αγκαλιά που εκείνος αποδέχτηκε κατευθείαν.