Unexpected love.

Chpater 17

Αλεξάνδρα's POV.

  Ποτέ δεν πίστεψα στην αιώνια ζωή, ούτε στα παραμύθια που μας έλεγαν όταν ήμασταν μικρά παιδάκια, απλά ακόμη δεν μπορώ να πιστέψω πως η ζωή είναι άδικη με κάποιους ανθρώπους.

  Όταν έφυγε ο πατέρας μου ήμουν πολύ μικρή, δεν ήξερα τι ακριβώς γινόταν αλλά μπορούσα να καταλάβω. Ήταν σημαντικός για μένα, παρ' όλες τις απέχθειες και τα κακά λόγια της μητέρας μου, για μένα ήταν σημαντικός. Πολλές φορές θυμάμαι ερχόταν το βράδυ σπίτι,μάλωναν και αργότερα έμπαινε μέσα στο δωμάτιο και μας φιλούσε και τους τρεις για καληνύχτα. Κάθε βράδυ τον περίμενα να γυρίσει και να έρθει να μου πει 'Καληνύχτα μικρή πριγκίπισσα' και να μου αφήσει ένα μικρό σοκολατάκι κάτω από το μαξιλάρι, πάντα θυμάμαι, το έτρωγα κρυφά κρυφά από τον Μανώλη,ακόμη και τώρα όμως είμαι σίγουρη ότι και εκείνου του άφηνε μια μικρή έκπληξη.

  Όταν έφυγε, εγώ ήμουν έξι. Έφυγε σε ένα τροχαίο δυστύχημα, στην διαδρομή του γυρισμού του για το σπίτι. Όλοι μου έλεγαν ότι εκείνος έφταιγε, πως είχε πιει ή κάτι παρόμοιο, εγώ ξέρω πως δεν έφταιγε εκείνος. Εντάξει, δεν μπορώ να το αποδείξω αλλά ακόμη και τώρα κάτι μέσα μου λέει ότι όντως δεν έφταιγε εκείνος.

  Τότε ήταν που ξεκίνησα να κλείνομαι σε εμένα, να μην μιλάω πολύ, να μην δημιουργώ προβλήματα στην μαμά μου, να μην είμαι κακό παιδί.

  Τότε ήταν που ήρθε εκείνος. Εκείνος που θα μισώ με όλη μου την ψυχή ακόμη και στην επόμενη ζωή αν υπάρχει όπως πολλοί ισχυρίζονται. Εκείνος που ήρθε και μου πήρε τα πάντα.

  Μετά τον πατέρα μου, η μεγαλύτερη μου αδυναμία ήταν ο αδερφός μου ο Μανώλης. Ήταν δυο χρόνια μεγαλύτερος από εμένα, και μοιάζαμε αρκετά. Πηγαίναμε μαζί σχολείο και ήταν ο προστάτης μου σε όλα. Έχουμε και έναν μικρούλη στην οικογένεια μας,τον Γιώργο. Θυμάμαι όταν ήταν μωράκι τον έλεγα βρωμερή μαϊμού, γιατί πάντα λερωνόταν, και πάντα όλοι έπρεπε να είναι μαζί του για να τον φροντίζουν. Αυτός ήταν ο λόγος που με τον μεγάλο μου αδερφό ήρθαμε πιο κοντά από τότε.

  Μεγαλώναμε σιγά σιγά, περνούσαμε ωραία παιδικά χρόνια. Δεν με άφησε ποτέ από κοντά του, είτε στο σχολείο, είτε στο σπίτι. Πάντα ήμουν το μικρό του κοριτσάκι. Πάντα με φρόντιζε και με συμβούλευε.Μέχρι εκείνη την μέρα. Την χειρότερη μέρα από όλες.

  Τέσσερις μήνες αφού ο Μάνος έκλεισε τα δέκα οχτώ χρόνια του, ήρθε ένας φάκελος που τον καλούσε να παρουσιαστεί για το στρατιωτικό του. Ο αδερφός μου είχε ήδη καλλιεργήσει πολλές διάφορες σκέψεις και αντίθετες μπορώ να πω από όλα αυτά τα θέματα της υποτιθέμενης εξουσίας. Κατέβαινε σε πορείες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ενημερωνόταν κάθε μέρα σχεδόν, είχε την δική του άποψη για όλα. Πολλές φορές με εκείνον τον αποτυχημένο μπάτσο, μάλωναν για διάφορα θέματα της αστυνομίας. Τον έβριζε και το σπίτι γέμιζε με φωνές.