Chapter 33: Child

351 20 7
                                        

LYON's Point of View

[Flashback]

"And lastly, may we welcome them with a raging applause! Group number 10!"

Kami na nga yung tinawag ng emcee. I  took one last breath and we took the stage. I tried to smile but I was really pre-occupied. Ang lakas ng tilian ng audience thats why I became more tensed. I still searched the crowd hoping makita ko si Kaye pero bigo ako. Hindi ko namalayan, nagsimula na pala yung music thats why, medyo nahuli ako sa pagsayaw. Napasulyap sakin si Ivan and he just gave that death glare which means, sinasabi niyang mag focus ako. Nakasabay naman ako pero hinahanap ko talaga si Kaye thats why, hindi ako masyadong nakatuon sa pagsasayaw. There are, I think, 4 times na nawala ako especially sa formations and steps namin until we finished the dance.

We exited the stage and went directly on backstage.

"What the actual fvck Lyon! What was that!? Nag practice naman tayo diba but, bakit ganon? How come na may nakalimutan kang part sa sayaw? Tsk. Ano ba talagang nangyayari sayo!? I told you to just FOCUS! Focus for the sake of everything tang!na! Its ruined!" sigaw ni Ivan and I can tell. He's really pissed off.

"Calm down Ivan. Its ok. Its finished. Hindi naman natin pwedeng ulitin yung performance diba? There are failures though but its still a good performance .Lets just wait for the result." sambit naman ni Zyro na sobrang pinagpapawisan.

"Sana nga!" yun lang yung naisagot ni Ivan then he exited.
I just sighed. I was naive and lame. Ba't ba kasi ako naapektuhan ng  ganito. Nakakainis. This is immaturity! I took a bottle of water then naalala ko na naman siya.

Kaye...saan ka ba nagpunta?

I was a little bit disappointed though dahil hindi siya nakarating which she promised she would.

- - - - - - - - - - -

Its almost 1:30 AM narin nang matapos ang program. Were not the champion but we got the 5th place anyway. It's my fault.Natapos narin naman siya and tanggap naman nila pero ako, parang hindi. I hate it.
Nag decide na silang umuwi lahat pero nag-paiwan muna ako sa may university park para magpahangin. Bumili ako ng dalawang canned root beer and I just sit there, nakatingin sa langit and just chillin' hoping na mag sink in na lahat sakin yung mga epic failure ko. Sobrang sakit lang kasi na umasa akong darating si Kaye. Umasa akong tutuparin niya yung sinabi niya. I still tried to text and call her somehow pero, hindi parin niya sinasagot. Um, maybe, nagkasakit or may pinuntahan lang siya kaya hindi siya nakadalo.

I breathe in one last time and tumayo nako para umalis when out of nowhere, biglang nag ring yung phone ko. Kinuha ko yun agad sa pocket ko hoping si Kaye yun pero hindi. Its Zack. I picked it up immediately.

"Oh, bro? Anong meron? Napatawag ka pa ah?" I started.

["Asan ka na ngayon Lyon?"] he asked.

"Dont worry, pauwi ako. " I answered back.

["Ah ganun ba. May problema kasi."] he continued.

"Ha? Anong problema?"

["Pauwi na kami kanina nang makita namin tong mga gamit ni Kaye dito sa waiting area malapit sa subdivision. Naiwan lahat dito kasama na yung bag at cellphone niya. Were really shocked though."]

"Ha?! Anong ibig niyong sabihin!? Eh si Kaye? Nasaan siya? " I exclaimed.

["Yun nga yung problema eh. We checked the apartment pero walang katao-tao dun. Hindi namin alam kung saan siya nagpunta."]

Brother's ConflictWhere stories live. Discover now