Adopted by One Direction

Part 30

POV SKY:

Ik kijk om me heen, maar ik zie niemand. Ik sta in het midden van een ziekenhuiskamer, waar niets is, alleen maar een ziekenhuisbed. De kamer is donker en geen enkel ligt is aan. Ik rijk voor het licht en druk op de knop, maar niets gebeurd. Ik probeer nog eens, maar weer niets. Ik stap naar de gordijnen en doe ze open, maar geen enkel licht schijnt. Ik geef het uiteindelijk op en kijk de kamer rond. Plots springt er een ligt aan. Ik kijk weer naar het ziekenhuisbed. Als ik wat dichterbij stap, zie ik dat er een jongetje, van ongeveer een paar maanden, op ligt. Ik stap nog dichter en bekijk het kindje. Ik glimlach klein. Ik zie aan het armbandje om zijn pols zijn naam staan. 'Logan Anderson' Lees ik luidop voor. Die naam zegt me iets, het ligt op het puntje van mijn tong, maar ik kan er niet opkomen. "Anderson." Word er meermaals gefluisterd. Naast het jongetje ligt er nog een armbandje. Het is afgeknipt. Ik neem het armbandje op. Het is geknipt op de plaats waar de voornaam staat. Ik duw het tegen elkaar en mijn ogen worden groot. Ik laat het geschokt vallen als ik de naam zie staan. Ik zak door m'n knieën en een traan, waarvan ik niet eens doorhad dat hij er was, rolt over mijn wang. "Waarom?" Fluister ik. "Waarom nu?" Ik kijk naar de grond. "Al die jaren, zoekend achter mijn naam, en nu?" Mijn ademhaling word heviger. "Als ik het opgegeven heb?" Fluister ik. Een gefrustreerde schreeuw verlaat mijn lippen. Meer tranen rollen over mijn wangen en ik blijf schreeuwen. Ik rol mezelf op in een bolletje en huil het uit. Want de naam die op het armbandje staat? Raad eens. Sky Marie Anderson.

Mijn ogen vliegen open en ik staar naar het plafond. Wat? Is het echt zo? Anderson? Logan Anderson? Waarom? Honderden vragen vliegen door mijn hoofd. Ik kijk op en zie dat Ashton niet meer naast me ligt. Ik zucht en ga recht zitten. Op dat moment vliegt de kamerdeur open. "Oh je bent al wakker." Mompelt James. Ik ben nog niet bij zinnen en kan dus nog niet antwoorden. "Ik heb ontbijt voor je mee aangezien je niet naar beneden kwam." Zegt hij. Ik frons. "Ash had je wakker gemaakt maar je bent weer in slaap gevallen." Zegt hij. Ik veeg het slaap uit mijn ogen. "Wat is er? Je lijkt zo afwezig?" Vraagt hij. "G-gewoon een rare droom." Krijg ik er met moeite uit. Hij kijkt me moeilijk aan. "Ik zet je eten hier." Mompelt hij terwijl hij de plateau op een kastje zet. "De bus vertrekt over 40 minuten ongeveer. Ashton zal straks ook wel weer naar de kamer komen." Ratelt hij. Ik knik mijn hoofd, nog steeds een beetje afwezig.

Hij wil de kamer uit lopen maar ik hou hem tegen. "James?" Vraag ik. Hij draait zich om en kijkt me vragend aan. Ik hou de witte lakens dicht tegen me aangedrukt terwijl hij naast me op het bed komt zitten. "Wat is er?" Zucht hij. "I-ik weet het niet, ik" Maar verder kom ik niet. Ik adem diep in. "Je weet dat ik in het weeshuis zat omdat mijn ouders me weggaven toen ik geboren was, toch?" Vraag ik. Hij knikt, opeens heel serieus. "Wel, ik had daarnet een rare droom dat... Dat ik in het ziekenhuis was en ik zag een jongetje in het bed liggen. Naast hem lag een afgeknipt armbandje met mijn naam erop." Zeg ik. James fronst een beetje. "Dat is inderdaad raar, maar wat is er zo speciaal aan? Ik bedoel, je wist dat je een broer had en je bent vrij zeker dat je naam Sky is." Zegt hij. Ik knik. "Ja, maar... Nu weet ik mijn achternaam." Fluister ik. Zijn ogen worden groot. "Wa-wat is je naam dan?" Vraagt hij zachtjes. "S-Sky Anderson." Fluister ik. Ik kijk hem langzaamaan aan. Ik zie verschillende emoties in zijn ogen. Geschokt, verward, blij en een klein beetje angst. "Wat?" Vraag ik.

"Sky ik moet je wat vertellen." Spuugt hij uit. Ik kijk hem afwachtend aan. "Toen je in het ziekenhuis lag hadden ze een bloedonderzoek gedaan en ze hebben zo je familie gevonden." Ratelt hij. Mijn ogen worden groot en tranen schieten in mijn ogen. "Je heet inderdaad Sky Anderson." Zegt hij zachtjes. "Hebben ze ook mijn ouders gevonden?" Vraag ik. Hij knikt. "Euhm... Je moeder is overleden aan kanker. Sorry." Zegt hij zachtjes. Ik knik langzaam. "En mijn vader?" Vraag ik. "Euhm... die pleegde zelfmoord." Zegt hij. Weer knik ik langzaam. "Waarom hebben de jongens me niets vertelt?" Vraag ik. "Ze dachten dat je dan weer terug naar je familie zou gaan." Zegt hij begrijpend. Er rolt een traan over mijn wang. James legt zijn hand zachtjes op mijn wang en veegt de traan met zijn duim weg. "Waarom huil je?" Fluistert hij, terwijl zijn hand op mijn wang rust. "Waarom zouden ze dat denken? Ik bedoel, ik ben gelukkig bij de jongens. Ik zou nooit terug willen naar de mensen die me weggaven nog voor ik een woord kon zeggen. Ik zou nooit bij ze weg willen." Zeg ik terwijl meerdere tranen over m'n wangen rollen. Hij neemt me in een stevige knuffel. Ik sla mijn armen rond zijn torso, verstop mijn hoofd in zijn nekholte en huil het uit.

James laat me voorzichtig los en kijkt me met een kleine glimlach aan. Ik glimlach klein terwijl ik mijn tranen ruw wegveeg. "Ik laat je alleen. Neem een warme douche, kleed je aan en eet wat. Oké?" Ik knik. Hij geeft me een zacht kusje op mijn voorhoofd en wandelt dan naar de deur. "James?" Hij kijkt me vragend aan. "Dankje." Zeg ik met een kleine glimlach. Hij geeft me zijn million dollar smile en wandelt de kamer uit en sluit de deur. Ik zucht en stap het bed uit. Ik neem, zoals gezegd, een warme douche en kleed me aan. Nadat ik mijn eten heb opgegeten, maak ik mijn valies.