Vincent ✓

XVIII | Overprotective parents

Ruben Diced

Napangiti ako sa kawalan nang maka-alis na sila Claire. When the car hit me, I thought it's my end. But here I am, lying comfortably in a hospital bed; in the hospital. I'm wondering kung sino yung nagdala sa'kin dito. But nevertheless, what's important is that I'm still alive, right?

Napatalon ako mula sa higaan ko ng biglang bumukas yun pinto. Jusko, walang katok katok?!

But I was utterly shocked when Vincent came insight. He's still wearing the bandage I wrapped on his knees. But worried flooded me when I saw his shirt.

"Anong nangyari sa damit mo?! Bakit may dugo?!" kabado kong tanong. Baka mamaya may saksak pala siya! Baka mamaya—

"I uhhh... Nung dumating yung ambulansya, ako nagbuhat sayo." he said. May sinabi pa siya ngunit pabulong lang kaya hindi ko narinig ng maayos.

"Ha? Ano yung huli mong sinabi?"

"Walaaa—anyways, okay ka na?"

Tumango ako at ngumiti. Hala. Ang landi ko naman! Hende nemen eke delegeng pilepene...

Lumapit siya habang nakatingin lang sa'kin. How I wish na sana hindi nalang talaga ako nagkagusto sa lalaking 'to in the first place. Kasi ngayon? My heart is beating rapidly at parang wala yatang balak 'to tumigil. Harot!

"Hindi ka pa ba uuwi? W-Wala ka bang pupuntahan? 'Di ka ba maglalaro ng bball? Gagala? Magdi-dat—"

"Wala naman."

And the room is now filled with silence and awkwardness.

Not until—

"Hala shit! Yung article ko!" Napa-hampas nalang ako sa noo ko.

"Article? Ano yun?"

I looked at him impassively. "'Di mo alam yung article?!"

"Hindi!—What I mean is tungkol saan yung article mo?"

"Ahhh... About sa basketball yun."

"Kaya pala nandoon ka sa bahay nila Savius kanina?"

"Oo."

"Kaya pala nanonood ka nung game namin kanina?"

"Oo."

"Kaya pala titig na titig ka sakin kanina na halos matunaw na ako?"

"O—HOY! Pinapanood kita non kasi ikaw yung ni-refer ng prof ko!"

"Ganun talaga... Magaling kasi ako eh."

Umirap ako. "Yabang naman."

"It's a fact. Anyways, may pupuntahan pala ako. Bye!"

Agad siyang umalis kaya hindi naman agad ako nakapag-paalam. Soon enough, bumukas nnaaman yung pinto at nagulat ako ng makita sila nanay.

"Ube! Jusko anong nangyari sayo?!" Natawa ako sa eksaheradang pagkakasabi ni nanay.

"Nay, okay lang ako. Sabi ng doctor mga sugat lang daw ang natamo ko."

"Anong sugat lang?! Malala parin yan!"

See? Overprotective parents has it's pros and cons. At ang number one cons nito ay ang pagiging exaggerated nila.

Nag-usap kaming dalawa ni nanay at hindi ko namalayang gabi na pala. Pinadalhan ako ni nanay ng pagkain—and take note, sinubuan pa ako. Para tuloy akong nabalian ng braso at hindi makakain!

Nagpaalam si nanay na uuwi muna siya dahil nakalimutan niya yung mga gamot niya dahil sa pagma-madaling maka-punta dito. Nang maka-alis na si nanay ay nakatulog nalang ako.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Makalipas ng ilang araw ay nakalabas na din ako sa ospital. Unti-unti na ding nawawala ang sugat na natamo ko.

Ako ay kasalukuyang nandito sa kwarto ko at naglilinis. It's been a long time since the last time I clean my room. Kaya ngayon nililinis ko na ulit ito dahil ang kakapal na ng mga alikabok sa mga sulok ng kwarto.

"Ube!!!"

Agad naman akong bumaba. Nakita kong may hawak na papel si nanay at tila ba'y may dino-double check doon.

"Ube, mag-grocery ka muna," Kahit pagod ako, sinunod ko nalang ang utos ni nanay. Agad ko namang kinuha ang papel na hawak ni nanay na isa palang listahan ng mga bibilhin. Agad din naman akong binigyan ng pera ni nanay kaya naman agad na akong umalis.

Konting lakad lang at narating ko na agad ang supermarket. Oo, walking distance lang angg layo ng subdivision namin tyaka dito sa supermarket.

Agad naman akong pumasok at kumuha ng cart. Eto't naglalakad ako sa meat section at kumuha ng mga karne na naka-lista dito sa papel. After that, nagpasikot-sikot na ako sa buong supermarket para tapusin yung bibilhin ko.

Nang makadating sa counter ay halos 15 minutes na akong naghintay bago pa ako makapaglagay ng mga pinamili ko sa counter.

Nang mai-punch na ang mga pinamili ko ay agad naman akong nagbayad. Pero ng buhatin ko ito—wtf. ANG BIGAT.

Hindi dapat ako nagrereklamo pero hindi ko mapigilan. Duh, hanggang 10 kilos lang ang kaya kong buhatin, so does this means na lagpas 10kg 'tong grocery?! Woah.

Kaya ang ending ay pinapa-slide ko nalang ito sa sahig. Oo, mukha akong ewan dito sa ginagawa ko but who cares? Atleast may pinamili. Duhhh.

I was having a hard time tryin to figure this thing out when someone's hand pops infront of me. Nag-angat ako ng tingin and I suddenly felt relieve when I saw Finch. A hint of worried were evident on his eyes.

"Tulungan na kita." He offered at agad naman akong umiling.

"No, kaya ko na." Hala, pabebe oh! Pakipot! Ganda ka? Ganda ka?

"Alam kong nahihirapan ka, akin na nga." Agad niyang hinablot ang karton. Tss, alam naman pala niya na nahihirapan ako, bakit pinatagal niya pa?—JOKE! Utang na loob na sa kaniya 'yon! Pero infairness, nabuhat niya ng walang kahirap-hirap yung karton. Parang kanina lang hirap na hirap ako diyan ah? Paano niya kinaya?

He's now slightly afar from me. Lumingon siya and he gave me those breathakingly smiles.

And by that—I don't know what happened—but something really hit me. A realization—Teka, gusto ko na ba si Finch?!