Vincent ✓

XXIV | Meeting Heather Gride

Ruben Diced

Once the plane landed, agad na akong tumayo sa kinauupuan ko. Pero siyempre hindi ako makaalis dahil nandito si Vincent sa tabi ko, which is nakaharang siya sa daan. And worse of all, tulog siya.

Yumuko ako at tinapik siya pero it looks like walang epek iyon sa kaniya. May narinig akong nalaglag kaya yumuko pa ako lalo. Nalaglag pala yung earphones ko.

Nang maabot ay—

"HOY RUBEN ANONG GINAGAWA MO DIYAN SA SCHOOLMATE MO?!" Gulantang na tanong ni ate Herra. Agad naman akong tumunghay at agad namang umapila.

Pero as expected, words can't deposit from my mouth. Mas lalo pa akong nahiya nang dumilat ang mga mata ni Vincent at tumingin sa akin. Shucks.

Nagpumilit nalang akong makalabas at agad nang hinila palabas si ate Herra. Nakakainis lang, patawa-tawa pa si ate Herra at palagi akong tinatanong kung kesyo "may gusto ka dun noh?"oh kaya "siya na ba ang tinitibok ng puso ng isang Ruben Diced?"

Badtrip naman oh.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Nang makuha namin ang mga bagahe, inintay nalang namin ang kaibigan ni ate Herra para ihatid kami sa tinutuluyan nila.

And it arrived. Nagtiti-tili si ate Herra habang niyakap ang estrangherong babae. She's tall, tanned, dirty blonde hair was flowing gracefully, and she has an hour glass figure.

So this is it? Nakakapanibago ah. Parang ako nga lang yung maliit dito eh. Si ate Herra kasi, she stood 6 feet. Kaya nakaka-blend siya sa surroundings. Eh ako? Yung height ko parang pang 14 years old lang dito eh. Even though I'm already 20 and slaying af.

Nang mapadako ang tingin ng bahae sa akin. I smiled.

"Is this Ruben?" She asked, darting the question to neither of me and ate Herra. I nodded.

"Ang cute mo pala!" Agad niya akong niyakap. Two things startled the fuck out of me—one, is because of the hug. And second, nagsasalita pala siya ng Tagalog. Kahit mukha siyang tipikal na Amerikana na nakikita ko sa mga social medias, I'm still surpirsed that she spoke Tagalog fluently.

"Oh. How rude am I to not introduce myself—I'm Bailey. I'm a Fil-Am... If you're wondering." She extend her hand ang gave me a toothy grin.

I shaked her hand and also introduced myself.

After that, we went in her car and we drove off to their place. Since ate Herra and ate Bailey is having a conversation on their own, nilabas ko ang earphones ko. Naalala ko nanaman si—Hep hep hep, tama na yan.

Nang makadating sa tinutuluyan nila. I can't help but to admire it. It's a normal apartment, nothing extravagant about it and whatsoever.

But my thoughts were swallowed hard when I entered the building. It's like, Queen Elizabeth's palace was put in an apartment—okay ang OA masyado non pero ganon lang yung gusto kong mai-describe yung loob. Malinis, maaliwalas, malamig, parang nakakatakot pang galawin yung mga gamit dahil mukhang mga mamahalin, tapos naka red carpet, ang elegant tignan, mula sa royal red na pader hangang sa brown floor—TAKE NOTE, "Lobby palang yan," ika ni ate Bailey nang makita niya akong gulat na gulat sa Lobby.

Nang makasakay sa elevator—okay this part is nanli-liit na ako sa sarili ko. Pati yung elevator, pangmalakasan. Though normal na elevator lang naman siya, pero parang kada sulok ay wala kang makikitaan na dumi. Napakalinis, napakaganda. Kaya siguro feeling ko mahal din yung designs sa loob ng elevator, though salamin lang naman ang mayroon don.