EPİLEPSİ

Gülümsemek ve Silinmek

Multimedyada Azra var ^-^Yeni bölüm hazır! Lütfen yorumları arttırın. İyi okumalar ^-^

"Ceren, bugün çok garip bir şey oldu."

Burak ablasının bugün Bora'yla beraber çıktığı alışverişten aldığı giysileri eve yerleşmek için getirdikleri siyah geniş bavula koymasını izliyordu, onlara henüz kıyafetlerini koyacak yer vermemişlerdi ama bu onlar için o kadar da sorun değildi, yani, en azından Burak için. Ceren özenle katladığı kıyafetlerden başını kaldırmadan ne olduğunu sorduğında Burak "Korku." cevabını verdi. "Bugün Korku Ilgaz için geldi. Çok uzun zamandan beri onu bu kadar öfkeli görmemiştim."

"Ilgaz'ı neden düşmanı görmüş olabilir ki, neden ondan korktu?"

İkisinin de kafasını karıştıran bu soru aslında onları da korkutuyordu çünkü Korku çok az kişiden korkardı. Çok az kişinin birçok korkusundan beslenerek büyürdü, diğer küçük şeylerle işi olmazdı.

"Bu evde kesinlikle normal olmayan şeyler oluyor."

***

Bu korkunç olayın ardından birkaç saat geçmesine karşın Bora çoktan mutfağa girmiş, öğrendiği birkaç yemeği yapmakla meşguldü. Ceren'den duyduğu olayı kafasında tartmakla uğraşıyordu, bu olayın Ceren ve Burak'ın dikkatini fazlaca çektiğinin farkındaydı ama yapabileceği bir şey yoktu, Korku engellenemezdi. Gece olmasının getirdiği sorumluluklardan biriydi bu sadece, daha karşısına ona zarar vermek isteyen birçok düşmanı olacaktı ve onlarla mücadele etmek zorundaydı.

Bora'nın kafası bunlarla meşgulken Ilgaz'ın mutfağa geldiğini bile fark etmemişti.

"Kolay gelsin."

İrkilerek arkasında duran ve ne yaptığını görmeye çalışan kıza baktı.

"Teşekkür ederim."

Ilgaz her ne kadar bu konuşmadan tatmin olmasa da daha fazla üstelemedi ve balkona geçti, hava kararmak üzereydi ve yıldızlar çoktan görünmeye başlamıştı, birkaç saat önce yaşadığı olay yüzünden aklı allak bullaktı ve biraz rahatlamaya ihtiyacı vardı. Bu evde de herhangi bir omuza başını yaslayamayacağına göre yüzünü gökyüzüne dikti, belki de Gece olmanın mükafatlarından biriydi bu; gökyüzü ona herkesten daha güzel görünüyordu.

"N'apıyorsun burda?"

Başını sesin geldiği yöne çevirdiğinde Ceren'in de kendisi gibi korkuluklara dayanıp yukarıyı izlediğini gördü.

"Dinleniyorum."

"Geçmiş olsun, Burak'tan duydum."

"Teşekkür ederim."

Sanki gökyüzü başlarının üzerinde değil de, ikisinin arasındaydı. Birbirlerine uzaklardı, ama bu normaldi çünkü ikisinin de yeni bir arkadaşlığa hevesleri yoktu.

"Korku, herkes için gelmez; kendini özel hissediyor olmalısın."

Kalbinin yavaşladığını duydu ve damarlarından akan kanın ani yavaşlamasıyla duvarlarına yaptığı basınçtan dolayı gözleri bir iki saniyeliğine karardı ama gözlerini kırparak bunu geçiştirdi, hemen toparlanmalıydı çünkü Ceren dikkatle onu izliyordu, bir açığını kolluyormuş gibi bakıyordu.

"Kendimi özel hissetmiyorum, sadece canımı kurtardığım için mutluyum. Ayrıca kendimi özel hissedip hissetmememden sana ne?"

"Açıkçası zerre kadar umrumda değil bu, ben sadece neden senin için geldiğini merak ediyorum. Mesela neden benim için değil de senin için?"