Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Vezüv’ün sakinleri Zaten Dost bilmişlerdi Tozu ve gölgeyi; Çoktan Kavrulmuştu tenleri, Yanmaktan, Onların alevinde.
Vezüv Sönmedi hala, Pişmekte yine Aynı korunda, Kaynamakta için için Aynı azgınlıkla Ve dumanı tütmekte, Dans edercesine, Nihai yazgımızda.
Onun Patlaması ben, Patlaması sen, Sayfaların arası erimiş balçık Bu yüzden. Gen Obsidyen; Kavuşabilmiş İki bin yıl sonrasına. Zaten Ben Çoktan Bir başkası; Ve anlatacak Bunu Şakıyarak Benden Sonrası:
“Vezüv’ün yoldaşları, Vezüv’ün yoldaşları; Ateş yakmadı onları Yanı başındaydı tanrıları Engel oldular hiçleşmeye, En büyük buhranla gelen!
Vezüv’ün yoldaşları, Vezüv’ün yoldaşları, Zerdüştler, bir başka ateşin sevdalıları; Ebedi ızdırapları cehennem değil Bir daha yanamayacak olmaları!
