Running Through The Waves (Isla Vagues Series #1) - COMPLETED

Kabanata 2

Kabanata 2:
Kid

Dumiretso kami sa hapagkainan nang ayain na ni Lola. Hinawakan ni Andeng ang kamay ko para igiya roon. Lumiko lang kami sa pasilyo at bumungad na sa akin ang lamesa na gawa sa kahoy. Nakapalibot roon ang limang upuan.

Sa tapat ng lamesa ay may maliit na lababo at isang cabinet na lagayan ng mga kubyertos, plato at mga baso. Sa katabi nito ay ang kalan. May nakalagay pa roon na kaldero na umuusok. Humalimuyak ang amoy noon na kumalam ang sikmura ko. Kagaya ng sala ay malinis din ang silid. Kahit na napupuno ng kagamitan ay sapat ang espasyo para makakilos roon.

"Maupo ka na, hija. Maghahain lang ako." ani Lola at pinaghila ako ng upuan. Gusto ko sanang umangal at magpresinta na tumulong din sa paghahanda. Kaso wala akong alam sa gawain na iyon. Baka magulo ko pa sila. Kaya sinunod ko na lang si Lola at naupo na.

Kahit na nakokonsensiya pa ako dahil si Andeng ay kumilos na rin. Para bang kabisado na niya ang gagawin. Kumuha siya ng mga plato at kubyertos. Isa-isa niya iyong nilatag sa lamesa. May pistel na sa gitna na may lamang juice at mga baso.

Nilapag ni Lola ang mangkok ng mainit na sabaw. Nakita ko agad ang karne ng manok roon at ilang gulay. Nilapag naman ni Andeng ang plato na may lamang kanin.

"Sinigang ang niluto ko, hija. Alam kong di mo 'to alam, pero masarap 'yan!" ani Lola at inalalayan ni Andeng na maupo na.

"Mukha nga pong masarap, Lola." pagsang-ayon ko. Ngumiti sa kaniya. Sumulyap siya sa open space ng kusina.

"Hintayin muna natin si Kairus at saglit na lang naman iyon." Tumango ako. Kung iyon ang nakasanayan nila, ay dapat kong sundin. Ngumuso naman si Andeng at sumulyap sa ulam. Mukhang nagugutom na.

"Ate, maganda po ba sa Maynila? Marami daw pong tao roon, sabi ni Kuya." Bumaling sa akin si Andeng. Hindi ko alam kung itinanong niya iyon para mawala ang atensiyon sa pagkain.

"Maganda... naman. Maraming mga establisimyento at gusali. May mga mapapagpapasyalan din." sagot ko. Napatango-tango siya.

"Ano pong mas maganda, dito sa Isla Vagues o sa Maynila?" Sandali akong natigilan sa tanong niya, pero napaisip din.

"Uh, sa tingin ko, depende iyon sa kagustuhan mo. Kung ano ang nais mong trabaho at klase ng pamumuhay." Huminga siya nang malalim at biglang dumaan ang lungkot sa mga mata na pinagtaka ko.

"Pupunta si Kuya roon para magtrabaho balang araw. Iiwan niya kami ni Lola." aniya na tila nagsusumbong. Natigilan ako sa narinig. Tumikhim naman si Lola.

"Ano ka bang bata ka? Hindi tayo iiwan ng kuya mo. Pupunta siya roon para magtrabaho para magkaroon tayo ng pantustos dito." Kumislap ang mga mata ni Andeng at umiling.

"Mas gusto ko na dito si Kuya!" giit niya at napanguso.

"Babalik din naman siya rito. Huwag mong pigilan ang kuya mo, para rin iyon sa iyo."

"Ayaw kong umalis siya. Maiiwan tayong dalawa rito..." Lola sighs. Pinagsalikop ko naman ang kamay sa lamesa.

Ngayong naririnig ko ito, hindi ko mapigilan na mag-isip tungkol sa sariling desisyon.

Nagtungo ako sa isla na ito para talikuran ang karangyaan na meron ako, kapalit ng kalayaan na ilang taon nang ipinagkait sa akin. Kaso hindi ko inaasahan na.. isasampal rin pala sa akin rito na malaking kasalanan ang pag-iwan ko sa buhay na inaasam ng iba, katulad nila... Andeng.

For me, our money doesn't have a value anymore, since there's a greater sacrifice in exchange for it— which is marrying a man I don't love. Kaya ganoon na lang kadali sa akin na talikuran ito, pero may iilang tao na... ang perang iniwan ko ay kaya nang baguhin ang kinabukasan nila.