Running Through The Waves (Isla Vagues Series #1) - COMPLETED

Kabanata 28

Kabanata 28:
Park

Zaijan was staring at me the whole time. Hindi ako makatingin sa kanya habang patuloy na tumutulo ang luha ko. Kailan ba ako titigil sa kakaiyak? Hindi na yata. I smiled bitterly. I am so pathetic. Bakit nauwi sa ganito ang lahat?

Ysabel and the Donya's words echoed in my ears again. I could remember their words exactly and clearly. It was etched in my mind for years anyway. Their words were a big blow to me that shattered me.

They said that Kairus doesn't care about me anymore. He left the country without thinking about me. Kahit na nabalita noon ang peke kong aksidente at kumalat na patay na ako. They said it was better if I died to pay for my mistakes with him. Kaso naguguluhan ako ngayon pagkatapos marinig ang mga huli niyang salita.

He was devastated? Does he believe that I am really dead?

But his grandmother told me otherwise. Is he lying? Sino sa kanila ang nagsisinungaling? Pero siguro alam niya na mas mahihirapan ako kapag pinaasa niya pa ako, kaya sinabi niya 'yon. Maybe this is his way to torture me. To make me believe he still loves me, and he's fucking smart.

Kasi ngayon pa lang ay binabagabag na ako nito.

"Stop crying now. You're making me worried again." Si Zaijan na nasa gilid ng kama at pinagmamasdan ako. Nakahiga na ako sa malambot na kutson, pero hindi ko maramdaman ang antok at pagod.

"This is nothing, Zaijan." saad ko, pero naningkit ang mga mata niya sa akin.

"Anong wala lang? Kilala na kita sa nagdaang taon, Kayeziel. Ano ba talagang nangyari kanina?" Umiling lang ako sa kanya kasabay ng kirot sa puso. Hindi ko puwedeng sabihin sa kanya na nagkita kami ni Kairus. Kaso mukhang wala naman akong maiililihim pa sa kaniya. He can read me like a magazine.

Why am I even trying to lie to him, when he was a prodigy in interrogation at work?

"Nagkita kayo ng lalaking iyon?" I can already trace the scorn in his voice. Hindi ako umimik at mukhang kinumpirma niya ang sagot sa pananahimik ko.

"He can't take to leave, huh." bulong niya at kumunot naman ang noo ko.

"Anong ibig mong sabihin?" Mataman siyang tumingin sa akin at inayos ang ilang takas na hibla ng buhok ko na nakatakip sa mukha. He tucked it beside my ear.

"Stop overthinking. It won't do you any good. You should sleep." Hindi niya sinagot ang tanong ko at tumayo na. He turned off the lights. Ang tanging naiwang ilaw ay mula sa lamp na nasa side table. He fixed my comforter and kissed my forehead.

I watched Zaijan close the door. He looked at me before closing it. I sighed as he disappeared. Mabilis na bumalik ang isip ko sa nangyari kanina.

Bumaling ako sa gilid ko at dinampot ang coat ni Kairus na naiwan sa akin. I traced it with my fingers. Unti-unti kong inangat ang mga kamay para maamoy iyon. His familiar manly scent filled my nostrils. He still smells so nice until now.

Umahon ako sa kama para maisuot iyon sa sarili. May kung ano sa amoy niya na nagpapanatag ng isip ko. The warmth of his coat is like a feather, soothing all the ache in my heart. Humigpit ang hawak ko rito na para bang dito nakasalalay ang mahimbing kong tulog ngayong gabi. Kahit na alam kong ang ginhawang hatid nito ay panandalian lamang.

I lay back in bed again, feeling better. Yinakap ko ang sarili ko at tila mahika na agad akong hinatak ng antok. I closed my eyes, and I quickly fell asleep.

Naging mahimbing ang tulog ko. Iyon na yata ang pinakakomportable kong tulog sa nagdaang taon. Sobrang gaan ng pakiramdam ko nang magising kinabukasan. I feel lighter and better.