Running Through The Waves (Isla Vagues Series #1) - COMPLETED

Kabanata 22

This chapter contains sensitive content that may be distressing or triggering for some readers. Reader discretion is advised.

Kabanata 22:

Sorry

I'm miserable throughout the whole ride. Lyndon attempted to speak to me numerous times, but I ignored all of it. Binigyan niya ako ng pagkain, pero hindi ko rin tinanggap. He tried so hard to start a conversation with me as if nothing happened.

I gritted my teeth as he tried to hold my hand. I jerked it away from him. His mouth parted at my rejection. Lumayo ako sa kanya at tinuon ang mga mata sa labas.

"You're too hurt for leaving that island, huh." bulong niya at mas lalong nagngitngit ang ngipin ko. Hindi ko siya sinagot dahil ayaw kong umabot sa sukdulan ang panghihina ko.

My mind is clouded. I can't feel the beating of my heart anymore as my tears stream down my cheeks. Tila kasinglaki na lamang ng kamao ang Isla Vagues mula sa puwesto ko. The soft waves hitting the yacht make my heart bleed.

Marahan ang hampas ng alon, kabaligtaran ng kumukulo kong dugo sa galit. It was threatening to explode. PIlit kong kinakalma ang sarili sa pagtitig sa papalubog na araw. Naglalaban ang mga kulay ng pula, kahel, lila at dilim sa kalangitan. I want to think it also represents my emotions. The orange and red were for my anger, and the purple and black were for my misery and agony.

Kung iniisip ni Lyndon na nagwagi na siya dahil kasama na niya ako, nagkakamali siya. Hinding-hindi ko siya mapapatawad sa lahat. He resorts to violence to get me, and I'll also resort to unimaginable ways to refuse to marry him too!

My expression is blank as I step inside the entrance of hell. Lyndon is smirking beside me as he holds my waist. Agad kaming sinalubong ng mga kasambahay na sabay-sabay na nagsinghapan nang makita ako.

Gusto kong umismid at matawa. But I don't have enough strength for it.

Humilera silang lahat sa gilid namin at nanatili ako sa blankong ekspresyon. Natanaw ko si Maya sa dami nila, isa sa mga kasundo kong kasambahay. Kumikinang ang mga mata niya sa luha para sa awa sa akin. Isa siya sa mga naghahangad na makatakas ako rito, pero... binigo ko siya.

Katulad ng pagbigo ko kina Tita, Lola, Andeng at Kairus.

"Oh, hijo!" I exhaled when I heard the familiar voices. I heard steps approaching us. Sa bawat hakbang ay ang pagbilis ng hininga ko sa galit.

"Mama!" Sinalubong ni Lyndon ang mga papalapit. I sneered as I clenched my knuckles. My parents gasped upon seeing me. Nangangati ang mga paa ko na sumugod sa kanila. I want to lash out. Nag-uumapaw ang galit ko para sa kanilang lahat at sila ang makakapag-kalabit ng pagsabog ko.

"Kayeziel is back!" anunsyo ni Lyndon sa dalawa. Mabilis na kinain ni Daddy ang distansiya sa pagitan namin para yakapin ako. I can't feel anything in his hug. I feel so hollow. Ayaw kong paniwalaan na normal ang mga kilos nila pagkatapos ng mga kawalang-hiyaan nila!

Hindi pa ba nila naiintindihan? Ayaw kong magpakasal kay Lyndon! Pero nakiisa pa sila sa lalaking ito sa paghahanap sa akin!

"Alalang-alala kami, hija! Akala namin ay ano na ang nangyari sa'yo!" I laugh without humor at Daddy. Tinulak ko ang dibdib niya para kumalas sa yakap. I look at him coldly.

"Oh, you're worried for me? Or for the money you will lose once I'm gone?" Matapang kong tanong. I held their gaze. Mommy's eyes widened in disbelief.

"I don't want to see both of you!" I hissed. Kumunot ang noo ng dalawa.

"Sinong gusto mong makita? Si Gwendolyn?" Tumalim ang tingin ko kay Mommy. I gritted my teeth as my eyes stung with a fresh set of tears. Dismayado siyang tumingin sa akin.