Running Through The Waves (Isla Vagues Series #1) - COMPLETED

Kabanata 6

Kabanata 6:
Dress

"Totoo ba, hija? Sumama ka kay Ysabel sa pagbebenta niya?" si Lola habang nagdidilig ako ng halaman. Martes ng umaga. Bumuntong-hininga ako. Hindi ko nabanggit ang tungkol sa kaniya roon pag-uwi. But Kairus probably told her.

Sumbungero rin talaga ang isang 'yon.

"Nabagot lang po ako at naisip kong subukan iyon. Balak ko rin po kasing pumasok sa trabaho." Natigil siya sa pag-aayos ng mga nakahilerang halaman na para bang gulat sa isiniwalat ko.

"Naku. Hindi mo na kailangang magtrabaho. Baka mapagod ka lang at magkasakit, lalo na at hindi sanay ang katawan mo." ani Lola. Bakas ang hindi pagsang-ayon sa akin.

"Masasanay din po ako. Gusto ko rin po kasing makatulong sa inyo sa gastusin." Umiling kaagad siya. Tuluyan niyang binitawan ang ginagawa at lumapit sa akin.

"Naku, hindi na kailangan! Ayos lang kami at kinakaya naman ang gastusin." Ako na ang humuli ng mga kamay niya. Umiling ako kay Lola.

I couldn't live here in the next days without helping them financially. Nakokonsensiya ako na nakikitira na nga at wala man lang ambag. Kairus probably couldn't stand it that I am living here for free, that's why he keeps on sneering at me.

Kaya nagsisisi ako na sa dami ng salapi ko noon, hindi man lang ako nakapagdala ng kaunti. Di bale na, maybe I purposely did it so I can stand on my own now.

"Please, Lola. Hindi na po ako bata. Maybe I am not used to working, but I can adjust. Isa pa, mabuting maranasan ko ang pagtatrabaho dahil iyon din naman ang gagawin ko pagkaalis dito." Pumungay ang mga mata ni Lola at dumaan ang lungkot sa mga mata niya.

"Sigurado ka ba? Sinabi sa akin ni Gwendolyn ang naranasan mo sa mga magulang. Ayaw ko lang na pati rito ay maghirap ka. Gusto kong hangga't maaari ay matamasa mo ang magandang buhay rito. Hindi naman kami maghihirap kung ang gagawin mo ay manatili lang sa bahay."

Hindi ko alam kung bakit biglang nag-init ang mga mata ko sa narinig mula sa kaniya. I couldn't remember the last time I felt this concern from someone. I never heard any comforting words from my own parents. Ang palagi ko kasing naririnig ay utos at pagdidikta, kaya ngayong naririnig ito mula kay Lola ay hindi ko na mapigilan ang pagbugso ng damdamin.

"Huwag po kayong mag-alala, hindi naman din po ako maghihirap sa pagtatrabaho. Malaki na po ang utang na loob ko sa inyo at kahit sa maliit na bagay ay gusto kong makabawi."

"Hindi naman ako naniningil, hija."

"Kung ganoon, kusang-loob ko po itong gagawin." Ngumiti ako sa kaniya. I squeezed her hand to convince her.

Tumitig sa akin si Lola at parang nahihirapang magdesisyon, pero sa huli ay tumango na lang. Doon natapos ang pag-uusap namin. Kalaunan ay pumasok na rin kami sa bahay para sa tanghalian.

Hindi muli ako mapakali sa upuan. Kairus is here with us again. He's not busy at work anymore, so he has time to eat here for lunch. Hindi sa ayaw ko sa presensiya niya, I just hate how he commanded me as if he owns me.

"Magbihis ka pagkatapos nating kumain. Ipapasyal kita ngayong araw." Muntik na akong masamid sa bigla niyang pagsasalita. Mabuti ay hindi. I lifted my gaze on him, slightly stunned from what I heard.

What?

Ipapasyal niya ako?

Did I ask him to do that? O nagpresinta lang siya?

This bastard is really something.

Hindi man lang hiningi ang permiso ko at tila pinal na ang kanyang sinabi. Like I don't have a choice but to come with him.