When Luna Falls [ Fall Trilogy: Book 2]

Thirty Fifth Fall

Thirty Fifth Fall

-Bulletproof-

Jantiara Luna's POV

Pakiramdam ko ay buong araw akong nawalan ng malay dahil sa tama ng bala sa braso ko. Pero nang magising ako sa kadahilanang ang lamig ng buong kwarto ko, doon ko lang nalaman na ilang oras lang pala ang nakalipas matapos ang pangyayaring iyun.

Hindi na masiyadong namamanhid ang braso ko. Kumirot lang ito ng konti nang igalaw ko ang buong katawan para bumangon sa pagkakahiga.

Hindi ko nagustuhan ang pagiging ma-ilaw ng kwarto ko. I slept with lights off, that's why. Kukunot na sana ang noo ko nang mapansin ang mga taong natutulog sa wide sofa na nandito sa kwarto ko.

Kaya pala, hindi pinatay ang ilaw.

My daughter is sleeping soundly beside my mother. Bakit dito pa nila nagawang matulog? Ako ang mamamanhid sa posisyon nila.

I gently scooped myself up. Nauuhaw ako at hindi ko na gigising pa si Mommy. I don't like disturbing someone's sleep if I can do things on my own. Specially, Hemera. She's still a child and the only thing I could lend her are mountful of sleeping time. Things that she would be grateful one day.

Tahimik ang kabuuhan ng mansiyon nang magtungo ako sa kusina para kumuha ng maiinom.

Napatinging pa ako sa orasan na nakasabit sa isang pader sa kusina namin at nakitang alas tres pa ng umaga.

So I slept for six hours?

I lose consciousness as we went home earlier. Kaya hindi ko alam kung anong nangyari nung nakarating kami. I don't even know what my family's reaction when I came home bleeding and unconscious.

Bagay na hindi ko nagawa sa Russia. Minsan akong inuumaga ng uwi noon kapag may laban sa underground arena. Me and my DOOM members were both wearing mask, that's why walang nakakakilala sa amin kapag nakikipaglaban.

Those were the times that I went home with bruises and bloods all over my body. Pero hindi nagagawang mapansin ng pamilya ko ito dahil kinabukasan, umaakto akong parang walang nangyari. But my bruises can't be hidden with just patches and I knew that they noticed every bit of it, but they didn't said anything to me.

I didn't even thought of what my daughter's reaction last night. That thought sadden me.

Tapos ko nang hugasan ang basong ginamit at binalik ito sa kinalalagyan, nang mapansin ko ang presensiya ng isang tao.

Lumabas ito mula sa practice room namin dito sa mansiyon at nagtungo sa labas.

Tahimik kong sinundan ito at naabutan siyang inaasinta ang isang kahoy gamit ang isang maliit na kutsilyo.

Patuloy lang siya sa ginagawa at hindi man lang ako nilingon, kahit na nakalapit na ako mismo sa kaniya.

"When we met, you were punching someone to death because they stole one of your arrow." Panimula ko. Pero hindi man lang niya ako nagawang lingunin at nagpatuloy lang sa ginagawa.

"I remember helping you beating those assholes and you even didn't let me touch your precious arrows when we finished beating them up. Then we met again in the underground arena's bar. Still, I found you holding to those bow and arrows."

I sighed as I remember those times. I didn't knew that my rebellion would turned into finding and building the DOOM Union.

"Osha and I were still curious to what's the reason on why don't you use those arrows or even your skills on archery during our fights. Instead you stayed using your guns and knives ... slicing one's throat." Mula sa pagtitig sa pinupuntirya niyang puno ay pinukol ko na ang paningin sa mukha niya.