Way back 1897 Series 1: Katipunera

XXII

KABATANA 22

Ali POV.

I almost half of reading the whole article when i receive a message from irene. A message pop up from my screen, i directly click the arrow to the notification.

'Ali, something came up. i can't explain but what happened to arene are happening to me!. What?, she mean it?!.' Suddenly a ringtone filled and echo to my room. 'Sino naman kaya ito?!'

Mabilis na kinuha ko ang phone ko sa bagpack, when i saw it, irene name flash on a screen. Kumunot ang nuo ko, hindi nakontento sa message, nagcall pa talaga. is she really mean it?. nagdalawang isip pa ako kung sasagotin iyon. but at the end i choice to answer the call.

"Hello?!" i greeted her. i can hear a gasp from the other line. Ano bang problema ng babaing ito?. Nagsalubong ang kilay ko nang ilang segundo na ay hindi parin sya sumasagot. Kinabahan ako sa hindi malamang dahilan. "Irene, c'mon irene, dont scare me!. Irene!" i almost shout at the top my lungs but irene still didn't respond. its scare the shit out me. may nangyayari bang hindi ko alam, another incident again that will slump each of us.

"There's a unfulfilled wishes-"

Arene/Amara POV

Nasa harap ako ng salamin at inaayosan ang sarili, im wearing this filipiniana. May pupuntahan kaming salu-salo na isa sa mga kaibigan ni ama, kung hindi ako nagkakamali ay kapatid iyon ni heneral cornelio, na syang may kaarawan ngayon. Isang mayaman at may mataas na posisyon si ama sa pamahalaan ng espanya. Ang sabi nya ay malaki ang pinuhunan ng kanyang mga magulang para sa kapangyarihan na natatamasa nya ngayon.

Muli ko namang tinitigan ang aking sarili, hindi ko alam na pag-na-ayosan ako ay magiging tao ako. Bigla ay naalala ko si ambrosio, kung pano sya tumingin sa akin, na parang ako ang pinakamagandang tanawin na gusto nyang laging magmasdan. Matagal-tagal na rin simula ng makita ko si ambrosio, kung katulad lang siguro ako ng mga bata na nag-aaral at bata pa lamang ay may nobyo na, siguro ay matagal ko ng hiniwalayan si ambrosio dahil wala syang oras na ibinibigay sakin. Iyon ang isa mga dahilan ng mga magkasintahan na naghihiwalay sa panahon ko, walang oras sa isa't-isa.

Napatingin ako sa kumpol-kumpol na mga liham na lagi nyang pinapadala. Kapag may mga kasamahan sya sa kanilang kampo na pupunta ng maynila ay madalas syang pagpasuyo ng telegrama. Akmang kukunin ko sana ang isa sa mga bagong ipinadala nya ng napaigtad ako sa gulat ng bumukas ang pinto.

"Anak, halika na. Nariyan na ang kalesa." pumasok ang si ama at lumapit sa akin. Napasimangot ako dahil sa pagkakagulat ng pumasok sya.

"Ginulat mo ko, ama." tumawa lamang si ama at inilahad ang kamay sa harap ko.

"Nahulog ka sa malalim na pagiisip kaya nagulat ka anak. Sino ba ang iniisip mo?. si ambrosio ba?." napalabi ako sa sinabi ni ama. Mukang halata ako masyado, hmp. Plastik na ngumit ako kay ama, hindi ko alam kung paano magreact. Nakasimangot ko na tinanggap ang kamay nya.

Lumabas kami ng kwarto habang ang kamay ko at nasa braso ni papa, bat kaya ang ganda ng build ng katawan nila sa panahon na ito. Wala pa akong nakikitang matabang lalaki, ang ibig kung sabihin ay puro magaganda ang katawan ng mga lalaki. Mapagkakamalan mo na laman lagi ng gym.

Sa harap namin ay ang dalawang kalesa, inalalayan muna ako ni ama sa pagsakay bago nya sinuportahan sa pagsakay rin si libet. Nagpasalamat muna kami kay ama bago sya tuluyang lumapit kay ina. Parang isang babasaging gamit si ina kung alagan at alalayan ni ama. Napangiti ako habang pinagmamasdan sila, totoong pag-ibig, walang halong laro.

"Binibining Amara?." napalingon ako kay libet nang magsalita ito.

"Hmm?" sandali ano pala ang ginagawa ni libet rito?. hindi ko alam na inimbitahan rin sya. "Ahm, saan ka ba patungo, kasama ka ba amin?"