KOD: HUZUR

~ON İKİ~

Selamün Aleyküm Kardeşlerim. Yeni bölüm ile karşınızdayım. Eklediğim müziğin sözleri bölümün içerisinde var. O zaman açabilirsiniz. Yorumlarınızı bekliyorum. Buyrun bölüme 🌹

KORAY'DAN

"Koray! Sakin ol! Kızım..."

Nedim Amcanın susması üzerine yanan gözlerimi önemsemeyip dudağımı araladım.

"H-hayır..."

Gözlerimin dolmasını gizlemeye çalışmayacaktım artık. Benim Su'yum yoktu. Nerdeydi benim sevdiğim!

Derin nefes alıp verdikten sonra konuştum.

"Hayır! Benim karım ortada yok ve burada elim kolum bağlı duramam! S-su... Ben ona sahip çıkamadım!"

Göz yaşlarım hızla yanaklarımdan süzülürken ayakta durmakta zorlandığımı hissettim. Ayaklarım beni taşıyamadığında kendimi bırakmıştım. Sırtımın koltuk başına değmesiyle gözlerimi kapattım. Göz yaşlarım kendini daha çok belli ediyordu.

"Nedim, Koray'a güvenemiyorum. Bugün burada kalsın! Üzgünüm..."

Sonlara doğru babamın sesi kısıldığında bir hışım elimin tersiyle göz yaşlarımı silip ayağa kalktım.

"Ben gidiyorum!"

Kolumdan tutulmamla duraksadım. Yüzümü çevirdiğimde Nedim Amcayla karşılaştım.

"Oğlum... B-burda kalıyorsun!"

"Emanetinize sahip ç-çıkamadım!"

Hızla bana sarılmasıyla kolumun direnci düşmüştü. Göz yaşlarım kendini bırakmıştı.

"K-kızım için..."

🌹

Biricik karımın evinde... Odasının önündeydim. Elimi kapı koluna değdiğimde boğazıma yumru oturdu. Zorbela kapıyı araladım. İçeriye geçtiğimde kokusu karşıladı beni. Belli belirsiz gülümseme yerleşmişti yüzüme. Kapıyı ardımdan kapattım.

Kokusunu içime çekerek ilerlemeye başladım.

Giysi dolabı...

Çalışma masası...

Gözlerimi masasında gezdirdim. Onun oyalandığı yerde oyalanmak istedim...

Masada parmaklarımı gezdirdim. Buralara dokunmuştu sevdiğim...

Gözlerimi ellerimin tersiyle sildim. Sandalyeyi geri çekip naifçe oturdum. Onun varlığını hissederken sert olmak istemedim...

Başımı kollarımın arasına alıp masaya yaslandım.

Deniz Kızı... Canım Karım...

Ben sana daha yeni kavuşmuşken kaybetmek, senden uzakta olduğum anlardaki acımdan kalbimi daha çok acıtıyor. Sevgimi dile getiremediğim zamanlarda her nefret sözcüğün bana mutluluk bile verirken bu sözcükleri bile duymamak canımı acıtıyor.

Sevdiğimi söylediğimde gözlerinin içindeki ürkek çocuk bakışını unutamıyorum!

Kabul ediyorum dediğinde...

Biçare yüreğime umut ekmiştin. Ardındaki belli belirsiz hoşnutluğun yüzümün en tatlı gülümsemesini tattığı ilk andı.

Gözlerin açıkken ilk alnından öpmem elinden güvenle tutabilmeme umuttu...

Kabul ettim dediğinde...