KOD: HUZUR

~YİRMİ İKİ~

Midemde hissettiğim ağrıyla gözlerimi aralamaya başladım. Gözlerimi açtığımda ortamda küçük bir ışık vardı. Az çok ortamı seçebiliyordum. Yanıma döndüğümde canım eşimin telefona dikkatle baktığını gördüm.

"K-koray..."

Tedirgin hâlde bana döndüğünde konuşmak için dudağımı aralayacağım vakit telefonu hızla yanına bıraktıktan sonra yüzümü kavrayıp konuşmaya başladı.

"İyi misin Su..."

"İ-iyiyim, iyiyim... S-sadece..."

Yerimden doğrulmak için çaba gösterirken kollarıyla beni kavrayıp doğrultmuştu güzel adam... O an gözlerim dolmuştu bile...Yüzümde hissettiğim ellerle burnumu çekip başımı kaldırdım.

"Hayatım... Korkutuyorsun beni..."

Başımı iki yana sallayıp gözlerine baktım. Çok güzeldi... Yüzünde gülümseme belirdiğinde ben de gülümsemiştim. Beni kendine çekip saçımdan öpmesi üzerine daha çok sinmiştim ona. Canım eşim...

"Su'yum... Ne oldu sana... Neden uyandın..."

Burnumu çekip bir elimi yumruk yapmış bir şekilde gözlerimi silerken konuştum.

"Mideme ağrı girdi. Onun ağrısına kalktım..."

Saçımın üzerinden tekrar öpüp konuşmaya başladı.

"Şimdi nasılsın, ağrıyor mu?"

Başımı iki yana sallayıp daha çok sindim ona. Bu hareketim üzerine saçımdan yine öpüp beni kendine çekmişti.

Gözlerimi kapatıyordum ama uykum gelmiyordu. Yerimde hareketlenerek konuşmaya başladım.

"Koray..."

"Su..."

Başımı kaldırdığımda oturur pozisyonda gözlerinin kapalı olduğunu gördüm. Kolları arasında olduğum için bu hâlini görememiştim. Başımı tekrar göğsüne yaslayıp gözlerimi kapattım.

"Canım..."

"Hayatım..."

Sesini duymamın üzerine kısaca gülüp uykuya dalmak için uğraş vermeye başlamıştım bile.

...

KORAY'DAN

Kulağıma gelen tatlı sesle gözlerimi aralamaya çalıştım. Gözlerimi açamamanın verdiği stresle gözlerimi ovuşturmaya başlamıştım bile. Yanıma döndüğümde canım karımın yanımda olmayışı ile panik olurken kulağıma gelen sesle duraksadım.

"Bebeğim..."

Arkası dönük hâlde sandalyeye oturmuş, karnını okşuyordu.

"Seni çok seviyoruz... Babanla seni bekliyoruz... Daha vakit var gelmene. Hı... Gözlerinin babanın gözleri gibi koyu kahverengi olmasını çok isterim. Gözleri çok güzel bakıyor çünkü. Öyle merhametle bakıyor ki... Ona kızdığımda gözlerimi kaçırıyorum. Yoksa kızmama fırsat vermiyor. Yoksa mavi mi olacak gözlerin..."

Kısaca gülmesi üzerine gülümsememi büyütmüştüm. Canım karım... Sessizce yerimde doğrulup dinlemeye devam ettim.

"Mavi olursa babanın işi var. Hele kızsan..."

Dudağımı aralayacağım vakit konuşması üzerine duraksadım.

"Neyse... Sen gel de, her şeye kabulüz..."

Sehpanın üzerindeki tarağı alıp saçındaki tokayı çıkardı.

"Saçım özensiz olmuş değil mi bebeğim... Baba beni böyle görmesin... Güzel görsün baba bizi... Onun için annenin güzel olması gerek..."